“Ədəbiyyat və incəsənət” portalı AMEA A.A.Bakıxanov adına Tarix və Etnologiya İnstitutunun “Qərbi Azərbaycan Tarixi” şöbəsinin rəhbəri, tarix üzrə fəlsəfə doktoru, dosent Cəbi Bəhramovun yazıçı Varisin Qeyri-Hökumət Təşkilatlarına Dövlət Dəstəyi Agentliyinin maliyyə dəstəyi ilə işıq üzü görmüş, Qərbi Azərbaycanın gerçək tarixini özündə əks etdirən “İrəvanda xan qalmadı” romanı barədə fikirlərini diqqətinizə çatdırır.

Varisin geniş oxucu kütləsi üçün nəzərdə tutduğu “İrəvanda xan qalmadı” tarixi romanı Azərbaycan tarixinin qaranlıq və keşməkeşli dövrlərindən biri olan XIX əsrin əvvəllərində İrəvan xanlığının çar Rusiyası tərəfindən işğalına həsr edilmişdir. Əsəri nəzərdən keçirdikdə aydın olur ki, müəllif bu tarixi dövrü bədii şəkildə təqdim etsə də, tarixi mənbələri dərindən araşdırmış və hadisələri faktlara əsaslanaraq ətraflı şəkildə işıqlandırmışdır.

Qeyd etmək lazımdır ki, “İrəvanda xan qalmadı” tarixi romanını şərti olaraq üç hissəyə bölmək olar:

- birinci hissədə İrəvanın işğalı ərəfəsində və işğal dövründə baş verən tarixi hadisələr təsvir olunur;

- ikinci hissədə hadisələrin bədii baxımdan daha oxunaqlı və təsirli təqdim edilməsi məqsədilə Uluxanla Selcanın faciəvi məhəbbət hekayəsinə yer verilir;

- üçüncü hissədə isə müasir dövrdə müəllifin bilavasitə iştirakı ilə İrəvanla bağlı tarixi həqiqətlərin dünya ictimaiyyətinə çatdırılması və beynəlxalq aləmin tarixi saxtakarlıqlardan agah edilməsi ön plana çıxarılır.

Əsərdə diqqəti cəlb edən əsas məqamlardan biri müəllifin tarixi şəxsiyyətlərin — Hüseynqulu xanın, onun qardaşı Həsən xanın, Qacarlar dövlətinin şahı Fətəli şahın, şahzadə Abbas Mirzənin, Rusiya çarı I Nikolayın, Qafqazda Rusiya qoşunlarının baş komandanları Yermolovun, Paskeviçin və digər tarixi simaların bədii obrazlarını dəqiq və inandırıcı şəkildə canlandırmasıdır. Rusiyanın Cənubi Qafqazda həyata keçirdiyi işğalçılıq siyasətini, xüsusilə Azərbaycanı ələ keçirmək niyyətini, eləcə də bu siyasətin icraçıları olan şəxslərin mahiyyətini və məqsədlərini bədii obrazlar vasitəsilə açıb göstərmək müəllifin böyük yaradıcılıq məharətindən xəbər verir. Fikrimizcə, müəllif bu mürəkkəb və məsuliyyətli vəzifənin öhdəsindən uğurla gəlmişdir.

Romanda diqqət çəkən əsas məsələlərdən biri Hüseynqulu və Həsən xan qardaşlarının, eləcə də İrəvan əhalisinin xanlığın müstəqilliyi uğrunda rus işğalçılarına qarşı apardıqları amansız və qətiyyətli mübarizədir. Əsərdə xüsusilə vurğulanan məqam rus işğalçılarını qorxuya salan əsas amil — “öldü var, döndü yoxdur” devizi altında irəvanlıların son nəfəsinədək davam edən müqavimət ruhudur.

Tarixdən məlumdur ki, İrəvan sərdarı Hüseynqulu xan və onun sadiq qardaşı Həsən xan sona qədər İrəvan xanlığının müstəqilliyi uğrunda mübarizə aparmışdılar. Lakin bu mübarizə prosesi xəyanət halları ilə də müşayiət olunmuşdur. Romanı oxuduqda aydın olur ki, İrəvan əhalisi müxtəlif daxili və xarici təzyiqlərlə üzləşmiş, xanların yerli əhaliyə, o cümlədən xanlıq ərazisində yaşayan azsaylı erməni icmasına göstərdikləri xoş münasibətə baxmayaraq, bəzi erməni dairələri və dini rəhbərlər fürsət düşdükcə rus komandanlığı ilə əməkdaşlıq etmiş, onlara məlumatlar ötürmüş və hərbi əməliyyatlarda iştirak etmişlər. Müəllifin hadisələri dərindən bilməsi həm də onunla izah olunur ki, Qacar dövləti İrəvana sonadək lazımi və ardıcıl dəstək göstərməmiş, bu isə xanlığın süqutunu xeyli dərəcədə sürətləndirmişdir. Nəticədə meydanda tək qalan İrəvan xanlığı rus qoşunları tərəfindən işğal edilmişdir.

Müəllif “İrəvanda xan qalmadı” romanını daha oxunaqlı və təsirli etmək məqsədilə tarixi hadisələrin fonunda məhəbbət mövzusuna da yer vermişdir. Uluxanla Selcanın faciəvi məhəbbət hekayəsi romanın bədii dəyərini artıraraq onu daha da cəlbedici edir. Hadisələrin inkişafı zamanı bu sevgi xəttinin təqdim olunması, əsər boyu onların bir-birinə olan məhəbbətinin ağır sınaqlardan keçməsi və Tələt bəy kimi xain bir obrazın xəyanətləri ilə üzləşmələri İrəvan xanlığının faciəvi süqutu ilə paralellik təşkil edir. Əsərin sonunda vətənini və xalqını satan xain Tələt bəyin Selcanın əli ilə cəzalandırılması isə müəllifin belə insanlara cəmiyyətdə yer olmadığını açıq şəkildə ifadə etməsidir.

Romanın üçüncü hissəsində müəllifin əsas məqsədi müasir dövrdə tarixi həqiqətləri dünya ictimaiyyətinə çatdırmaqdır. Əsərə diqqətlə nəzər saldıqda aydın olur ki, Varis romanında Amerika və digər ölkələrdə fəaliyyət göstərən Azərbaycan diasporu və mədəniyyət mərkəzləri vasitəsilə İrəvanla bağlı tarixi həqiqətləri beynəlxalq ictimaiyyətə təqdim edir, həmçinin böyük dövlətlərin siyasi və mədəniyyət xadimləri tarixi saxtakarlıqlar barədə məlumatlandırılır. Bu yanaşma müəllifin fəaliyyətinin çoxşaxəli olması və Vətəninə, Azərbaycana dərin məhəbbəti ilə sıx bağlıdır.

Varisin müəllifi olduğu “İrəvanda xan qalmadı” romanını oxuduqda müəllifin tarixi hadisələri dərindən araşdırdığı aydın şəkildə görünür. Az sayda istisnalar olmaqla, hadisələr əsərdə ətraflı və geniş şəkildə işıqlandırılmışdır. Əsər bədii xarakter daşısa da, inanırıq ki, roman İrəvanla bağlı tarixi həqiqətlərin dünya ictimaiyyətinə çatdırılmasında mühüm və əvəzsiz rol oynayacaqdır.

Bu çətin və məsuliyyətli yolda müəllifə uğurlar arzulayırıq.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(24.02.2026)

Nemət Tahir, “Ədəbiyyat və incəsənət”

Qarabağlılar üçün Seyid Lazım ağa din xadimindən daha çox bir hörmət sahibi olan ağsaqqal və xeyriyyəçi idi. Ölənə qədər ona gətirilən nəzirləri kasıb-kusuba paylayan Seyid Lazım 1880-ci ildə Laçın rayonunun Böyük Seyidlər kəndində anadan olmuşdur. Lakin ömrünün böyük hissəsini Ağdam rayonunda yaşayıb. Əvvəlcə Çəmənli, sonra isə Şıxbabalı kəndlərində.

1918-20-ci illərdə Xalq Qəhrəmanı Sultan bəy Sultanovun müqavimət dəstəsində o da erməni daşnakı Andronikin Ozanyanın ordusuna qarşı vurulmuşdur.

Qaragöl və Keçəldağ döyüşlərində iştirak edib. Sultan bəy Naxçıvana 253 at yükü ərzaq, paltar, silah- sursat göndəribmiş. Seyid Lazım ağa da karvanı müşayət edənlərin arasında olub. Qayıdanda Seyid Lazım ağa və yoldaşları Zəngəzurda ermənilərin mühasirəsinə düşüblər. Bundan xəbər tutan ermənilərlə döyüş aparan hərbi birləşmənin əfsanəvi komandiri Seyid Həmid öz dəstəsi ilə hücuma keçərək mühasirəni yarıb və mühasirəyə düşənləri xilas etmişdir.

Qarabağı ermənilərdən qorumaq üçün əlinə silah alan Ağa daşnaklara qarşı amansız bir insan olsa da üç həyat prinsipi olub:

Ədalət, səxavət və ibadət.

Dini məktəb oxumasa da, Quranı əzbərdən bilmiş, çox mükəmməl Quran oxuyurmuş.

Seyid Lazım ağa 1994-cü il yanvar ayının 3-ü cümə günü 115 yaşında Mingəçevir şəhərində vəfat edib. Məzarı Ağdam rayonunun Çəmənli kəndindədir.

Üç övladı var: Seyid Məhəmməd, Seyidə Humay xanım və Seyidə Pəri xanım.

Allah rəhmət eləsin!

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(24.02.2026)

Nərgiz Mustafayeva, Gəncə. “Ədəbiyyat və incəsənət”

Boz ayın gəlişi hər şeydən əvvəl yaradılışın ilk ünsürü olan suyun oyanışı ilə başlayır. “Əzəl Çərşənbə” və ya “Gözəl Çərşənbə” adlandırılan Su Çərşənbəsi, Azərbaycan türklərinin məişətində sadəcə bir təqvim günü deyil, ruhun və yaşayış sahəsinin təmizlənmə ritualıdır.

Xalq qış fəslini “ölüm” və ya “yuxu” kimi qəbul edirdi. Su Çərşənbəsində suların oyanması, əslində torpağa dirilik suyunun verilməsidir. İnanca görə dirilik suyundan içən kəs ölümsüzlük qazanır. Bu inanc, təbiətin hər il yenidən canlanması (ölümsüzlüyü) ilə paralellik təşkil edir.

Folklorumuzda “Dirilik suyu” ölümsüzlük rəmzidir. Nağıllarımızda bu su bəzən “qoşa bulaq” kimi təsvir olunur, biri öldürür (təmizləyir), digər isə dirildir (yəni həyat verir). Klassik ədəbiyyatımızda və şifahi xalq yaradıcığında Məğribdən Məşriqə qədər dünyanı fəth edən İsgəndərin yeganə tapa bilmədiyi şey “Dirilik suyudur”. Foklorumuz deyir ki, dünya malına tamah salan, dirilik suyunu tapa bilməz, onu ancaq qəlbi saf və təbiətlə vəhdətdə olanlar tapa bilər.

Xalq inancında dirilik suyunu tapan və içən şəxs məhz Xızır (Xıdır Nəbi) hesab olunur. Ona görə də o, darda qalanların köməyinə çatır – çünki o, “əbədi diridir”.

Su Çərşənbəsində adətlər arasında ən maraqlısı günəş çıxmadan bulaq başına getməkdir. Səhər tezdən gətirilən, hələ heç kəsin toxunmadığı suyun şəfaverici olduğuna inanılırdı. Bu suyu (Lalsu) gətirən şəxs yol boyu heç kəslə danışmamalı, evə gətirdikdə isə ailə üzvlərinin üzünə həmin sudan çiləməlidir.

Qədim adətlərimizə görə bu gün evdəki bütün qab-qacaqlar, xüsusilə mis qablar “təzə su” ilə yuyulmalı, parıldadılmalıdır. İnanca görə köhnə ilin tozunu və yükünü üzərində daşıyan əşyalar bu gün suyun gücü ilə təmizlənməlidir. Qız - gəlinlər yorğan-döşək üzləri, pərdələri yuyar, evlərin künc-bucağına “aydınlıq olsun” deyə su çiləyərdilər.

Su Çərşənbəsində süfrə qurularkən süfrənin mərkəzinə mütləq şəffaf, büllur və ya mis qabda təzə su qoyulur. Bu suyun ağzı açıq saxlanılır ki, evə “aydınlıq” daxil olsun, süfrənin ruzisi və evdəkilərin bəxti su kimi aydın olsun. Süfrəyə qoyulan nemətlərin mümkün qədər “açıq rəngli” (ağ noğul, küncüt halvası, ağ rəngli şirniyyatlar) olmasına üstünlük verilir. Bu qışın qaranlığından baharın işığına keçidin vizual simvoludur.

Yeməyə başlamazda əvvəl ailə böyüyü suyun müqəddəsliyindən danışar, “suyun haqqı” yad edilər, “Su içənə ilan toxunmaz”, “Su murdarlıq götürməz” kimi atalar sözləri ilə süfrəyə xeyir-dua verilərdi.

Qeyd: Məqalə müəllifin şəxsi tədqiqatları, xalq inancları və mifoloji mənbələrin müqayisəli təhlili əsasında hazırlanmışdır.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(24.02.2026)

 Səməd Vurğun -120

Ramiz Göyüş, yazıçı-publisist. “Ədəbiyyat və incəsənət”

Xalq şairi Səməd Vurğunun həyat və yaradıclığı, dramaturgiyası, poeziyası, ayrı –ayrı dram əsərləri, poeziyasının xüsusiyyətləri barədə onlarca disertasiya və monoqrafiyalar, yüzlərcə məqalə, minlərcə xatirə və oçerklər yazılıb və əminəm ki, indən sonra da yazılacaqdır. Bu yazıda  böyük şairin yaradıcılığının və şəxsiyyətinin formalaşmasında  mühüm rol oynamış və əhəmiyyət kəsb edən musiqi dünyasından  söhbət açmaqdır.

Səməd Vurğunun musiqiyə vurğunluğunu,  onun musiqi istedadını ilk dəfə  atası Yusif ağa hiss etmişdi. Şairin qardaşı, görkəmli pedaqoq və ictima-siyası xadim Mehdixan Vəkilov Səməd Vurğunun həyat və yaradıcılığına həsr etdiyi, xatirlərdən ibarət “Ömür dedikləri bir karvan yolu” kitabında yazırdı: ”Ata-anamız həssas qəlbli, mərhəmətli, təmiz və saf duyğulu, şair xəyallı, son dərəcə xəyalpərəst adamlar idilər. Hər ikisi məlahətli səsə malik, sinələri söz-söhbətlə dolu nəğməkar idilər. Səməd Vurğun ömrünün axırına qədər atasının “cürə” sazının sınıq qəlbə od səpələyən füsunkar səsini və anasının ecazkar laylasını xatırlardı:

Dağlarda çiçək a səm-səmi

Hamıdan göyçək a səm-səmi!”

O, lap kiçik vaxtlarından musiqini, nəğməni, tez mənimsəyir və gözəl rəqs edirdi. Atası “Ruhani” havasını çalar, balaca, sısqa və baldırları açıq Səməd isə oynayardı. Ondakı bütün bu incəlikləri və bədii zövqün ruşeyimini görən atası böyük iftixar hissi ilə təkrar edərdi:  ”Oğul bundan olacaq!”.

Atası Yusif ağanın “cürə” sazından eşitdiyi qəlb kövrəldən aşıq havaları, qəmli-yanıqlı nəqmələrı, həyatdan çox erkən getmiş anası Məhbub xanımın laylaları, dua edib, quran oxuyarkan eşitdiyi şirin avazı və gözəl səsi, Kürün uğultusu, durnaların qaqqıldaşması, Qarayazı meçəsində gecələr bir-birini çağıran iki qardaşın timsalı olan  İsa-Musa quşlarının həzin “qu-qu” nəğməs balaca Səmədin qəlbinə hakim kəsilmiş ilk eşitdiyi nəğmələr idi.

Seminariyada oxuduğu 1918-1924-cü illər onu həyatında xüsusi bir mərhələ təşkil edir.  Səməd Firudin bəyin təşəbbüsü ilə Seminariyada təşkil edilən xor, dram, musiqi dərnəklərində fəal iştirak edirmiş.

Sininfdən-sinfə keçdikcə, Səməd bütün sahələrdə xüsusu istedadı ilə özünü daha qabarıq şəkildə biruzə verir, onun istər seminaristlər, istərsə də seminariyada dərs deyən, sonrakı illərdə Azərbaycan təhsilinin inkişafında  mühüm xidmətlər göstərmiş Əhmədağa Mustafayev, Əli Hüseynov, Yusif Qasımov, Alay Şıxlinski, İbrahim Əfəndi Qayıbov,  Mirzə Vəlizadə, Yusif Əfəndiyev, Süleymanağa Qayıbov kimi görkəmli pedaqoqlar Səmədi xüsusi bir məhəbbətlə sevir, onun inkişafına daim diqqət yetirirmişlər. Əvvəllər riyaziyyat fənninə xüsusilə daha böyük həvəsi olan Səməd, sonradan ədəbiyyata və musiqiyə daha çox meyl göstərməyə başlayır. ”Zaman keçdikcə ədəbiyyata və musiqiyə olan daxili hərarət və gizli lira simləri güclü surətdə hərəkətə gəlməyə, səslənməyə başladı. Onun gözəl şeirlər oxuması, monoloqlar deməsi, səhnədə Məcnun rolunda ”Məcnun kimi” oynamasıı, məlahətli səsi, skripkanı incə hisslə və ehtirasla çalması, xəyalpərvərliyi, üsyankar təbiəti müəllimlərin diqqətini cəlb etmişdi. Ədəbiyyat müəllii Yusif Qasımov bir dəfə”Bu Səməd fitneyi- dövran olacaqdır”-demişdi.”(Mehdixan Vəkilov)

1918-1924-cü illərdə Səməd Vurğunla Seminariyada birlikdə təhsil almış, məşhur nasir, publisist, tərcüməçi, 1936-1938-ci illərdə Azərbaycan Yazıçılar İttifaqının sədri olmuş Seyfulla Şamilov şairin gənclik illərinin, onun musiqi dünyasının ən yaxın şahidlərindən biri idi: “...Qoridən gələn yuxarı sinif tələbələri içərisində  skripkanı çox yaxşı çalanlar var idi. Lakin heç kəsin çaldığı skripka Səmədin skripkası kimi inləmirdi, çalarkən heç kəsin gözlərində Səmədin gözlərində olduğu kimi ehtiras alovu parlamırdı. Cümə günlərində seminariyada dərs olmayanda biz öz sinifimizdə Səmədin başına yığışıb ondan bir hava çalmasının xahiş edirdik. O, bəzən bizim xahişimizə əməl edər, bəzən də yalnız istədiyini çalırdı.”

Səməd Vurğun hələ şair olmamışdan əvvəl atasından oxumağı və saz  çalmağı öyrənmişdi. Saz onun ən sadiq həmdəmi idi. Hələ şair kimi məşhurlaşmamışdam əvvəl o, mahalı el-el , oba-oba gəzəndə sazı da onunla  bir yerdə gəzirdi.

1928-ci ildə Gəncəyə köçərək burada orta məktəblərdə və partiya məktəbində müəllim   işləməklə  bərabər Gəncədə  ədəbi mühitin inkişafında fəal mövqe tutan  Səməd Vurğun bir növ Gəncə şəhərinin həyatında hadisəyə çevrilmişdi. Həyatının mənasını poeziya və musiqidə görən gənc Səməd həm də çoxsaylı musiqiçilərlə ünsiyyət, dostluq əlaqələri qururdu.  “Körpəlikdən Səmədin köksündə üç şey kök atmışdı, rişələri ürəyinə, beyninə işləmişdi. Varlığı bu üç şeydən yoğrulmuşdu: şeir, musiqi, bir də məhəbbət.” (Mehdixan Vəkilovun xatirəlrindən)

Yazının bu məqamında oxucunun diqqətini Şairin ustad sənətkar, xalq mahnılrımızın və muğamlarımızın təkrarsız və mahir ifaçısı  Xan Şuşinski ilə münasibətlərinə diqqəti yönəltmək istərdim. “...Səməd Vurğun Xan Şuşinskinin səsini ilk dəfə ötən əsrin iyirminci illərində Gəncədə eşitmişdi. O vaxtdan da xanəndənin sənəti, ecazkar səsi onu məftun eləmişdi. Çox çəkmədən hər iki sənətkar şəxsən tanış olmuş və bu tanışlıq sonralar möhkəm və səmimi bir dostluğa çevrilmişdi. Şairin elə bir məclisi olmazdı ki, Xan orda iştirak etməsin. Xanəndənin səsinin “dəlisi” olan Səməd Vurğun özünün məşhur “Azərbaycan” şeirində onu xüsusi bir məhəbbətlə tərənnüm edir

Bu hadisədən sonra şairlə xanəndə rastlaşırlar. Səməd Vurğun xüsusi bir şövqlə  Xan Şuşinskiyə  - ” Xan səni də saldım tarixə”- deyərək Azərbaycan şeirindən bu bəndi söyləyir:

Könlüm keçir Qarabağdan,

Gah o dağdan, gah bu dağdan,

Axşamüstü qoy uzaqdan

Havalansın Xanın səsi,

Qarabağın şikəstəsi.

Xan Şuşinski Böyük şairin bu şirin atmacasından məmnun olaraq eyni əhvalla  cavab verir: “Səməd vallah mən tarixdəydim, mən öləcəm amma Qarabağ şikəstəsi qalacaq, hər dəfə bu ifamı eşidəndə, səsim gələndə, sən də xatırlanacaqsan...” (Tədqiqatçı-jurnalist Vasif Quliyev).

Şairlə xanəndənin növbəti görüşlərindən biri, həm də son görüşü 1955-ci ilin yayında məşhur İsa bulağında baş tutur. Vasif Quliyev yazır: ” İsa bulağında bu iki dost elə səmimi, elə mehriban qucaqlaşdılar ki, uzun illər bir-birlərinin həsrətində olan doğma qardaşlar kimi görüşdülər.

...Məclisin axırında Xan Səməddən xahiş etdi ki, bir-iki ağız desin...Şair tarzənə dedi:

– Aya, Allahyar, o tarı “Yetim segah” üstündə köklə, bəri ver!

Səməd tarı döşünə basıb, sarı simdə gəzişdi. Bir qədər keçməmiş meşəni yanıqlı və həzin bir səs bürüdü.

... Hamı heyrətlə Səməd Vurğunu dinləyirdi. O, son dərəcə aydın diksiya ilə Aşıq Ələsgərdən oxuyurdu.

... O gün Səməd Vurğunun İsa bulağında qurduğu məclis gecədən keçənədək davam etdi. Artıq dan yeri sökülürdü...”

Səməd Vurğunun musiqiyə vurğunluğu təkcə musiqiçilərlə dostluqla,  musiqi məclislərində iştirak etməklə, sazlı-söhbətli məclislərdə, dost məclislərində musiqi alətlərində ifa etməklə bitmirdi. O, həm də yaradıcılığında musiqini özündə ehtiva edən poeziya inciləri yaradırdı. Həmin incilərdən birini- hələ də xanəndələrin repertuarını bəzəyən məşhur qəzəlini misal gətirmək istədim:

Hər bağın, hər baxçanın öz bülbülü şeydası var.

Hər duyan qəlbin, əzizim, gizli bir sevdası var.

Ruhu oxşar, qəlbi oxşar incə bir canan səsi,

Gah gülər, gah ağlayar, hər dəmdə bir mənası var.

Can alan hər nəğmənin mənası yalnız eşqidir.
Göz görüb, əl çatmayan yıldızlı bir dünyası var...

Şairin hikmətinə diqqət yetirin, “can alan hər nəğmənin mənası yalnız eşqidir. Səməd Vurğun da musiqinin, nəğmənin mənasını yalnız “eşq”də görür. Eşqisiz həyat yoxdur, eşqsiz  heç nə yarana bilməz.

 Dəyərli oxuculara bildirmək istəyirəm ki, Üzeyir bəylə Səməd Vurğun arasında hamıya örnək olan dostluqlarına ayrıca məqalə həsr etmişəm. Həmin səbəbdən bu iki dahi şəxsiyyət arasında dostluğun və yaradıcılıq əlaqələrinin səviyyəsini Səməd Vurğunun Üzeyir bəyə yazdığı bir məktubu nümunə gətirməklə kifayətlənməyi lazım bildim. Həmin məktubda Böyük şair yazırdı:

 "Əzizim Üzeyir bəy! Siz məndən ordumuzun 25-ci ildönümü münasibətilə şeir istəmişdiniz. Mən də "Göz aydınlığı" adlı bir şeir yazıb sizə göndərirəm. İndi söz sizindir! Sizin böyük sənətiniz hər zaman mənim şeirlərimə qanad verdiyi kimi, bu şerimə də qanad verəcək. Əllərinizi bərk-bərk sıxıram, hər vaxt qulluğunuzda hazıram.

Sizin S. Vurğun

9.11.43. Bakı ."

Səməd Vurğun Azərbaycanın görkəmli musiqiçiləri, xanəndələri, bəstəkarları, müğənniləri ilə yaxın dostluq edir, onlarla birgə yaradıcılıq əlqələri qururdular. Bu baxımdan şairin məşhur bəstəkarımız, SSRİ xalq artisti Fikrət Əmirovla bir görüşü son dərəcə heyrətamiz və maraqlıdır. Firət Əmirov xatirələrində yazır: ” Sənətimizin parlaq məşəllərini yandırmış üç müdrik sima həmişə gözlərim önündə durur: Üzeyir Hacıbəyov, Bülbül, Vurğun... Sənətkar olmaq üçün sənətin aşiqi olmaq gərəkdir. Səməd Vurğun yaradıcılara nümunə olan əsl sənət vurğunu idi...1954-cü ilin yazı idi. Dram  Teatrında tamaşalardan birinə ictimai baxış keçirilirdi. Səmd Vurğun  yazıçı Mehdi Hüseynlə foyedə gəzişirdi. Məni görüb ayaq saxladı, yanına çağırdı, özünəməxsus səmimiyyətlə dedi: - Ayə, dünən sənin simfonik suitanı radioda eşitdim, lap Kəpəzin başına çıxmışdın...O vaxt utandım, ürəyimdə olan bir sözü şairə deyə bilmədim. Deyə bilmədim ki, bu suitanı Sizə həsr etmişəm, Onu Sizin “ Azərbaycan” şeirinin təsiri ilə yazmışam...”.

Görkəmli bəstəkar Fikrət Əmirov xatirələrini davam etdirərək yazırdı: “Səməd Vurğun yeni yaranan əsərlərə maraq göstərirdi. “Kürd ovşrı” və ”Şur” simfonik muğamlarını Bülbülün evində mən pianoda çalarkən bu muğamların ilk dinləyiciləri ev sahibi, Səməd Vurğun və Mirzə İbrahimov olmuşlar.”

Opera sənətimizin korifeyi və xalq mahnılarımızın mahir ifaçısı, SSRİ xalq artisti Bülbülün Səməd Vurğun haqqındza fikirləri də şox maraqlıdır: ”Otuz illik çoşqun bədii yaradlıcılıq yolunda – şeirdə, musiqidə, teatr sahəsində biz, incəsənət işçiləri həmişə Səmədlə əl-ələ verib birgə addımlamışıq. O, həmişə bədii yaradıcılığın ön sıralarında getmişdir. Səməd Vurğun çox  yazıb, yaratmış, özündən sonra böyük bir irs qoyub getmişdir... Xalqımız əsrlərlə onu oxuyacaq,  xatirəsini də əbədiləşdirəcəklər... Onun musiqiyə dair dediyi  bu tutarlı  misralar heç vaxt xatirimdən çıxmır:

Hər incə pərdənin öz aləmi var,

Bəzən nəşəsi var,  bəzən qəmi var.

O gözəl nəğməni dinlədikcə biz,

Həsrətlə çırpınır ürəklərimiz.”

Səməd Vurğun həssas musiqi duyumuna, musiqini kamil eşitmə qabiliyyətinə, mükəmməl musiq savadına malik olduğu onunla təmasda olan misiqiçiləri hamısına məlum idi. Şairlə dostluq və yaradıcılıq münasibətində olan görkəmli bəstəkar Əfrasiyab Bədəlbəylinin xatirələrindən: “ Bəstəkarlarımız çox vaxt ona (Səməd Vurğuna R.G.) öz aralarnda Azərbaycan Sovet şeirinin Üzeyiri deyirdilər...Səməd Vurğun saz çalmaqda  xalq aşıqlarının bir çoxundan geri qalmaz, kefi gələndə hərdən tarını sinəsi üstə alıb, sarı simi narın mizrab ilə səslədər, gah da pəsdən zümzümə edər. O Azərbaycan muğamlarını professional musiqiçi qədər mükəmməl bilir. ...1939-cu ildə, “Xanlar”pyesini ilk dəfə tamaşaya hazırlandığı zaman sınamışam. Bu pyes üçün yazdığım musiqidən yeni bir parça məşq edildiyi zaman notların bəzi cüzi səhvlərlə köçürülməsi üzündən opkestrin saxta səslərlə çaldığını o  saatca duyub bildirən Səməd Vurğun, drijor və musiqiçiləri heyran etdi. Yazdığım mahnılardan birinin doğurdan da  nəinki səhnədə göstərilən hadisə xarakterinə uyğun olmadığını, hətta ümumiyyətlə zəif olduğunu mənə asanlıqla sübut etdi.

 - Məncə bunu “şur” kökündə yox,” segah” kökündə bəstələmiş olsa idin, daha artıq müvəffəq olardın- dedi. O, tamamailə haqlı idi.””

Səməd Vurğunun həyat və yaradıcılığı haqqında bir qədər məlumatı olan hər kəs bilir ki, Azərbaycanın görkəmli ədibi, yazıçı, şair, publisist, pedaqoq Abdulla Şaiqlə Səməd Vurğun bacanaq idi. Bu iki ailə arasında çox isti münasibət var idi. Hər iki ailənin üzvləri müxtəlif ailə və dost tədbirlərində tez -tez görüşür birgə məclislər təşkil edirdilər. Təbii ki, bu tədbirlərdə Abdulla Şaiqin oğlu, görkəmli ədəbiyyatşünas alim, Kamal Talıbzadə də iştirak edirdi və bu mənada Səməd Vurğunu yaxından tanıyan, onunla yaxın qohum və dost olan professor Kamal Talıbzadənin xatirələri çox maraqlıdır: “Səməd Vurğun professional, peşəkər musiqiçilər qədər klassik musiqini, xalq musiqisini bilirdi...musiqi alətlərinin çoxunda çalırdı. Saz, tar, skripka, kamança, qarmon, piano, tütək. Səmədin musiqi alətlərindəki ifalarının oyatdığı mənəvi zövqü, ləzzəti təsəvvür etmək üçün ancaq şairin özünü dinləmək lazımdır. Dəfələrlə onun sazı sinəsinə sıxıb aşıqsayağı aşıq mahnılarını çalıb oxumasını, pianonun arxasına keçib asta-asta məlahətlə muğam çalmasını eşitmişəm... tarı xüsusi  məharətlə çalırdı. Onun sədəfə bürünmüş, gur aydın səsi olan tarı vardı.”

Bu yazıda qeyd olunduğu kimi hələ lap uşaqlıqdan Səməd Vurğunun məlahətli səsi, gözəl saz və skripkada ifa etməyi var idi. Lakin bir gerçəkliklə barışmaq lazımdır ki, hər tərəfli istedad sahibi olan bu insanda poeziya, şairlik musiqiyə üstün gəldi. Bununla belə O, övladlarını musiqi ilə böyütmək istəyirdi və elə bu səbədən də onların hər üçünə musiqi təhsili vermişdi. Yusif də, Aybəniz xanım da, Vaqif də Bülbül adına orta ixtisas musiqi məktəbini bitirmişdilər. Vaqif Səmədoğlu isə sonradan həm də Konservatoriyanı bitirmişdi və Konservatoriyanın  professoru idi. Lakin ataları kimi Yusifin də, Vaqifin də sonralar bədii yaradıcılığı musiqi yaradıcılıqlarına üstün gəldi. Bununla belə həyat həm də qeyri-adiliklərlə zəngindir. Görünür böyük şairin böyük musiqiçi olmaq arzusunu gerçəkləşdirmək üçün zaman lazım imiş. Və nə yaxşı ki, həmin zaman yetişdi. Bir vaxtlar Səməd Vəkilov adlı Səməd Vurğun  öz misilsiz poeziyası ilə Avropanı fəth edirdisə, bu gün onun  nəticəsi , ev muzeyinə rəhbərlik edən və həm də şairin ad və soyadını daşıyan gənc pianoçu Vurğun Vəkilov Avropanı öz virtioz ifası ilə fəth edir.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(24.02.2026)

Rəqsanə Babayeva, “Ədəbiyyat və incəsənət”

Dağ kəndlərinin birində qəribə bir ənənə vardı. Kəndin ortasında qədim bir bulaq axırdı. Deyirdilər ki, o bulağın suyu kimə qismət olarsa, həyatında bolluq artar. İnsanlar hər səhər ora qablarla gələr, su götürər, evlərinə aparardılar. Bulağın yanında iki fərqli qab asılmışdı: biri qızılı rəngdə, parlaq, naxışlı; digəri isə sadə, gil bir qab.

Kənd əhli qəribə bir inama sahib idi: qızılı qabdan su içənin payı daha çox olar. Ona görə də hamı növbəyə dayananda gözünü o qabda saxlayardı. Hətta bəzən insanlar bir-birini qabaqlayardı ki, məhz o parlaq qabı götürə bilsin.

Bir gün kəndə uzaq diyarlardan yaşlı bir səyyah gəldi. O, səssizcə növbəyə dayandı. Növbə ona çatanda isə qızılı qaba əl uzatmadı. Sadə gil qabı götürdü, suyu doldurdu və bir kənarda oturub içməyə başladı.

Kəndlilər təəccüblə baxırdılar.

Biri yaxınlaşıb soruşdu:

 — Sən bilmirsən ki, bərəkət o birindədir?

Səyyah gülümsədi:

 — Mən su üçün gəlmişəm, qab üçün yox.

Kəndli israr etdi:

— Amma hamı o qabı seçir.

Səyyah cavab verdi:

— Hamının seçdiyi hər şey doğru olsaydı, dünya bu qədər narahat olmazdı.

Bir neçə gün keçdi. Səyyah hər dəfə eyni qabdan – gildən olandan istifadə edirdi. Bir müddət sonra bu qaba  maraq artdı. Bəziləri gizlicə gil qabdan su içməyə başladı. Heç nə dəyişmədi. Su eyni dadda idi. Eyni sərinlikdə idi. Eyni şəffaflıqda idi.

Yavaş-yavaş kəndlilər bir şeyi anlamağa başladılar: bulağın bərəkəti qabın parıltısında deyil, suyun özündə idi.

Aylar sonra qızılı qab oğurlandı. Kənddə təşviş başladı. İnsanlar elə bildi ki, bərəkət də yox olacaq. Amma bulaq əvvəlki kimi axmağa davam etdi.

O zaman kəndin ağsaqqalı dedi:

— Biz suya yox, parıltıya bağlanmışıqmış.

İnsanlar çox zaman həyatın özünü deyil, onun üzərindəki etiketləri seçirlər. Adlara, simvollara, görüntüyə aldanırlar. Halbuki həqiqi dəyər səssizdir, sadədir, nümayişə ehtiyac duymur.

Əgər insan seçimini zahiri parıltıya görə edirsə, bir gün o parıltı sönəndə boşluqla üzləşəcək. Amma seçimini mahiyyətə görə edirsə, heç nə onu sarsıtmayacaq.

Qab dəyişə bilər. Su amma həmişə sudur.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(24.02.2026)

Murad Vəlixanov, "Ədəbiyyat və İncəsənət"

The Platform 2, rejissor Galder Gaztelu-Urrutia tərəfindən çəkilən filmin davamıdır. İlk film kimi sərt və düşündürücüdür, amma bu dəfə mesaj daha birbaşa, daha ideoloji və daha sosial eksperiment xarakterlidir.

Sadə görünə bilər, amma film hər bir mərtəbədə insan təbiətinin sınanmasını nümayiş etdirir.

Sistem və insan: yenidən qarşıdurma

Hadisələr eyni şaquli həbsxana strukturu üzərində qurulub. Hər gün platforma yuxarıdan aşağı enir, yemək və resurslar isə mərtəbələr arasında qeyri-bərabər paylanır.

İkinci filmdə fərqli cəhət budur: İnsanları paylaşmağa məcbur etmək və ya ən azından paylaşmağın faydasını göstərmək cəhdi əsas motivdir.

Yuxarı mərtəbələrdəki məhbuslar artıq yalnız özlərini düşünmür; bəziləri başqalarına yardım etməyə çalışır.

Aşağı mərtəbələr isə yenə instinkt və məcburiyyət qarşısında sınanır.

Burada artıq sual təkcə “niyə paylaşmırıq?” deyil, “paylaşmağı seçmək mümkündürmü və sistem buna imkan verirmi?” sualına çevrilir.

Psixoloji qat: insanlar necə dəyişir?

Baş qəhrəman Goreng artıq müşahidəçi deyil, transformasiya olunmuş insandır. O, ideoloji dəyişiklik etməyə çalışır:

Yuxarı mərtəbədə olanları ədalətli davranmağa təşviq edir.

Aşağı mərtəbədə olanlara isə ümid və mərhəmət göstərir.

Lakin hər mərtəbədə insanların instinkt və qorxu ilə reaksiyası fərqlidir.

Bu, sosial psixologiyanın sərt testi kimidir: insan zorla yaxşılığa doğru yönləndirilə bilərmi?

Fəlsəfi qat: sistem, insan və məsuliyyət

İlk film insan təbiətinin acgözlüyünü vurğulayırdı.

İkinci film isə göstərir ki, sistem daxilində dəyişiklik yalnız insana güvənməklə mümkün deyil.

Platforma metaforası daha sərt: resurs var, amma paylaşmaq üçün həm iradə, həm də struktur lazımdır. İnsan dəyişsə də, sistem onu sınayır.

Ümumən, “The Platform 2” sadə görünə bilər, amma əslində dərin bir sosial eksperiment, ideoloji test və fərdi vicdanın sınağıdır.

Film oxucunu, izləyicini və hətta cəmiyyətin özünü sorğuya çəkir:

Sən hansı mərtəbədəsən?

Yuxarı qalxanda paylaşmağa cəsarətin varmı?

Aşağı düşəndə instinktlərini idarə edə biləcəksənmi?

Platforma hər gün enir, insanlar sınanır. Biz isə eyni sistemdə yaşamağa davam edirik.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(24.02.2026)

MƏŞHUR ŞAİRİN MƏŞHUR ŞEİRİ VƏ OXUCUYA MESAJI

Nail Zeyniyev, “Ədəbiyyat və incəsənət”

Mən həmişə bu gündən sabaha göz dikmişəm,

Amma özüm-özümlə görüşə gecikmişəm.

Qalaq-qalaq işlərim,

Qələmlə dostluğumdan göyərən vərdişlərim,

Məni vurdu gah yerə, gah da uçurdu göyə,

Gecikdim ömrüm boyu özümlə görüşməyə.

İztirablar içində yox olsam da varımdan,

Gecikmişəm həmişə isti göz yaşlarımdan

Su verib becərdiyim bəhərimə, barıma.

Gecikmişəm içimdə doğan arzularıma

Gecikmişəm həyatı, həyatımdan ummağa.

Gecikmişəm ən uca, ən müqəddəs hissimin

Başına dolanmağa.

Gecikmişəm, çoxunu əzabıyla bezdirən,

Mənəsə qanad verən

Hər qəmə yox, Allahın sevdiyi bəndəsinə

Pay kimi göndərdiyi o möhtəşəm qəmə də.

Gecikmişəm uzaqda mələyən eşqimə də.

Macal da tapmamışam özümlə tək qalmağa.

Özümdən küsdürdüyüm sınıq, qırıq qəlbimi

Bir gün ələ almağa.

Vallah, özüm özümə çata bilmirəm daha,

Qaç-tutdu oynayırıq, yol uzun, mən özümü

Tuta bilmirəm daha.

                   (Bəxtiyar Vahabzadə)

Bəxtiyar Vahabzadənin bu şeirini oxuyanda adam elə bil güzgüyə baxır və orada gördüyündən çəkinir. Çünki bu misralar hər birimizin ən gizli yarasına toxunur biz özümüzlə heç vaxt düzgün hesablaşa bilməmişik.

İnsan nə qədər qəribədir, elə deyilmi? Bütün ömrünü başqalarını tanımağa, başqalarına çatmağa sərf edir, amma öz daxili dünyasına, öz həqiqi mənliyinə çatmaq üçün vaxt tapmır. Vahabzadə məhz bu faciəvi paradoksdan yazır. O deyir: "Mən həmişə bu gündən sabaha göz dikmişəm, amma özüm-özümlə görüşə gecikmişəm".

Bu misralar sadəcə şəxsi etiraf deyil. Bu, bütöv bir nəslin, bütün bir xalqın dramıdır. Biz hamımız sabaha ümid bağlayırıq, amma bu gün nə etdiyimizi, kim olduğumuzu anlamağa macal tapmırıq. Gələcəyin dalınca o qədər qaçırıq ki, indi-indiki halımızla üz-üzə gəlməyə cəsarətimiz çatmır.

Şairin etiraflarına qulaq asın: "Qalaq-qalaq işlərim, qələmlə dostluğumdan göyərən vərdişlərim, məni vurdu gah yerə, gah da uçurdu göyə". Burada nə var? Bir ömürlük yaradıcılıq, minlərlə misra, onlarla əsər... Amma bütün bunlar şairi özündən uzaqlaşdırıb. Poeziya ona qanad olub, amma eyni zamanda zəncir də olub. İşləri, vərdişləri, yaradıcılığı onu həm ucaldıb, həm də sındırıb.

Məgər bu, yalnız şairin taleyi deyil? Baxın ətrafınıza nə qədər insan var ki, öz işinin, peşəsinin, məşğuliyyətinin içində özünü itirmiş gəzir. Həkim xəstələrə baxır, müəllim dərs keçir amma heç kim özünə baxa bilmir. Hamı bir şeyləri "becərməkdə"dir, amma öz daxilini becərməyə, öz qəlbini düzəltməyə vaxt tapmır.

"Gecikmişəm isti göz yaşlarımdan su verib becərdiyim bəhərimə, barıma" - bu misranı oxuyanda insanın köksündəki ürəyi sıxılır. Deməli, şair öz ağrılarından belə düzgün istifadə edə bilməyib. Öz göz yaşlarını öz yarasına məlhəm edə bilməyib. Çünki dərdi də tez keçib, ona da vaxt ayıra bilməyib. Biz ağlamağa belə, kədərlənməyə belə tələsik yanaşırıq. Göz yaşı tökürük, amma həmin göz yaşından nə öyrəndiyimizi soruşmağa macal tapmırıq.

İndi gəlin ən ağrılı yerə toxunaq: "Gecikmişəm həyatı, həyatımdan ummağa". Bu cümlənin dərinliyini duymusunuzmu? Adam yaşayır, amma həyatdan bir şey gözləməyi də bacarmır. Həyat gedir, ötür, qurtarır, amma biz ondan nə istədiyimizi belə bilmirik. Günü-günə bağlayırıq, ili-ildən qovuruq, amma həyatımızdan nə umduğumuzu özümüzə belə izah edə bilmirik.

Vahabzadə deyir ki, gecikib hətta "ən uca, ən müqəddəs hissimin başına dolanmağa". Hər insanda bir müqəddəs guşə var - bəlkə vicdanı, bəlkə inamı, bəlkə məhəbbət hissi. Amma biz o müqəddəs guşəyə o qədər az gedib-gəlirik ki, oradakı işıq tədricən sönür. Ruh ehtiyaclarımızı ödəməyə vaxt qalmır, çünki bədən ehtiyacları bizi o qədər məşğul edir.

Sonra şair qəmdən danışır. Amma hansı qəmdən? "Allahın sevdiyi bəndəsinə pay kimi göndərdiyi o möhtəşəm qəmə". Burada dərin bir həqiqət var. Bütün qəmlər eyni deyil. Bəzi qəmlər insanı kiçildir, yıxır, sındırır. Amma bəzi qəmlər insanı böyüdür, dərinləşdirir, təmizləyir. Vahabzadə deyir ki, mən o müqəddəs qəmə də gecikdim. Deməli, hətta əzablanmağın da öz vaxtı, öz məqamı var. Biz isə tələsik yaşadığımız üçün hətta düz-əməlli kədərlənməyi də bacaramırıq.

"Macal da tapmamışam özümlə tək qalmağa" - bax, bu cümlə indiki dövrdə xüsusilə aktual səslənir. Biz tək qalmaqdan qorxuruq. Hər an bir səs-küy, bir ekran, bir təlaş axtarırıq ki, özümüzlə üz-üzə qalmayaq. Çünki özümüzlə tək qalanda incə suallar qalxır: mən kiməm? nə istəyirəm? hara gedirəm? düz yoldayammı? Bu suallara cavab vermək isə çox çətindir. Ona görə də qaçırıq tək qalmaqdan.

"Özümdən küsdürdüyüm sınıq, qırıq qəlbimi bir gün ələ almağa" - bu misraları oxuyanda isə insan utanır özündən. Çünki hamımız öz qəlbimizi sındırmışıq, qırmışıq, sonra da ona əhəmiyyət vermədən keçib getmişik. Özümüzə vəd veririk ki, bir gün düzəldəcəyəm özümü, bir gün vaxt ayıracam daxili dünyama. Amma o gün heç vaxt gəlmir.

Şeirin sonu isə tam bir təslimiyyətdir: "Vallah, özüm özümə çata bilmirəm daha, qaç-tutdu oynayırıq, yol uzun, mən özümü tuta bilmirəm daha". Bu "vallah" sözü and deyil, fəryaddır. Şair deyir ki, mən and içirəm, artıq özümə çata bilmirəm. Qaçıram özümdən, amma qaçdıqca uzaqlaşıram. Tutmağa çalışıram özümü, amma əlimdən sürüşüb gedir.

Bəxtiyar Vahabzadənin bu şeiri təkcə poeziya deyil, fəlsəfədir, psixologiyadır, həyat dərsidir! Bu misralar göstərir ki, böyük şair nə qədər çox yazmış olsa da, nə qədər ad-san qazanmış olsa da, ömrünün sonunda ən böyük peşmanlığı özü ilə düzgün görüşə bilməməkdir.

Bəs biz nə edək? Özümüzlə görüşməyi gec qoyub sabaha saxlamasaq yaxşı olar. Çünki sabah yenə başqa bir sabaha qalır və beləcə, ömür qurtarır, biz isə özümüzü tanımadan gedib-gəlirik bu dünyada.

Vahabzadənin bu şeiri xəbərdarlıqdır bizə: dayanın, tələsməyin, özünüzə baxın, özünüzlə danışın, özünüzü dinləyin. Çünki ən böyük qəflət özünü itirməkdir.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(24.02.2026)

Rəqsanə Babayeva, “Ədəbiyyat və incəsənət”

Uzun illər bu sualın cavabı içimdə susurdu. Elə bilirdim ki, sevgi insanın taleyinə yazılan gizli bir yazıdır — bir gün qəfil ürəyinə düşür, səni seçir və orada kök salır. Sanki bahar kimi xəbərsiz gəlir, sanki külək kimi səbəbsiz əsir. Heç kimdən öyrənilmir, heç kim öyrətmir — sadəcə olur.

Amma zaman insana təkcə xatirələr yox, həqiqətlər də gətirir.

İllər keçdikcə anladım ki, sevmək də bir sənətdir. Və hər sənət kimi onun da ustadları var.

İlk müəllimim anam oldu.

Sevgini ilk dəfə onun baxışlarında gördüm. Yorğunluğunu gizlətməyə çalışan, amma gözlərinin dərinliyində yenə də işıq saxlayan baxışlarda. Səhərlər hamıdan tez oyanıb, gecələr hamıdan gec yatan səssiz qəhrəmanlığında. Öz arzularını kənara qoyub bizim arzularımıza yer açan ürəyində. Onun sevgisi gurultulu deyildi. O sevgi sakit çay kimi axırdı — dayanmadan, şikayət etmədən, qarşılıq gözləmədən.

Heç nə ummadan verməyi ondan öyrəndim.

Sevginin bəzən bir qab isti yeməkdə, bir yorğanı örtməkdə, bir “yorulmamısan?” sualında gizləndiyini ondan öyrəndim.

Sevginin hər zaman sözə ehtiyac duymadığını, bəzən bir baxışın min cümlədən artıq olduğunu da.

Atamdan isə başqa cür sevgi öyrəndim.

Onun sevgisi səs-küysüz idi. Çox danışmayan, hisslərini nümayiş etdirməyən, amma varlığı ilə güvən verən bir sevgi. Uşaqlıqda onun yanındaykən dünyanın təhlükəsiz yer olduğunu düşünürdüm. Çünki o var idi. Və bu kifayət idi.

Atamdan öyrəndim ki, sevgi hər zaman “səni sevirəm” demək deyil. Bəzən gecə yarısı yorğun halda qapını yoxlamaqdır. Bəzən susaraq dinləməkdir. Bəzən çiyin verib yükü azaltmaqdır. Güvən verməyi, arxada dayanmağı, “mən buradayam” deməyi ondan öyrəndim.

Ailəm mənim üçün sevginin ilk ünvanı oldu.

Orada sevmək qorxulu deyildi.

Orada səhv etmək ayıb deyildi.

Orada sevilmək üçün dəyişmək lazım deyildi.

Olduğum kimi qəbul edilirdim. Və bu qəbul — sevginin ən saf forması idi.

Sonra həyat məni evdən kənara çıxardı.

Və başqa sevgilər tanıtdı.

Dostluq sevgisini…

Bir dostun gecə yarısı zəng edib “danışmaq istəyirəm” deməsi idi sevgi. Səni mühakimə etmədən dinləyən, sözünü kəsmədən anlayan, göz yaşını zəiflik saymayan insan idi sevgi. Bəzən saatlarla susaraq belə bir-birini anlamaq idi. Bəzən heç bir məsləhət vermədən sadəcə yanında qalmaq idi.

Dostlarımdan sədaqəti öyrəndim.

Düşəndə əl uzatmağı, sevincini bölüşməyi, uğuruna səmimi sevinməyi.

Öyrəndim ki, sevgi yalnız romantik hiss deyil — o, yoldaşlıqdır, çiyin-çiyinə dayanmaqdır, “sən tək deyilsən” deməkdir.

Sonra ilk sevgi gəldi…

O sevgi tamam başqa idi. Qəlbimin qapılarını ilk dəfə geniş açdığım, qorxularımı ilk dəfə kənara qoyduğum sevgi. Hər mesajı gözləmək, hər görüşə saatları saymaq, hər ayrılıqda ürəyin daralması idi o.

O sevgi məni həm böyütdü, həm də yaraladı.

Hisslərin necə dərin ola biləcəyini göstərdi. Sevincin insanı göyə qaldıra, bir kəlmənin isə yerə çırpa biləcəyini öyrətdi. Eyni ürəyə həm ümidin, həm də kədərin sığa bildiyini anladım. Sevginin təkcə xoşbəxtlik olmadığını, bəzən imtahan olduğunu gördüm.

İlk dəfə itirməyin ağrısını orada tanıdım.

Bir insanın yoxluğunun necə böyük boşluq yaratdığını, səsin, gülüşün, xatirənin necə sancıya çevrildiyini hiss etdim. Bağlanmağın nə demək olduğunu, və qopmağın nə qədər ağır olduğunu yaşadım.

Ondan sonra bir müddət sevməkdən qorxdum.

Qəlbimin ətrafına görünməz divarlar çəkdim. Özümə dedim ki, “bir daha bu qədər açılma”. Düşündüm ki, məsafə məni qoruyacaq. Susmaq məni incitməyəcək. Amma zamanla anladım ki, ürək bağlanmaq üçün yox, döyünmək üçündür.

Və yenə sevdim.

Çünki insan sevmədən yaşaya bilmir.

Sevgi nəfəs kimidir — görmürsən, amma olmadan qala bilmirsən.

Ancaq bu dəfə fərqli idi.

Zaman mənə bir şeyi daha öyrətmişdi: sevmək yalnız başqasını düşünmək deyil. Özünü də sevməkdir. Özünü itirmədən, özünü azaltmadan, öz dəyərini unutmadan sevməkdir.

Bir vaxtlar başqaları üçün özümü unutmuşdum. Susmuşdum. “Problem deyil” deyib içimdə qırılmışdım. “Sevgi belədir” deyə öz ağrımı adiləşdirmişdim. Amma sevginin səssiz ağrı olmadığını sonradan anladım.

Əsl sevgi rahatlıqdır.

Əsl sevgi güvəndir.

Əsl sevgi qorxusuz danışa bilməkdir.

Əsl sevgi özün kimi qala bilməkdir.

Sevgi insanı kiçiltməməlidir. Əksinə, böyütməlidir. Qanad verməlidir. Səni özündən uzaqlaşdırmamalı, sənə səni daha çox sevdirməlidir.

Zaman keçdikcə anladım ki, sevmək təkcə “səni istəyirəm” demək deyil. Sevmək bəzən getməyi də bacarmaqdır. Özünə hörmət üçün, dəyərin üçün, ruhunun sakitliyi üçün uzaqlaşmağı bacarmaqdır. Çünki hər qalmaq sevgi deyil. Bəzən getmək də sevginin bir formasıdır — özünə olan sevginin.

İndi geriyə baxanda görürəm ki, sevməyi bir insandan yox, bütöv bir həyatdan öyrənmişəm.

Anamdan mərhəməti,

Atamdan güvəni,

Dostlarımdan sədaqəti,

Sevdiklərimdən səbr etməyi,

Ayrılıqlardan güclənməyi,

Xəyal qırıqlıqlarından ayılmağı,

Özümdən isə dəyər verməyi…

Və ən vacibi — öyrəndim ki, sevgi itəndə bitmir.

O, insanın içində iz buraxır. Səni dəyişdirir. Səni yetkinləşdirir. Səni daha anlayışlı, daha səbirli, daha şüurlu edir. Hər yaşanan sevgi insanın ruhuna bir qat əlavə edir — bəzən işıq, bəzən kölgə, amma mütləq bir iz.

Bu gün sevirəmsə, daha sakit sevirəm.

Daha şüurlu sevirəm.

Daha sərhədlərimi qoruyaraq sevirəm.

Daha qorxmadan, amma daha diqqətlə sevirəm.

Çünki artıq bilirəm:

Sevmək zəiflik deyil.

Sevmək özünü itirmək deyil.

Sevmək təkcə kiməsə bağlanmaq deyil.

Sevmək — öz dəyərini bilə-bilə bir ürəyə yer açmaqdır.

Sevmək — qorxularına baxmayaraq yenə də inana bilməkdir.

Sevmək — hər yaraya baxıb “yenə də sevəcəm” deyə bilməkdir.

Sevməyi çox adamdan öyrəndim.

Amma ən çox — özümü sevməyi öyrəndikdən sonra.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(24.02.2026)

 Türk Mədəniyyəti və İrsi Fondunun prezidenti, professor Aktotı Raimkulova Azərbaycanın aparıcı elmi və mədəni qurumlarında bir sıra görüşlər keçirib. Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyasında keçirilən görüş zamanı Fondun prezidenti  Aktotı Raimkulova ilə Akademiyanın prezidenti, akademik İsa Həbibbəyli arasında əməkdaşlıq əlaqələrinin cari vəziyyəti və perspektiv istiqamətləri müzakirə olunub.

 “Ədəbiyyat və incəsənət” portalına Fonddan verilən məlumata görə, söhbət zamanı 1926-cı ildə Bakıda keçirilmiş Birinci Türkoloji Qurultayın 100 illiyinin yüksək səviyyədə və təntənəli şəkildə qeyd edilməsi məsələsi xüsusi diqqət mərkəzində olub. Yubiley tədbirləri çərçivəsində Fondun fəal iştirakının təmin olunması, eləcə də birgə elmi və mədəni təşəbbüslərin irəli sürülməsi ilə bağlı fikir mübadiləsi aparılıb.

Daha sonra Fondun prezidenti Azərbaycan Milli Xalça Muzeyinin direktoru Əminə Məlikova ilə görüşüb. Görüşdə türk xalçaçılıq sənətinin qorunması, elmi əsaslarla tədqiqi və beynəlxalq miqyasda daha geniş şəkildə təbliği istiqamətində əməkdaşlıq imkanları nəzərdən keçirilib. Tərəflər, həmçinin Avropa muzeylərində saxlanılan türk xalça nümunələrinin bərpasına yönəlmiş birgə layihələrin həyata keçirilməsi perspektivlərini müzakirə edərək, bu sahədə koordinasiyalı fəaliyyətin vacibliyini vurğulayıblar.

Görüşlər qarşılıqlı anlaşma və konstruktiv dialoq şəraitində keçib, əməkdaşlığın gələcəkdə daha da genişləndirilməsi əsas prioritet kimi qəbul edilib.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(24.02.2026)