Super User
"Oğuz – etnik qrupların mədəniyyət beşiyi "adlı festival təşkil olundu
İmran Verdiyev,
Azərbaycan Respublikasının Əməkdar müəllimi.
“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Oğuz təmsilçisi
Oğuz rayonunda Oğuz Rayon İcra Hakimiyyətinin dəstəyi ilə, 30 oktyabr 2026-cı il tarixində Oğuz rayon Mədəniyyət Mərkəzinin qarşısında Şəki-Zaqatala Regional Mədəniyyət İdarəsinin tərkibində fəaliyyət göstərən Oğuz rayon Mədəniyyət Mərkəzinin və Şəki şəhər Narınqala Folklor klubunun təşkilatçılığı ilə ilk dəfə "Oğuz – etnik qrupların mədəniyyət beşiyi "adlı festival keçirilib.
Festival iştirakçıları əvvəlcə Oğuzda yaşayan etnik qrupların adət-ənənələrini, mədəniyyətini, həyat tərzini özündə əks etdirən, bununla yanaşı Oğuzun sənətkarlarının və Şəki şəhərindən qonaq qismində festivalda iştirak edən sənətkarların əl işlərinin, həmçinin şirniyyat növlərinin, mətbəx nümunələrinin sərgisi ilə tanış oldular.
Sonra tədbirin bədii hissəsinin açılışında Dövlət himnimiz səsləndirildi, Ulu Öndər Heydər Əliyevin,Şəhidlərimizin əziz xatirəsi anıldıqdan sonra Oğuz rayonunda yaşayan etnik qrupların üzvlərinin çıxışları başladı.
Şəki şəhərindən gələn yaradıcı şəxslər mahnılar ifa edib rəqslər təqdim etdilər.
Festivalda Oğuz Rayon İcra Hakimiyyətinin ictimai-siyasi humanitar məsələləri üzrə sektorun müdiri Ayaz Ağayev, Yeni Azərbaycan Partiyasının Oğuz təşkilatının sədr müavini Mehman Ramazanov, Oğuzda yaşayan Yəhudi etnik icmasının sədri Şirin Şumiyev, Alban-udi icmasının, ləzgilərin, axıska türklərin nümayəndələri çıxış edərək Oğuz rayonunda həmrəy şəkildə, dostluq şəraitində yaşadıqlarından, onların öz adət-ənənələrinin qorunub yaşadılması üçün hər cür şəraitin yaradılmasından söz açdılar.
Tədbirin sonunda bütün iştirakçılar birlikdə yallı rəqsi oynayaraq Oğuzda yaşayan etnik qrupların dostluğunun, həmrəyliyinin əbədi olacağını əyani şəkildə tamaşaçılar qarşısında nümayiş etdirdilər.
Festivalın Oğuzda keçirilməsində əsas məqsəd tolerant rayon olan Oğuz rayonunda etnik qrupların birgə yaşayışını, mədəniyyətini tədbir iştirakçılarına, turistlərə tanıtmaq, təbliğ etmək məqsədi daşıyırdı.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(02.11.2026)
Mən sənin evinə gəlmək istəyirəm...
Bir insanın başqa bir insanda dinclik axtarması haqqında
”Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Beyləqan və İmişli təmsilçisi
Gecə düşəndə qəribə bir arzu dolur içimə... Heç kimə heç nə demədən çıxıb gəlmək istəyirəm sənə. Nə hara getdiyimi izah etmək, nə niyə getdiyimi anlatmaq, nə də arxamca qalan bütün qayğıları özümlə götürmək istəyirəm. Sadəcə gəlmək... Sənin qapının qarşısında dayanmaq, zəngi basmaq, qapı açılanda gözlərinə baxmaq və heç nə demədən qucağına sığınmaq istəyirəm.
Bilirsən, mən sənin evini düşünürəm bəzən... O evdəki sakitliyi, gecənin pəncərələrə toxunan səssizliyini, özünə məxsus bir rahatlığı, heç kimin heç kimdən nəsə tələb etmədiyi o qəribə dincliyi... Sənin tək yaşadığın o evi xəyalımda bəzən dünyanın ən gözəl sığınacağına çevirirəm. Bəlkə də orada hər şey çox sadədir: Bir masa, bir neçə stul, bir divan, pəncərədən görünən gecə, mətbəxdə dəmlənən çayın qoxusu... Amma mənim üçün o evin ən gözəl tərəfi içində sənin olmağındır.
Mən bəzən öz evimdə oturub başqa bir evin həsrətini çəkirəm. Öz divarlarımın arasında özümə yer tapa bilmədiyim anlarda sənin evində necə rahat nəfəs alacağımı düşünürəm. Mənim həyatımda nə qədər səs var, nə qədər qayğı, məsuliyyət, həll olunmamış məsələ, nə qədər insanın dərdi, gözləntisi, nə qədər içimə atdığım sözlər var... Bəzən elə bilirəm ki, mən yalnız öz həyatımı yaşamıram, hamının yükündən bir az da öz çiyinlərimdə daşıyıram. Hər kəs üçün güclü olmağa çalışıram, hər şeyə çatmağa, hər problemi həll etməyə, hər kəsin yanında dayanmağa... Amma heç kim soruşmur ki, bəs sən yorulanda hara gedirsən? Sən kimin yanında özünü buraxa bilirsən? Sən kimin qapısını döyüb «Bu gün heç nəyə gücüm yoxdur» deyə bilirsən?
Mənim sənə gəlmək istəyim bəlkə də elə bu sualların cavabıdır.
Mən sənin yanına gələndə dünyanın bütün problemlərini həll etməyini istəmirəm. Məndən ötrü heç nəyi dəyişməyini də... Sadəcə yanında olmaq istəyirəm. Bir müddət heç nəyə cavabdeh olmadan, heç kimin dərdini düşünmədən, sabah nə olacaq deyə narahatlıq keçirmədən bir insanın yanında qadın kimi, sevilmək, qayğı görmək, qorunmaq istəyən biri kimi özümü hiss etmək istəyirəm.
Bəlkə gələndə çay dəmləyərik, bəlkə heç danışmarıq. Sən öz işinlə məşğul olarsan, mən divanın bir küncündə oturub səni seyr edərəm. Ara-sıra gözlərimiz qarşılaşar, sən gülümsəyərsən, mən də içimdə uzun zamandır çatışmayan bir rahatlığın yerinə gəldiyini hiss edərəm. Bəlkə başımı çiyninə qoyaram, bəlkə əllərini əllərimin arasına alaram. Heç bir xüsusi sözə ehtiyac qalmaz. Çünki bəzən insanın ehtiyacı danışmaq deyil, yanında susa biləcəyi birinin olmasıdır.
Mən sənin evinə gəlmək istəyirəm... Amma gəlmirəm.
Nə qədər qəribədir, elə deyilmi? İnsanın ən çox getmək istədiyi yerə gedə bilməməsi... Bir neçə küçə, bir neçə yol, bir az cəsarət, bir az fürsət, amma insanın içində aşılmayan o qədər maneə... Bəzən məsuliyyətlər saxlayır məni, bəzən şərait, bəzən həyatın amansız reallıqları. Bəzən də özüm özümə mane oluram. Gəlmək istəyirəm, amma gələ bilmirəm. Sənə sığınmaq istəyirəm, amma öz həyatımın içində ilişib qalmışam.
Və hər dəfə səni düşündükcə bir sual ürəyimin ortasına düşür: Görəsən, sən də məni gözləyirsən?
Mənim bir gün qapını döyəcəyimi düşünürsənmi? Gecə telefonuna baxanda «Görəsən, indi nə edir?» deyə ağlından keçirəmmi? Sən də bəzən evində oturub mənim orada olmağımı xəyal edirsənmi? Gələcəyimi bilsən, sevinərsənmi? Yoxsa mənim içimdə böyütdüyüm bu həsrət sənin dünyanda bu qədər yer tutmur?
Bəzən düşünürəm, bəlkə sən də təkliyinin içində mənim gələcəyim bir anı gözləyirsən. Bəlkə evinin sakitliyində mənim səsimi eşitmək istəyirsən. Bəlkə bir axşam qapı açılanda qarşında məni görməyi arzulayırsan. Bəlkə sən də istəyirsən ki, mən heç nəyi bəhanə etmədən gəlim, ayaqqabılarımı çıxarıb evinə daxil olum, sanki oraya çoxdan aidmişəm kimi rahatlaşım.
Amma bəlkə də bunların hamısı mənim xəyalımdır. Bəlkə sən məni mənim səni düşündüyüm qədər düşünmürsən. Bəlkə mənim üçün böyük bir məna daşıyan o sadə ev səhnəsi sənin ağlından heç keçməyib. Bəlkə də mən bir evin içində iki nəfərlik bir hüzur qurmuşam, sən isə hələ bu xəyalın varlığından xəbərsizsən.
Bilirsən, insanı ən çox yoran nədir? Təkcə darıxmaq deyil. Darıxdığın insanın da darıxıb-darıxmadığını bilməməkdir. Bir qucağa ehtiyac duymaq deyil, o qucağın səni gözləyib-gözləmədiyindən əmin olmamaqdır. Getmək istəyib gedə bilməmək deyil, gəlsən, qarşılanıb-qarşılanmayacağını düşünməkdir. Çünki insan bəzən bir qapını döyməkdən deyil, o qapının arxasında özünə yer olmadığını görməkdən qorxur.
Mən sənin yanında özümü izah etmək istəmirəm. Niyə yorğun olduğumu, niyə bəzən susduğumu, niyə bir anda gözlərimin dolduğunu, niyə heç bir səbəb yoxmuş kimi sadəcə sənə sarılmaq istədiyimi anlatmaq istəmirəm. İstəyirəm, sən bunları məndən soruşmadan anlayasan. Bir baxışımla günümün necə keçdiyini hiss edəsən. Səsimdəki yorğunluğu eşidəsən. Bir az daha yanımda qalmağını istədiyimi sözlərimdən əvvəl gözlərimdən oxuyasan.
Mən hər zaman güclü olmaq istəmirəm... Bunu bilirsənmi? Bəzən birinin yanında zəif görünmək, heç nəyə gücünün çatmadığını etiraf etmək, hətta uşaq kimi nazlanmaq istəyir insan. Hər kəsə qarşı böyümüş, hər kəsin dərdinə çarə axtarmış bir ürəyin bir yerdə uşaq kimi qorunmağa ehtiyacı olur. Mən də bəzən elə olmaq istəyirəm. Sənin yanında heç nəyi düşünməyən, sabahın məsuliyyətini bir neçə saatlıq unudan, sadəcə sevilməyin rahatlığını yaşayan biri...
Kaş bir axşam hər şeydən əvvəl sənin yanına gələ biləydim. Qapını açardın, mən içəri girərdim. Sən «Nə olub?» deyə soruşardın, mən də «Heç nə, sadəcə darıxdım» deyərdim. Halbuki o «heç nə»nin içində nə qədər yorğunluq, nə qədər həyat, nə qədər göz yaşı, nə qədər susqunluq olardı... Amma mən onları sənə danışmazdım. Çünki o gecə danışmağa yox, sənin yanında sakitləşməyə gəlmiş olardım.
Bəlkə bir az oturardıq, bəlkə sən mənə günündən danışardın. Mən də diqqətlə dinləyərdim. Sənin adi hesab etdiyin xırda şeylər mənim üçün dünyanın ən gözəl söhbətinə çevrilərdi. Sonra bir az yaxınlaşardım sənə. Sanki uzun müddət axtardığım bir yerə nəhayət çatmışam kimi başımı çiyninə qoyardım. Və içimdən keçərdi: «Kaş bu gecə bitməsəydi... Kaş səhər açılanda yenə burada olaydım... Kaş bir dəfə də olsun həyat məni heç yana tələsməyə məcbur etməyəydi».
Mən sənin evində qalmaqdan çox, orada hiss edəcəyim duyğunu sevirəm bəlkə də. Səninlə eyni havanı udmağı, eyni otaqda olmağı, sənin addımlarını eşitməyi, bir fincan çayı eyni masada içməyi... Bunlar başqası üçün adi görünə bilər. Amma mənim kimi içində çox şey daşıyan biri üçün bəzən ən böyük xoşbəxtlik elə adi bir axşamdır.
Bəzən xəyal edirəm, sən işdən gəlirsən, mən artıq evindəyəm. Bəlkə bir şey hazırlamışam, bəlkə sadəcə səni gözləyərək oturmuşam. Qapı açılır, sən içəri girirsən. Mən sənə baxıb gülümsəyirəm. Və o an mənim üçün bir evin içində iki insanın olması deyil, bir insanın başqa bir insana aid hiss etməsi başlayır. Heç bir təmtəraq yoxdur, heç bir böyük hadisə baş vermir. Sadəcə sən gəlirsən və mən oradayam. Bəlkə də mənim ən böyük arzum elə bu qədər sadədir.
Sonra xəyalımın içində özümə sual verirəm: Bəs sən mənim gəlişimi istəyərdinmi? Sənin o sakit evində mənim səsimə, addımlarıma, gülüşümə yer varmı? Sən də mənimlə bir fincan çay içmək, axşamını mənimlə bölüşmək, günün yorğunluğunu mənim yanımda unutmaq istəyərdinmi? Yoxsa mən sənin həyatına sadəcə ara-sıra düşüncələrindən keçən biri kimi daxil olmuşam?
Kaş biləydim... Çünki insan bəzən bircə «gəl» sözünə möhtac qalır. Elə bir «gəl» ki, içində tərəddüd olmasın, elə bir dəvət ki, özünü artıq hiss etməyəsən. Elə bir baxış ki, «Sənin burada olmağın mənə yaxşı gəlir» desin. Mən də heç nəyi düşünmədən gələ bilim...
Amma mən hələ də buradayam. Öz həyatımın qayğıları içində, bəzən yorğun, bəzən susqun, bəzən hər şeyə dözməkdən bezmiş halda... Və gecələr sənin evini düşünürəm. O evin sakitliyini, sənin orada olmağını, mənim də bir gün orada ola biləcəyimi...
Bəlkə bir gün həqiqətən gələrəm. Bəlkə bir gün heç nəyi düşünmədən özümü sənin qapının qarşısında taparam. Bəlkə qapını açanda sən də məni gözlədiyini hiss etdirərsən. Mən də o an bütün günlərdir içimdə saxladığım bir cümləni pıçıldayaram: «Çox yorulmuşam... Bu gecə bir az sənin yanında qalmaq istəyirəm».
Sən də məni qucaqlayarsan. Mən isə o qucağın içində heç kimə demədiyim bütün yorğunluğumu unudaram. Bəlkə gözlərim dolacaq, bəlkə üzümü sənin çiynində gizlədəcəyəm. Sən səbəbini soruşmayacaqsan. Mən də izah etməyəcəyəm. Çünki o an anlayacağam ki, bəzən insanın bütün həyatında axtardığı şey bir nəfərin yanında rahatca nəfəs ala bilməkdir.
Və bilirsənmi, mən sənin evinə gəlmək istəyirəm... Amma əslində evinə deyil, sənin yanında özümü evimdəki kimi hiss etməyə gəlmək istəyirəm.
Mən səndə bir ünvan axtarmıram, bir sığınacaq axtarıram. Elə bir yer ki, orada heç kim məndən güclü olmağımı gözləməsin. Heç kim məndən nəyisə həll etməyimi istəməsin. Heç kim «döz», «keçər», «hər şey yaxşı olacaq» deməsin. Sadəcə əlimdən tutulsun, bir az saçlarım sığallansın, bir az yanımda qalınsın...
Bəlkə də insanın ən böyük arzusu sevdiyi insanın həyatında yer tutmaq deyil, onun yanında özünə bir az dinclik tapmaqdır. Mənim də ürəyimdə belə bir arzu var: Bir gün sənin evində oturarkən saatın neçə olduğunu düşünməyim, getməli olduğum yerləri xatırlamamağım, qapıdan çıxanda yenidən hansı qayğıların məni gözlədiyini hesablamamağım...
Sadəcə orada olum. Sən də orada ol. Və dünya bir azlıq bizi unutsun.
Çünki mən bəzən həyatdan qaçmaq istəmirəm, sadəcə həyatın içində bir az sənin yanında dincəlmək istəyirəm.
Mənim sənə olan darıxmağımın ən ağır tərəfi də budur: Sənə gəlmək istəyirəm, amma gələ bilmirəm. Sənin yanında rahatlıq tapacağımı düşünürəm, amma o rahatlığın məni gözləyib-gözləmədiyini bilmirəm.
Və hər gecə özümə eyni sualı verirəm: Görəsən, mən sənin qapına gələcəyim günü gözləyirəm, yoxsa sən də bir gün qapını açıb məni görəcəyin anı xəyal edirsən?
Bəlkə də ikimiz də eyni gecənin içindəyik, sadəcə bir-birimizin darıxmağından xəbərimiz yoxdur...
Mən isə yenə səni düşünürəm. Sənin evini, sakitliyini, varlığını... Və içimdən bir arzu keçir:
Kaş bu gecə mənim gedə biləcəyim bir yer olaydın. Kaş sən də mənim gəlməyimi istəyən adam olaydın. Kaş qapını döydüyümdə məni yalnız qapın deyil, ürəyin də qarşılayaydı...
Çünki mən bu dəfə sadəcə səni görməyə gəlmək istəmirəm.
Mən bir az səndə dincəlməyə gəlmək istəyirəm...
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(02.11.2026)
Xarakterin formalaşmasında təbii şərait və peşənin rolu
İmran Verdiyev,
Azərbaycan Respublikasının Əməkdar müəllimi.
“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Oğuz təmsilçisi
İnsan şəxsiyyəti və xarakteri mürəkkəb, çoxşaxəli sosial-bioloji fenomendir. Bəs onu olduğu kimi formalaşdıran nədir – daxili təbiəti, yoxsa yaşadığı mühit və gördüyü iş? Elmi araşdırmalar göstərir ki, xarakter yalnız genetik mirasla məhdudlaşmır; o, insanın gündəlik həyat tərzinin, məşğul olduğu peşənin və təbii-coğrafi şəraitin birbaşa təsiri altında dinamik şəkildə dəyişir və formalaşır.
İnsanın yaşadığı coğrafi mühit onun həyat ritmini, düşüncə tərzini və emosional dünyasını əhəmiyyətli dərəcədə müəyyənləşdirir. İqlim, relyef (dağlıq, düzənlik, dənizkənarı), bitki örtüyü və təbii resurslar insanların gündəlik sağ qalma strategiyalarına və nəticədə xarakterlərinə təsir göstərir. İqlim yalnız bədən quruluşunu deyil, həm də ruhun xüsusiyyətlərini, temperamentin çalarlarını müəyyən edən güclü amillərdən biridir. Haqlı söyləmişlər ki, “torpağın rəngi bitkiyə keçdiyi kimi, doğulduğun yerin havası və suyu da xarakterinə hopar”.
Araşdırmalar göstərir ki, dağlıq bölgələrdə yaşayan insanlar adətən daha sərt, dözümlü, qürurlu və iradəli olurlar. Təbiətin əlverişsiz şərtləri (sərt qışlar, dik yamaclar, məhdud resurslar) insanlarda bir-birinə arxalanmaq, kollektivçilik, qonaqpərvərlik və fiziki dözümlülük keyfiyyətlərini daha da gücləndirir. Eyni zamanda, bu mühitdə yaşayan insanlarda müstəqillik və təmkinlilik üstünlük təşkil edir.
Geniş düzənliklərdə və ya məhsuldar çay vadilərində yaşayan əhali daha sakit, səbirli, mütəşəkkil və əkinçilik mədəniyyətinə bağlı olur. Torpağın məhsuldarlığı onlarda gələcəyə inam, sabitlik arzusu və planlı həyat tərzi formalaşdırır.
Okean və dəniz kənarında yaşayan, balıqçılıq və dəniz ticarəti ilə məşğul olan xalqlar açıq fikirli, riskə meyilli, səyyah ruhlu və yeniliklərə açıq olurlar. Dəniz təbiətinin dəyişkənliyi onlarda gözlənilməz vəziyyətlərə tez uyğunlaşmaq bacarığı yaradır.
İnsan şəxsiyyətinin və xarakterinin formalaşmasında onun məşğul olduğu peşə və sənətin də böyük rolu vardır. İnsan ömrünün əhəmiyyətli bir hissəsini iş yerində keçirir. Seçilən peşə sadəcə gəlir mənbəyi deyil, həm də insanın düşüncə tərzini, ünsiyyət üslubunu və hətta qavrayış bucağını dəyişdirən əsas sosiallaşma institutudur. Təsadüfi deməmişlər ki, "İnsan peşəsini sadəcə dolanmaq üçün seçmir; o, həm də kim olacağını və xarakterini necə yonacağını seçir. Çünki sən işini bəzəyərkən, işin də səni bir insan kimi formalaşdırır."
Məsələn, maliyyəçi, həkim və mühəndislik bu peşə ilə məşğul olanlarda yüksək diqqət, məsuliyyət, analitik düşüncə və emosional sabitlik tələb edir. Həyatı və ya böyük sistemləri idarə edən belə mütəxəssislərdə zamanla həddindən artıq qərarvericilik, ehtiyatlılıq, detallara qarşı həssaslıq və bəzən də sərtlik xarakterik cizgi kimi üzə çıxır.
Və yaxud yaradıcılıq (rəssamlar, yazıçılar, musiqiçilər və s.) sahəsində çalışan insanlar daxili aləmlərinə daha çox qapıla, emosional cəhətdən həssas və azadlıqsevər ola bilərlər. Onların xarakterində standartlara qarşı üsyan, qeyri-adi baxış bucağı və empatiya qabiliyyəti güclü inkişaf edir.
Müəllimlər, psixoloqlar, sosial işçilər – insanlarla birbaşa ünsiyyətdə olan peşə sahibləri yüksək səviyyədə səbir, dözüm, empatiya və dinləmə bacarığı qazanırlar. Onlar başqalarının emosiyalarını idarə etməyə alışdıqları üçün gündəlik həyatda da daha anlayışlı və diplomatik olurlar.
Fiziki gücə və əməyə əsaslanan peşələr (fəhlə, kəndli, inşaatçı və s.) isə insanlarda sadəlik, birbaşa danışıq tərzi, praktiki zəka və zəhmətkeşlik xüsusiyyətlərini gücləndirir. Bu peşə sahibləri tez-tez abstrakt nəzəriyyələrdənsə, konkret nəticələrə və əməli işlərə üstünlük verirlər.
İnsanın xarakteri heç vaxt təcrid olunmuş şəkildə formalaşmır. Təbii şərait və peşə bir-biri ilə sıx bağlıdır. Məsələn, kəskin kontinental iqlimə malik bölgədə maldarlıqla məşğul olan çoban ilə mülayim iqlimdə bu işlə məşğul olan şəxsin psixoloji portreti tamamilə fərqlidir.
Təbiət insana təməl psixoloji çərçivə (təmkin, dözümlülük və ya hərəkətlilik) verirsə, peşə həmin çərçivənin üzərinə konkret davranış modelləri, peşəkar vərdişlər və sosial dəyərlər əlavə edir. Uzunmüddətli peşəkar fəaliyyət insanın ətraf mühiti algılama tərzini deformasiya edə və ya zənginləşdirə bilər (məsələn, peşə deformasiyası psixologiyada geniş öyrənilən mövzulardan biridir).
Nəticə etibarilə, insan xarakteri təbii mühitin yaratdığı imkanlar çərçivəsində, seçilən peşənin və əmək fəaliyyətinin təsiri ilə ömürboyu formalaşan və təkmilləşən bir prosesdir.
Bir sözlə, yaşadığımız torpağın havası, relyefi və yerinə yetirdiyimiz gündəlik peşə borcumuz bizim kim olduğumuzu, dünyaya hansı pəncərədən baxdığımızı və digər insanlarla necə ünsiyyət qurduğumuzu müəyyən edən ən güclü amillərdəndir. Bu faktorları dərk etmək həm fərdi özünüdərketmə, həm də cəmiyyətdə qarşılıqlı anlaşmanın gücləndirilməsi baxımından müstəsna əhəmiyyət daşıyır.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(02.11.2026)
Məşhurları biz də tanıyaq – Mari Yunqstedt
İnci Məmmədzadə,
“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi
“Məşhurları biz də tanıyaq” layihəsindəyik. Bu dəfə Mari Yunqstedt (Mari Jungstedt) barədə danışacağıq. Kifayət qədər məşhur yazıçı, jurnalist və televiziya aparıcısıdır. İsveçlidir.
O, xüsusilə detektiv və kriminal romanları ilə tanınır. Əsərlərində sirli cinayətlər, insan münasibətləri, gizli sirlər, qisas və psixoloji gərginlik mühüm yer tutur. Müəllif Skandinaviya detektiv ədəbiyyatının tanınmış nümayəndələrindən biri hesab edilir.
Mari Yunqstedt 31 oktyabr 1962-ci ildə İsveçin Stokholm şəhərində anadan olub. O, uşaqlıq illərini Stokholm və ətrafında keçirib. Gələcəkdə jurnalistika sahəsində fəaliyyət göstərən Mari radio və televiziya sahəsində işləyərək peşəkar təcrübə qazanıb.
Yunqstedt İsveçin ictimai radio və televiziya qurumlarında jurnalist və aparıcı kimi fəaliyyət göstərib. O, xəbərlərin hazırlanması, hadisələrin araşdırılması və insanların həyat hekayələrinin öyrənilməsi ilə məşğul olub. Jurnalistika sahəsindəki təcrübəsi onun sonradan yazdığı kriminal romanlara da təsir göstərib.
Mari Yunqstedt 2003-cü ildə ilk romanını nəşr etdirərək ədəbiyyat dünyasına daxil olub. Onun ilk əsəri “Den du inte ser” adlanır. İngilis dilində Unseen adı ilə tanınan bu roman müəllifin ən məşhur detektiv silsiləsinin başlanğıcıdır. Əsərdə İsveçin Qotland adasında baş verən cinayət hadisəsi araşdırılır.
Müəllif bu romanında polis araşdırmalarını, insanların şəxsi həyatındakı problemləri və zahirən sakit görünən cəmiyyətin arxasında gizlənən qaranlıq həqiqətləri birləşdirir. İlk romanının uğurundan sonra Yunqstedt müntəzəm olaraq yeni əsərlər yazmağa başlayıb. Onun kitabları müxtəlif ölkələrdə nəşr olunub və bir sıra dillərə tərcümə edilib. İsveçdə milyonlarla nüsxə satılan əsərləri onu ölkənin tanınmış kriminal yazıçılarından birinə çevirib.
Ən məşhur əsərləri və detektiv silsilələri
1. “Den du inte ser” — “Görmədiyin insan” (2003)
Yazıçının ilk romanıdır. Əsər Qotland adasında baş verən cinayət hadisəsinin araşdırılmasından bəhs edir. Burada komissar Anders Knutas və jurnalist Yohan Berq obrazları oxucuya təqdim olunur.
2. “I denna stilla natt” — “Bu sakit gecədə” (2004)
Müəllifin Qotland adasında baş verən cinayətləri araşdıran detektiv silsiləsinin ikinci romanıdır. Əsərdə sakit mühitlə təhlükəli hadisələr arasındakı ziddiyyət ön plana çıxır.
3. “Den döende dandyn” — “Ölməkdə olan dendi” (2006)
Cinayət araşdırmasını insan xarakterlərinin və sosial münasibətlərin təhlili ilə birləşdirən romanlardan biridir. Müəllif hadisələrin arxasındakı motivləri tədricən üzə çıxarır.
4. “I denna ljuva sommartid” — “Bu gözəl yay vaxtında” (2007)
İngilisdilli nəşrlərdə The Dead of Summer adı ilə tanınır. Yayın sakitliyi fonunda baş verən hadisələr və cinayətlərin insanlara təsiri romanın əsas xəttini təşkil edir.
5. “Innan molnen kommer” — “Buludlar gəlməzdən əvvəl” (2020)
İspaniyanın Malaqa bölgəsində keçən yeni detektiv silsiləsinin ilk romanıdır. Əsərdə İspaniya mühiti, cinayət araşdırması və insanların keçmişi ilə bağlı sirlər bir araya gəlir.
2026-cı ildə Mari Yunqstedt yeni Polar silsiləsi ilə oxucuların qarşısına çıxıb. Bu silsilənin ilk romanı “När göken tystnar” adlanır. Əsərin hadisələri İsveçin dağlıq əraziləri ilə Arktikanın sərt və təcrid olunmuş təbiəti arasında cərəyan edir.
Romanın baş qəhrəmanı Nora Yensen adlı polis əməkdaşıdır. O, yeni işinə başlayarkən qətl hadisəsi ilə qarşılaşır və araşdırma onu öz keçmişi ilə üzləşdirir. Əsərdə günah, qisas, keçmiş travmalar və insanın özündən gizlətdiyi həqiqətlər kimi mövzular işlənir.
Mari Yunqstedtin əsərlərini fərqləndirən bir neçə cəhət var:
- Detektiv araşdırmalar: Cinayətlərin açılması, sübutların toplanması və şübhəlilərin müəyyənləşdirilməsi.
- Psixoloji dərinlik: Personajların qorxuları, daxili ziddiyyətləri və keçmiş təcrübələri.
- Real məkanlar: İsveç adaları, kiçik yaşayış məntəqələri və İspaniya şəhərlərinin təsvirləri.
- Gizli sirlər: Adi görünən insanların həyatında gizlənən həqiqətlər.
- Gözlənilməz hadisələr: Oxucunun diqqətini sona qədər saxlayan süjetlər.
Onun jurnalist kimi araşdırma təcrübəsi hadisələri ardıcıl təqdim etməsinə, müxtəlif insanların mövqelərini göstərməsinə və cinayətlərin arxasındakı səbəbləri araşdırmasına kömək edir. Mari Yunqstedt uzun müddət Stokholm və Qotland adası ilə bağlı həyat sürüb.
Sonrakı illərdə Kanar adalarında da yaşayıb. Şəxsi həyatı haqqında geniş məlumat verməkdənsə, əsas diqqətini yazıçılığa yönəldib. Onun romanları 20-dən çox ölkədə nəşr olunub. Müxtəlif nəşriyyatların məlumatlarına görə, kitablarının İsveçdə satışı 7,5–8 milyon nüsxə səviyyəsinə çatıb. Əsərləri əsasında televiziya ekranlaşdırmaları da hazırlanıb.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(02.11.2026)
Bəstəkarın bəstəkar oğlu
İnci Məmmədzadə,
“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi
Bir məşhurun övladının onun yolu ilə getməsi, onun kimi məşhur olması, yaxud ən azından, tanınması, uğurlar sıralaması halları ilə çox rastlaşmışıq. Bəstəkar Cahangir Zülfüqarov da belələrindəndir. O, görkəmli bəstəkarımız Oqtay Zülfüqarovun oğludur.
Cahangir Zülfüqarov 31 oktyabr 1955-ci ildə Bakı şəhərində anadan olub. Bülbül adına musiqi məktəbini bitirərək, Azərbaycan Dövlət Konservatoriyasında xalq artist Cövdət Hacıyevin kursunda təhsil alıb. Təhsilini başa vurduqdan sonra Azərbaycan Dövlət Teleradio Şirkətində redaktor işləyib. Cahangir Zülfüqarov 1986-cı ildən Respublika bəstəkarlar ittifaqının üzvüdür. 1986-ci ildən bu günə qədər Abdulla Şaiq adına Azərbaycan Dövlət Kukla teatrında misiqi hissə müdiri vəzifəsində işləyir.
Teatrda işlədiyi müddətdə burada azərbaycan və rus truppalarında hazırlanan Aleksandr Ostrovskinin "Qar qız", Kamal Aslanovun "Şərq nağılı", "Göy saqqal", Həsənağa Hüseynovun "Saz əhvalatı", Bertolt Brextin "Kuraj ana", Mirzə Fətəli Axundovun "Parisi dağıdanlar", Aleksandr Sergeyeviç Puşkinin "Qızıl xoruz", Namiq Ağayevin "Oxay və Əhməd", Rəhman Əlizadənin "Damdabaca", "Tıq-tıq xanım", "Maymaq", "Dəcəl çəpişlər belə-belə işlər", Ələkbər Hüseynovun "Səadət quşu" və "Möcüzəli tamaşa", Tofiq Ağayevin "Qoçaq Əhməd", Xanımana Əlibəylinin "Ləpələrin nağılı", Nicat Kazımovun "Ələddin", Şarl Perronun "Qırmızı papaq", Cani Rodarinin "Çipollino" və sair tamaşalara musiqi bəstələyib.
Eləcə də animasiya filmlərinə, sənədli filmlərə, “Romeo və Cülyetta” (1999), “Otello” (2000) şou-filmlərinə musiqilər, mahnı və romanslar bəstələyib. Müxtəlif musiqi janrlarında əsərləri var. Axırıncı işlərindən biri onun "Qala" filminə bəstələdiyi musiqidir. 9 may 2012-ci il tarixdə Əməkdar incəsənət xadimi fəxri adına layiq görülüb. 30 aprel 2014-cü ildə, 6 may 2015-ci ildə, 6 may 2016-cı ildə, 1 may 2017-ci ildə, 9 may 2018-ci ildə və 10 may 2019-cu ildə Prezident Mükafatına layiq görülüb.
Filmoqrafiya
1. Bəşəriyyətin beşiyi
2. İthaf
3. Qala
4. Qısa monoloqlar
5. Pirə qayıdan yol
6. Azərbaycan mətbəxi: Dadsonrası dad
7. Xeyirlə şərin rəqsi
“Ədəbyyat və incəsənət”
(02.11.2026)
“Şık-şık” Umayı necə çağırdı? – UŞAQ NAĞILI
Şəfa Vəli,
“Ədəbiyyat və incəsənət”
Dünyanın ən gözəl vaxtlarından biriydi. Bazar günü idi. Ata da, ana da evdə idi. Bu gün Umayla qəşəng oyunlar oynayacaq, onu parka aparacaqdılar.
Səhər yeməyi yedilər, evi yığışdırıb səliqəyə saldılar. Ana paltaryuyandan çıxan paltarları sərməkçün eyvana çıxdı. Ata Umayın parka geyinəcəyi cici paltarları hazırladı. Sonra su şüşəsinə qaynamış ilıq su doldurdu, balaca qaba şokoladlı peçenyelər qoydu. Umay parkda acsa, susuzlasa, yesin də, içsin də...
Ana otağa girən kimi, soruşdu:
-Umay geyindimi? Gedirikmi?
Ata dedi:
-Hələ yox. Umay yataq otağındadır. Rəngli “şık-şık” oyuncağını götürüb gələcək indi.
Bir neçə dəqiqə də gözlədilər. Umay gəlmədi. Ana dedi:
-Bir gedib baxım. Bəlkə, “şık-şık”ını tapmayıb.
Ana yataq otağına keçdi. Az keçməmiş, ata onun təlaşlı səsini eşitdi:
-Umay burada yoxdur axı!
Ata da qaçaraq yataq otağına keçdi. Umay görünmürdü. Atayla ana çarpayının altına boylandılar, şkafın bütün rəflərini yoxladılar, hətta pərdələrin arxasına da baxdılar. Umay heç yerdə yox idi.
Ana həyəcanlandı:
-Canım-gözüm, Umayım!
Atanın səsi titrədi:
-Qaraqaş, qaragöz qızım mənim!
Ana kədərlə soruşdu:
-Heç otaqdan çıxmadı, hə?
Ata da eyni kədərlə cavab verdi:
-Yox... Mən qonaq otağında üzü bəriyə-yataq otağının qapısına tərəf oturmuşdum. Çıxmadı...
-Baxmadığımız hara qaldı ki?
Ata bir az fikirləşdi:
-Bəlkə... Bəlkə balaca siyirməli dolabların hansınınsa arxasında gizlənib?
Sağdakı siyirməli dolabın arxasına ata baxdı, soldakının arxasına da ana boylandı. Umay buralarda da yox idi. Birdən atanın gözləri yataq örtüyünün qırışığına gizlənmiş “şık-şık”a sataşdı. Tez onu əlinə götürüb dedi:
-Bax, oyuncağı burdadır! Axı o, “şık-şık”ını götürməyə gəlmişdi!
Ana dedi:
-Oyuncağı şıqqıldat! Şıqqıldat!
Ata oyuncağı bərk-bərk silkələdi. Otağı səs götürdü: “şık-şık-şıkkk!” Yatağın üstündəki qoşa yastıqlardan soldakı tərpəndi. Umayın yuxulu baxışları atayla ananı süzdü. Ata oyuncağı yatağın üstünə atıb əllərini uzatdı:
-Nazlı qızım! Sən burdaca yumrulanıb yatmışdın?
Ana sevincindən kövrəldi:
-Qoçaq qızım! Qəşəng qızım! Elə yatıb ki, çağırdıq, eşitmədi.
Umay dikəlib arxasını yastığa söykədi, dedi:
-Siz məni çağırmadınız axı.
Atayla ana birağızdan dedilər:
-Çağırdıq axı!
Umay başını buladı:
-Yox! Çağırmadınız.
Ata dedi:
-Mən “Qaraqaş, qaragöz qızım mənim!” deyə səsləndim.
Ana dedi:
- “Canım-gözüm, Umayım!” Mən də belə çağırdım...
Umay gülümsədi, əlini “şık-şık”a tərəf uzatdı, götürdü, şıqqıldatdı. Sonra gülərək dedi:
-Siz həmişə mənə elə deyirsiniz də... Elə çağırmaq olur? Məni bax, bu, “şık-şık”ım çağırdı. Möhkəm-möhkəm şıqqıldadı, bildim ki, məni çağırır. Axı mən ona söz verdim ki, onu da parka aparacağam.
Atayla ana bir-birlərinə baxıb gülümsədilər. Sıra ilə Umayı qucaqlarına alıb öpdülər.
Yarım saat sonra parkdakı bütün uşaqlar, quşlar, pişiklər, böcəklər artıq “şık-şık”ın Umayı necə çağırıb oyatdığını bilirdi. Qarşısına çıxana bu maraqlı əhvalatı danışırdı atasının qaraqaş, qaragöz, anasının qəşəng qızı!
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(30.10.2026)
“Könlüm keçir Qarabağdan...”
İlhamə Məhəmmədqızı,
“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Sumqayıt təmsilçisi
Sumqayıt şəhər Heydər Əliyev Mərkəzində adı çəkilən mərkəzin, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin Sumqayıt bölməsinin və Milli Qəhrəman Polad Həşimov adına 28 nömrəli tam orta məktəbin birgə təşkilatçılığı ilə Xalq şairi Səməd Vurğunun 120 illik yubileyinə həsr olunmuş “Könlüm keçir Qarabağdan” adlı ədəbi-bədii tədbir keçirilib.
Tədbir Azərbaycan torpaqlarının bütövlüyü uğrunda canlarından keçmiş Vətən övladlarının əziz xatirəsinin bir dəqiqəlik sükutla yad edilməsi ilə başlayıb. Ardınca Azərbaycan Respublikasının Dövlət Himni səsləndirilib.
Tədbirin moderatoru, AYB Sumqayıt bölməsinin sədri Gülnarə Cəmaləddin çıxışında Azərbaycan Respublikasının Prezidenti cənab İlham Əliyevin Xalq şairi Səməd Vurğunun 120 illik yubileyinin keçirilməsi ilə bağlı imzaladığı sərəncamı xüsusi vurğulayıb. O, ölkəmizdə Azərbaycan ədəbiyyatına və sənətinə göstərilən yüksək diqqət və qayğıdan bəhs edib.
Şair-publisist, folklorşünas, Əməkdar jurnalist Avtandil Ağbaba, şair-tərcüməçi, ədəbiyyatşünas, Əməkdar mədəniyyət işçisi, filologiya elmləri doktoru, professor Rafiq Yusifoğlu, eləcə də şairlər Hikmət Fərzəli və Xaqani Abbasəli Öztürk çıxış edərək Səməd Vurğunun zəngin həyat və yaradıcılıq yolu, Azərbaycan ədəbiyyatındakı müstəsna yeri və milli poeziyamızın inkişafına verdiyi töhfələr haqqında maraqlı fikirlər səsləndiriblər.
Polad Həşimov adına 28 nömrəli məktəbin şagirdlərinin ifasında səslənən Səməd Vurğuna məxsus şeirlər və mahnılar tədbirə xüsusi ruh, duyğu və rəng qatıb. Şagirdlərin bədii ifaları görkəmli şairin poeziyasının bu gün də qəlblərdə yaşadığını bir daha nümayiş etdirib.
Heydər Əliyev Mərkəzinin direktoru Vüsalə Qurbanova və məktəbin sinifdənxaric və məktəbdənkənar işlər üzrə təşkilatçısı Gülarə Sadıqova tədbirdə iştirak edən qonaqlara və iştirakçılara dərin təşəkkürlərini bildiriblər.
Sonda şagirdlər və iştirakçılar Səməd Vurğunun dillər əzbəri olan “Azərbaycan” şeirini birlikdə söyləyiblər. Bu təsirli an Vətən sevgisinin, milli-mənəvi dəyərlərimizin və böyük söz ustadının əbədiyaşar irsinin təntənəsinə çevrilib.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(30.10.2026)
Məşhur “Cücələrim”i o yazıb
“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi
Mahnı janrında musiqi tariximizdə ad qoyan bəstəkarlar az olmayıbdır. Mahnıları illər ötsə də dinlənilir, dəbdən düşmür. Nəğməkar şairlər isə azdır, şeirlərinə ardıcıl mahnılar bəstələnən belə şairlərdən biri –çox məşhurudur haqqında söhbət açdığımız şəxs. Bu gün onun anım günüdür. Onun – Tofiq Mütəllibovun.
Tofiq Mütəllibov 1929-cu il aprel ayının 13-də Naxçıvan şəhərində anadan olub. 1958–1963-cü illərdə Azərbaycan Dövlət Universitetində (indiki BDU) təhsil alıb. Onun 1946-cı ildə "Zəfər" adlı ilk şeiri "Azərbaycan pioneri" qəzetində çap olunub. O, "Pioner" jurnalında məsul katib, Televiziya və Radio Verilişləri Komitəsində redaktor, böyük redaktor, "Azərbaycan pioneri" qəzetində şöbə müdiri vəzifələrində çalışıb. Sonra isə "Azərbaycan gəncləri" qəzetində işə başlayan Tofiq Mütəllibov ömrünün sonuna kimi burada işləyib. XX əsrin 50-ci illərindən şair kimi diqqət çəkən Tofiq Mütəllibov 30-a yaxın kitabın müəllifidir.
"Görüş", "Şeirlər", "Bəxtiyar balalar", "Gözəllikdən doymur ürək", "Sənin xətrinə", "Danışan çiçəklər", "Mənim əzizlərim", "Görüş yerimiz" və başqa kitabları ilə oxucu rəğbəti qazanan Tofiq Mütəllibovun pərəstişkarlarına son töhfəsi ölümündən bir qədər əvvəl çap edilən "Sevənlərin ürəyi" adlanır. Azərbaycanın məşhur bəstəkarlarının əksəriyyəti şairin yaradıcılığına müraciət edib, onun sözlərinə bəstələnən mahnılar seviləsevilə dinlənilib.
Tofiq Mütəllibov bəstəkar Qənbər Hüseynli ilə birlikdə Azərbaycan musiqisinə "Cücələrim" mahnısını bəxş edib. "Cücələrim"in 60-dan çox yaşı var. Mahnının mətni bir çox xalqların dillərinə tərcümə olunaraq ifa edilib. Tofiq Mütəllibov uşaqların psixologiyasını çox yaxşı bildiyinə görə qələmindən çıxan şeirlər dillər əzbərinə çevrilib.
Əsərləri bir sıra teatrlarda səhnələşdirilib. 1981-ci ildə Abdulla Şaiq adına Azərbaycan Dövlət Kukla Teatrında "Meşə nağılı" (1982), "Danışan qayalar" pyesləri, 1984-cü ildə Azərbaycan Dövlət Gənc Tamaşaçılar Teatrında isə "Cücələrim" alleqorik pyesi tamaşaya qoyulub. 1968-1990-cı illərdə SSRİ Yazıçılar İttifaqının Uşaq və Gənclər ədəbiyyatı şurasının üzvü olub. 1970-ci ildə SSRİ-Çexoslovakiya Dostluğu Cəmiyyəti Azərbaycan şöbəsi İdarə Heyətinin üzvü seçilib. 1955-ci ildən Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü olub.
1986-cı ildə Azərbaycan Yazıçılar İttifaqı Təftiş Komissiyasının üzvü seçilib. 1988-ci ildə “Ədəbiyyat və incəsənət” qəzeti redaksiya heyətinin üzvü seçilib. 1989-cu ildə Azərbaycan SSR-nin Əməkdar incəsənət xadimi fəxri adına layiq görülüb, bir neçə dəfə Azərbaycan SSR-nin Ali Soveti Rəyasət Heyətinin Fəxri fərmanı ilə təltif edilib. Görkəmli şair Tofiq Mütəllibov 1992-ci il oktyabr ayının 30-da vəfat edib.
Allah rəhmət eləsin!
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(30.10.2026)
Qədim miniatürlərimizə yeni baxış sərgiləyən rəssam
“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi
"Uzun illər ərzində öz tükənməz yaradıcılıq potensialını dəzgah və kitab qrafikası sahəsində istifadə edən rəssamın son illər qədim miniatür sənəti ənənələrinin yeni forma-biçim və bədii-estetik tutumda dirçəldilməsinə səy göstərməsi çox diqqətçəkəndir. Onun bu yöndə milli folklora, adət-ənənəyə, maddi-mədəniyyət nümunələrinə həsr etdiyi silsilə rəsmləri qədim miniatürlərimizə yeni və yaradıcı baxış hesab etmək olar."
Sənətşünas Ziyadxan Əliyev.
Bu gün 83 yaşını qutlayan Arif Hüseynov 1943-cü ilin 30 oktyabrında Bakının Qala kəndində anadan olub. 1960–62-ci illərdə Əzim Əzimzadə adına Rəssamlıq məktəbində orta ixtisas, 1965–72-ci illərdə isə Azərbaycan Dövlət Mədəniyyət və İncəsənət Universitetində ali təhsil alıb. Arif Hüseynovun əsərləri hal-hazırda Azərbaycan Milli İncəsənət Muzeyində, Moskva Dövlət Şərq Xalqları İncəsənət Muzeyində, Azərbaycan Dövlət Rəsm Qalereyasında, həmçinin şəxsi kolleksiyalarda saxlanılmaqdadır. 1975-ci ildən Rəssamlar İttifaqının üzvüdür. 40 ildən artıqdır ki, ardıcıl olaraq yaradıcılıqla məşğuldur. Bu dövrə kimi əsasən dəzgah və kitab qrafikası ilə məşğul olub.
Fərdi sərgiləri
1. "100 illüstrasiya", Baku-Moskva
2. "Daikokuya" qalereyası, Tokio, Yaponiya
3. Galerie Berlin-Baku, Berlin
4. "Azərbaycan Nağılı" Bakı
5. M. Ə. Sabir "Hophopnamə" Bakı
Mükafatları
1. Azərbaycan Respublikasının əməkdar rəssamı
2. Sənət uğurlarına görə "Humay" mükafatı
3. Azərbaycan Respublikasının xalq rəssamı
4. Azərbaycan Respublikası Prezidentinin fərdi təqaüdü
5. "Şöhrət" ordeni
2015-ci ildə Azərbaycan televiziyasında istehsal olunan "Arif Hüseynov. Taleyimin cizgiləri" adlı qısametrajlı sənədli televiziya filmi həsr olunub.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(30.10.2026)
Vaşinqtonda “Qlobal körpülər – Azərbaycanı kəşf edək” adlı mədəni-maarifləndirici tədbir
ABŞ-nin paytaxtı Vaşinqtonda yerləşən Bay Atlantik Universitetində “Qlobal körpülər – Azərbaycanı kəşf edək” (“Global Bridges - Discover Azerbaijan”) adlı mədəni-maarifləndirici tədbir keçirilib.
Azərbaycan Respublikasının Diasporla İş üzrə Dövlət Komitəsinin dəstəyi, Qlobal Təhsil, Mədəniyyət və Cəmiyyət Alyansının (“Global Education, Culture & Society Alliance-GECSA”) təşəbbüsü, eləcə də Bay Atlantik Univesitetinin əməkdaşlığı ilə baş tutan tədbirdə universitetin professor-müəllim heyəti, tələbələr və yerli ictimaiyyətin nümayəndələri iştirak edib.
“Ədəbiyyat və incəsənət” portalına Diasporla İş üzrə Dövlət Komitəsindən verilən məlumata görə, tədbirin əsas məqsədi Amerika ictimaiyyətini ölkəmizin zəngin tarixi, mədəni irsi, milli ənənələri, musiqisi, memarlığı və turizm imkanları barədə məlumatlandırmaq, mədəniyyətlərarası dialoqu təşviq etmək, eləcə də Azərbaycan və ABŞ xalqları arasında qarşılıqlı anlaşmanın və təhsil əlaqələrinin inkişafına töhfə vermək olub.
GECSA-nın təsisçisi və prezidenti Vüsal Quliyev açılış nitqində Alyansın məqsədləri və gələcək perspektivləri haqqında məlumat verib. Bildirib ki, bu təşəbbüs müxtəlif ölkələrin mədəniyyətlərini tələbələrə və yerli icmalara tanıtmaq, insanlar arasında qarşılıqlı anlaşmanı gücləndirmək və beynəlxalq təhsil-mədəniyyət mübadiləsi üçün yeni imkanlar yaratmaq məqsədi daşıyır. Soydaşımız layihə çərçivəsində Azərbaycanın ilk ölkə kimi seçilməsinin xüsusi əhəmiyyət daşıdığını bildirib. O, Azərbaycanın bu təşəbbüsün başlanğıc nöqtəsi olduğunu, gələcəkdə isə digər ölkələrin tarixi, mədəniyyəti, təhsil imkanları və beynəlxalq təqaüd proqramlarının da Amerika auditoriyasına təqdim edilməsinin nəzərdə tutulduğunu diqqətə çatdırıb.
Bay Atlantik Universitetinin professoru, Qlobal Siyasət İnstitutunun prezidenti Paolo fon Şirak (Paolo von Schirach) Azərbaycanla bağlı şəxsi təcrübələrini və təəssüratlarını bölüşüb. O, ölkəmizə çoxsaylı səfərlərindən, eləcə də Azərbaycanın zəngin mədəni irsi və xalqımızın qonaqpərvərliyindən danışıb. Şuşada keçirilən Qlobal Media Forumlarında iştirakından bəhs edən professor Qarabağda aparılan bərpa və yenidənqurma işlərinə də toxunub.
Azərbaycan-Amerika Təşkilatları Alyansının (Alliance of Azerbaijani-American Organizations – AAAO) icraçı direktoru Nigar İbrahimova iştirakçılara Azərbaycanın tarixi, coğrafiyası, multikultural ənənələri, musiqisi, memarlığı və turizm potensialı barədə geniş təqdimat edib.
“Qlobal körpülər – Azərbaycanı kəşf edək” layihəsi GECSA-nın beynəlxalq mədəniyyət və təhsil mübadiləsini təşviq edən təşəbbüsünün ilk tədbiri olub. Layihənin növbəti mərhələlərində müxtəlif ölkələrin mədəniyyətinin və təhsil imkanlarının ABŞ-də tanıdılması, eləcə də beynəlxalq təhsil proqramları və tərəfdaşlıq əlaqələrinin inkişafı nəzərdə tutulur.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(30.10.2026)


