Super User
O cür məşhur olasan və o qədər haqsızlıq görəsən
İnci Məmmədzadə,
“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi
Elə sənətçilər var ki, tamaşaçıların qəlbində əbədi yer sala bilirlər, illər keçsə də unudulmurlar. Aktrisa Zərnigar Ağakişiyeva da belələrindəndir.
O, 6 noyabr 1945-ci ildə Quba rayonunun Rustov kəndində doğulub. 1972-ci ildə M.A.Əliyev adına Azərbaycan Dövlət İncəsənət İnstitutunun "Dram və kino aktyoru" fakültəsini bitirib.
Təhsilini tamamlayandan sonra bir müddət Tədris teatrında aktrisa kimi çalışan Z.Ağakişiyeva, rejissor Əşrəf Quliyevin dəvəti ilə Azərbaycan Dövlət Akademik Milli Dram Teatrında ilk tamaşası 19 may 1973-cü ildə göstərilən A.Ostrovskinin "Müdriklər" dramında Mamayeva rolunu oynayıb. 1974-cü ildən isə Akademik Milli Dram Teatrının aktyor heyətinə aktrisa kimi qəbul olunub.
Aktrisa yaradıcılığının xarakterik xüsusiyyətlərinə görə, realist aktyor məktəbinin poetika göstəricilərinə daha uyğundur. Yaratdığı obrazlar tamaşaçılar tərəfindən həmişə maraqla qarşılanıb:
1. Tatyana (M.Qorki "Meşşanlar")
2. Xuraman (S.Vurğun "Vaqif")
3. Dilbər ( C.Cabbarlı "Sevil")
4. Şəfəq (S.Dağlı "Kölgələr pıçıldaşır")
5. Zeynəb (B.Vahabzadə "Kimdir haqlı?")
6. Zivər (Anar "Təhminə və Zaur")
7. Kəmalə (İ.Əfəndiyev "Qəribə oğlan")
Səksənlərin sonu – doxsanların əvvəli SSRİ-nin süqut etdiyi dövrdə hər sahədə olduğu kimi teatr və kino sahəsində də hərc-mərclik yarandı, haqsızlıqqlar baş aldı, aktrisaya 1989-1992-ci illərdə səhnədə cəmi 2 rol verildi, bu da onun teatrdan uzaqlaşmasına səbəb olub.
Yalnız 7 ildən sonra mədəniyyət sferasına hədsiz məmk qoymuş, bu sahədəki uğurlra daim yol açmış bir şəxs – mədəniyyət nazirinin müavini, hazırda isə Prezident Administrasiyasının şğbə müdiri Ədalət Vəliyevin dəvəti ilə aktrisa yenidən teatra qayıdıb.
Zərnigar Ağakişiyeva Azərbaycan Dövlət televiziyasının hazırladığı teletamaşalarda və "Azərbaycanfilm" in istehsal etdiyi bir çox filmlərdə çəkilib. Filmlərdə əsas, ikinci dərəcəli, epizodik rollar ifa edib.
Filmoqrafiya
- 777 №-li iş
- Ağ atlı oğlan
- Atayevlər ailəsi
- Bağ mövsümü
- Balaca çoban
Zərnigar Ağakişiyeva 8 fevral 2018-ci ildə ürək çatışmazlığından Bakıda vəfat edib. 9 fevral 2018-ci ildə Quba şəhər qəbiristanlığında, valideynlərinin yanında torpağa tapşırılıb
Allah rəhmət eləsin!
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(06.11.2026)
ADPU-nun Şəki filialında kitab yarmarkası
İmran Verdiyev,
Azərbaycan Respublikasının Əməkdar müəllimi.
“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Oğuz təmsilçisi
Noyabrın 4-də Azərbaycan Dövlət Pedaqoji Universitetinin (ADPU) Şəki filialında “Kitab karvanı Şəkidə” adlı kitab yarmarkası təşkil olunub.
Yarmarkanın keçirilməsində əsas məqsəd filialda təhsil alan gənclərin asudə vaxtının səmərəli təşkilinə töhvə vermək, onlarda mütaliə vərdişlərini inkişaf etdirmək, kitaba və mütaliəyə marağı artırmaq, eləcə də dünya və Azərbaycan ədəbiyyatınıoxuculara təqdim etmək olub.
Yerli media, o cümlədən shekiadpu.az saytı xəbər verir ki, layihə rəhbəri Rafil Əşrəflinin iştirakı və filialın Karyera mərkəzinin dəstəyi ilə təşkil olunan yarmarka müəllim və tələbələr tərəfindən böyük maraqla qarşılanıb.
Qeyd edək ki, səhər saatlarından fəaliyyətə başlayan yarmarkada 1700-ə yaxın kitab nümayiş etdirilib. Kitabsevərlərin marağına səbəb olan tədbir gün boyu davam edib.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(06.11.2026)
\
Doğum gününüz mübarək, ölümsüzlər!
Yaralıları neytral zonadan çıxaran igid: Hərbi Polis Çavuşu Vaqif İsmayılzadə
Murad Vəlixanov,
"Ədəbiyyat və incəsənət" portalının İncəsənət şöbəsi
Azərbaycanın ərazi bütövlüyünün bərpa olunması uğrunda başladılan 44 günlük Vətən müharibəsi, hər bir hərbçimizin misilsiz fədakarlığı sayəsində şanlı qələbə ilə başa çatdı. Bu müqəddəs yolda öz canını sipər edən, yaralı döyüş yoldaşlarını döyüş meydanından çıxarmaq üçün neytral zonalara çəkinmədən atılan igidlərdən biri də hərbi polis çavuşu Vaqif İsmayılzadədir.
Erkən illəri və ailəsi
Vaqif İsmayılzadə 6 noyabr 1996-cı ildə Beyləqan rayonunun Şahsevən kəndində anadan olmuşdur. Onun ailəsi əslən Qarabağın döyünən ürəyi, qədim Cəbrayıl rayonunun Horovlu kəndindən idi. Məcburi köçkünlük həyatının çətinliklərinə baxmayaraq, Vaqif ailənin tək oğlu olaraq böyük bir Vətən sevgisi ilə tərbiyə olunmuşdur. O, Samirə xanımla ailə həyatı qurmuş və bu evlilikdən Vətənə əmanət Vüqar və Renat adlı iki qəhrəman oğul övladı yadigar qalmışdır.
Hərbi xidməti və sülh dövrü fəaliyyəti
Gənc Vaqif 2016-2017-ci illərdə Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin sıralarında müddətli həqiqi hərbi xidmət borcunu şərəflə yerinə yetirmişdir. Hərb sənətinə və hərbi nizam-intizama olan sonsuz bağlılığı onu xidmətini davam etdirməyə sövq etdi. Beləliklə, o, 2017-ci ildən etibarən Müdafiə Nazirliyinin Hərbi Polis İdarəsində müddətdən artıq həqiqi hərbi xidmət qulluqçusu (MAHHXHQ) kimi çətin və məsuliyyətli bir vəzifəni icra etməyə başladı. İşini böyük məsuliyyətlə sevən Vaqif, qısa zamanda yoldaşları arasında nizam-intizamı ilə seçilən bir hərbçiyə çevrildi.
Vətən müharibəsi və döyüş meydanındakı fədakarlığı
2020-ci il sentyabrın 27-də İkinci Qarabağ Müharibəsi başlayanda Vaqif ilk andan etibarən ön cəbhəyə yollanaraq döyüşlərə qatıldı. O, Hərbi Polisin nümayəndəsi olaraq təkcə asayişi qorumur, həm də gərgin döyüşlərin getdiyi ən təhlükəli nöqtələrdə rəşadət nümayiş etdirirdi. Füzuli və Qubadlı istiqamətində gedən şiddətli döyüşlərdə fəal iştirak edən çavuş İsmayılzadə, canını təhlükəyə ataraq neytral zonalardan yaralı və şəhid əsgərlərimizin təxliyə edilməsində əvəzsiz rol oynamışdır. O, bir çox anaların gözünü yoldan yığmış, yaralı igidlərimizi odun-alovun içindən çıxararaq xilas etmişdir. Onun fədakarlığı və əsgər yoldaşlarını darda qoymamaq əzmi hamıya nümunə idi.
Şəhadət zirvəsi
Ağır döyüş şəraitinə baxmayaraq, bir addım da olsun geri çəkilməyən Vaqif İsmayılzadə, 20 oktyabr 2020-ci ildə Füzuli rayonunun Axollu kəndi istiqamətində növbəti döyüş tapşırığını və mənəvi borcunu şərəflə yerinə yetirərkən qəhrəmancasına şəhid oldu. Oktyabrın 26-da qəhrəmanımızın nəşi Beyləqan rayonunun Bahar qəsəbə qəbiristanlığında yaylım atəşləri altında torpağa tapşırıldı.
Əbədi ehtiram və dövlət təltifləri
Azərbaycan Respublikasının Prezidenti İlham Əliyevin müvafiq sərəncamlarına əsasən, çavuş Vaqif Vüqar oğlu İsmayılzadə ölümündən sonra dövlətin ən yüksək mükafatlarına layiq görülmüşdür:
III dərəcəli "Vətənə xidmətə görə" ordeni
"Vətən uğrunda" medalı
"İgidliyə görə" medalı
"Füzulinin azad olunmasına görə" medalı
"Qubadlının azad olunmasına görə" medalı
Vaqif İsmayılzadənin əziz xatirəsi doğulub boya-başa çatdığı Beyləqanda və canından çox sevdiyi doğma Cəbrayıl torpaqlarında hər zaman böyük ehtiramla yad edilir. O, həm nümunəvi bir hərbi polis, həm də əsl Vətən fədaisi kimi tariximizə həkk olundu.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(06.11.2026)
HEKAYƏ SAATI - Kamalə Abiyeva, “Gülüş”
“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Hekayə saatı rubrikasında sizlərə Kamalə Abiyevanın “Gülüş” hekayəsini təqdim edirik.
Toğrul illərdi günahkar kimi gəzirdi.
Toğrul illərdi içindəki övkəni, nifrini, ağrını, sevgini gizləyib gəzirdi.
Toğrul illərdi Aysunun gülüşünü görmək istəyirdi.
Aysu illərdi gülmürdü.
Ağlındakı, ürəyindəki, bədənindəki ağrılarla birgə böyüyən Aysu artıq 19 yaşlı qız idi. Həm də gözəldi Aysu. Dümdüz qaməti, hərdən hördüyü, hərdən topladığı qara saçları, ayaqları, əlləri, hətta barmaqları da gözəldi.
Bircə gülüşünün necə olduğunu bilmirdi kimsə.
Toğrul balaca Aysunun gülüşünü də unutmuşdu artıq.
Çünki illərdi Aysu gülmürdü.
Həmişə gözlərini qaçırar, Toğrulun üzünə, gözünə baxmazdı. Çox vaxt susardı Aysu. Hərdən Toğrul bu susqunluğa dözməz, Aysunu ehmalca sinəsinə sıxar, içinə sığmayan duyğularını pıçıldayardı. Qız yenə susar, sadəcə bir az ona qısılardı.Toğrul əllərinə, sinəsinə düşən damlaların istisindən qovrulardı. Qıza qoşulub hönkürmək istərdi. Toğrula elə gəlirdi ki, Aysu doğma kəndidi - Qarabağın özüdü: belə yaxın və uzaq, belə əziz və yaralı... Gözəl və viranə...
Toğrul Aysunu nə vaxtdan sevdiyini də dəqiq bilmirdi. Bəlkə də Aysu dünyaya gələndən sevirdi...
***
Kənd camaatı bir başqadı. Bir ailənin, bir nəfərin kədəri də, sevinci də hamınındı. Cahangirlə Naibənin ilki doğulanda qonum-qonşu onlarla birlikdə sevinirdi. Toğrul tez-tez anasıyla balaca qızı görməyə gedirdi. Hərdən anasının qızcığazı əzizləməsinə qısqanclıqla yanaşsa da, özü gözünü beşikdəki körpəyə zilləyər, böyüklərin söhbətə başı qarışdığını görəndə beşiyə yaxınlaşardı. Bir gün qızcığazın xalasının təbəssümlə dediyi sözləri illər sonra tez-tez xatırlayacağından, həyatını bu sözlərə bağlayacağından xəbərsizdi.
Yenə oğrun-oğrun beşiyə yaxınlaşdı. Balaca Aysu əllərini oynadırdı. Qızın əlindən tutmaq istədi. Aysu Toğrulun barmağından yapışdı. Oğlan gülümsədi. Birdən xalanın baxışlarını gördü. “Əlimi buraxmır” dedi qəribə utancaqlıqla. Xala yaxına gəlib Toğrulun saçlarını oxşadı: Heç buraxmasın, sən də onun əlindən bərk yapış, heç vaxt buraxma.- dedi.
Sonralar heç vaxt tapılmayacaq xalanın ən gözəl təbəssüm vardı üzündə.
Naibə xalanın bacısına “Ay qız, uşaqla işin olmasın” deyə yüngülcə acıqlanması Toğrulun yadında idi.
Toğrula bu sözlər şipşirin gəlmişdi. Bu sözlərdən anasının əllərindəki istiliyi hiss eləmişdi. Sonralar qız böyüdükcə Toğrul onun əlindən tutub gəzdirərdi. Aysu Toğrulgilin bağlarını çox sevərdi. Qonşu idilər. Həyətlərinin arasındakı çəpər əvəzi olan gül kollarının arasından yavaşca onların həyətinə keçərdi tez-tez.
Sonra Aysu da Toğrul kimi məktəbə getdi. Arada məktəbdən birlikdə gəlirdilər. Xalanın sözlərini xatırlamasa da, qızın əlindən bərk-bərk yapışardı...
Sonra Toğrul tələbə oldu.
Həyat onun üçün başqa rəng aldı. Ömrünün ən maraqlı illərini yaşayırdı. Asta yerişli, təmkinli Toğrul davranışı, savadı ilə sevildi, seçildi. Adama elə gəlirdi ki, Toğrul heç vaxt, heç nəyə tələsmir. Sakit havada dənizə bənzəyirdi. Sadəcə səthi yüngülcə titrəyən, amma sonsuzluq duyğusu yaradan dənizə... Şəhərə alışmağa çalışırdı.
Sonra...
Sonra 1988-ci ildə Azərbaycanın qədim şəhəri, hal-hazırda Ermənistanın paytaxtı olan İrəvanda “Ermənistanı türklərdən təmizləyək” hərəkatı başladı. Bir qədər sonra SSRİ Dövlət Təhlükəsizlik komitəsi, erməni kəşfiyyat orqanları və Daşnak partiyasının ekstremist qrupları Sumqayıtda iğtişaşlar törətdi. SSRİ-nin, rus imperiyasının dəstəyi ilə minlərlə azəri türkü doğma elindən-obasından, evindən-eşiyindən didərgin düşdü. Bir vaxt Rusiyanın dəstəyi ilə Ermənistana qatılan torpaqlarımız ermənilərə qaldı. Amma SSRİ buna göz yumdu, iğtişaşları bəhanə edərək Azərbaycana qoşun yeritdi. 1990-cı il yanvarın 20-də əliyalın insanlarımızın üzərinə sovet tankları hücum etdi. “Böyük qardaş” daha bir qanlı səhifə yazdı tariximizə.
Bakıda vəziyyət gərgin, Qarabağdan gələn xəbərlər ürəkaçan deyildi. “Ermənistanı türklərdən təmizləyək” əməliyyatını Rusiyanın köməyi ilə uğurla başa vuran ermənilər ərazi iddiası ilə Dağlıq Qarabağda iğtişaşlar törətməyə başladı.
Yerli əhali çaşbaş oldu. Zaman-zaman namərdliklərini unudaraq ermənilərə yenidən qucaq açmaları, “dost” demələri xəyanətlə üz-üzə qaldı. Hər “dost”un içindən bir vəhşi çıxdı...
Vəziyyət get-gedə ağırlaşırdı. Bir müddət əvvəl əhalidən ov tüfəngləri də yığılmışdı. Toğrul kəndə qayıtdı, könüllü dəstələrə qoşuldu. Döyüşür, yerli uşaqlarla birgə erməni və rus silahlılarının doğma kənd-kəsəyindən didərgin etdiyi yerli əhaliyə kömək edirdi. Kəndlər, rayonlar işğal olurdu. Əhali vəhşiliklə üz-üzə idi: evlər dağıdılır, hər yerə od vurulur, insanlar güllələnir, doğranır... Uşaqlara, hamilə qadınlara, yaşlılara belə aman vermirdilər: ermənilərin amansızlığı ağlasığmaz idi. hər birinin içində bəslədiyi namərd meydana atılmışdı. “Xeyirxah unutqanlıqları” amansıza dönüb yerli əhaliyə hücum çəkirdi.
Əli silah tutanlar döyüşür, yolları, cığırları, meşələri, daş-kəsəyi gəzir, azıb qalanları, yaralıları, meyitləri daşıyırdı. Toğrul ağırlıqdan, ağrılardan güclə toparlanırdı. Hamı eyni hissləri yaşayırdı. Ölkənin müxtəlif yerlərindən gələn, bu yerləri ilk dəfə görən könüllülər üçün belə yad adam yox idi. Hamı doğmaydı.
Neçə gün idi kəndə gedə bilmirdi. Atası, kiçik qardaşı, bütün qonum-qonşu, dost-tanış, məktəb direktoru, şagirdlər belə döyüşür, kəndi qoruyurdu.
Silah çatışmırdı.
Kəndlərinin düşmən əlinə keçdiyini öyrəndi. Ölən ölmüş, döyüşən döyüşürdü. Qalanlar yollarda, dağda, dərədə idi. Toğrulu yaşamaqla bağlayan bütün tellər qırılmışdı...
Döyüş yoldaşı Rasim və Səmədlə kəndlərinə yaxınlaşdı. Hər tərəf yanırdı, hər tərəf dağıdılmışdı. Heç kim gözə dəymirdi...
Toğrulgil dağın ətəyindən ağacların arasından kəndə baxır, gah da gözləri kənd yolundan meşəyə aparan cığırları axtarırdı. Birdən qəribə sükut çökdü. Toğrul çayın səsini eşitdi. Ona elə gəldi ki, kimsə inildəyir. Əslində Aysu inildəmirdi, kimsəni çağırmırdı. 12 yaşlı qızcığazın səsi batmışdı.
Salamat yeri olmayan, yarıçılpaq Aysunu görəndə elə bildi ki, qız ölüb. Bir anda bədəni xəlbirə döndü və hər tərəfə qan səpildi. Qandan başqa heç nə görmürdü, qulaqları tutuldu.
Səmədin onu şillələyərək “Toğrul, Toğrul, tez ol, özünə gəl” dediyini eşidənəcən nə qədər zaman keçdiyini bilmədi.
Toğrul saatların günlərə, günlərin aylara necə döndüyünü hiss eləmədi. Zaman mahiyyətini itirmişdi. Aysuyla birlikdə sağalmağa çalışdı.
İllərsə keçdi.
Düz 7 il.
Aysunun bədənindəki yaralar sağaldı. Amma üzü gülmədi. Heç nəyə sevinmədi Aysu. Kiçik qardaşını götürüb “Naibə, mən uşaqları kənddən çıxarıram, tez ol sən də Aysunu götür, çıx evdən” deyərkən üzündəki əzabla yadında qalan dayısı Eldarı, kiçik qardaşını görəndə də ağladı sakitcə. Dayısından 5-10 dəqiqə sonra gələn, “çıxın, çıxın” deyə anasını tələsdirən atasınımı xatırladı?
Amma gecikdilər...
Tibb kollecinə qəbul olanda da sevinmədi.
Toğrul ona sevgisini açanda, evlənmək təklif edəndə də susdu. Baxışları uzaqlara getdi. Kədərləndi. İki damla yaş düşdü yanağına. Nə gördü Aysu? Kəndlərinimi? Özünü qızının üstünə atan anasının saçlarından ora–bura çırpıldığınımı? Üstünə yıxılan bədənlərimi?
Atasının baxışlarını da unutmadı. Qızının çığırtısından, iniltisindən qulaqları dağıldı atanın. Qulaqlarından axan qan sinəsini yandırdımı, dondurdumu, Aysu bilmədi. Qulaqları kimi ürəyi də dağıldı Cahangirin. Kədər, əzab, nifrət dolu çarəsiz baxışları qaldı Aysunun gözlərində.
Bir də hər dəfə üstünə cumanların ayaqlarından yapışan anasının təpiklərdən dağılan üzü...
Onlar heç vaxt o günlərdən danışmırdılar.
Aysu ümumiyyətlə “yaxşı”, “hə”, “yox”, “olar” və s. qısa kəlmələr işlədirdi. Toğrulun evlənmək təklifinə də susdu. Toğrul Aysunun onu semədiyini düşündü. “Bəlkə heç burda yaşamaq istəmir”- fikri də keçdi ağlından. Aysunun dayısı Eldarla danışmağa qərar verdi.
Müharibədən sonra Bakının yaxın kəndlərinin birində götürdüyü torpaq sahəsində özünə yığcam səliqəli bir ev tikmişdi Toğrul. Qızın dayısı Eldarla qonşu idi. İllər öncə Eldar Aysunu aparmaq istəyəndə də Aysu qaçıb Toğrulun əlindən bərk-bərk tutmuşdu. İndi də dayı “Aysu, daha evimizə gedək, səni aparmağa gəlmişəm, bizimlə yaşamağın yaxşıdı” deyəndə Aysu Toğrulun əlindən yapışdı. Yenə iki damla yaş düşdü gözlərindən. “Getmirəm” dedi. Toğrul onun əllərinin əsdiyini hiss etdi. Dayı razılıqla mehribanca Toğrula baxdı:”Xoşbəxt olun”dedi.
Oğlu olanda da ağlamışdı Aysu. Toğrulun “İstəyirsən atanın adını verək” sözünə “Yox, Turan olsun” demişdi. Qızı olanda günlərlə bədəni əsdi Aysunun.
Toğrul o günlərin acısından nə vaxtsa qurtula biləcəklərini sanmırdı. Bədəninin bir parçasıydı artıq. Kəsib atsan da, yoxluğu ağrıdacaqdı. Unutmayacaqdın.
***
2020-ci ilin ilin iyulunda Ermənistanın ləyaqətsizliyi yeni münaqişəyə səbəb oldu. Azərbaycan ordusunun general-mayoru hamının sevimlisi Polad Həşimovun ölümü şillə kimi silkələdi hamını. Minlərlə gənc könüllü hərbi xidmətə yazıldı. Birinci kursu bitirən Turan da təhsilini dondurub könüllü həqiqi hərbi xidmətə yollandı. Toğrul onu fikrindən daşındırmağa çalışsa da Aysu susdu.
Sentyabrın 27-də savaş başlayanda Aysunun üzündəki ifadə dəyişdi. Bir qürurluq yarandı duruşunda. Oğlu döyüşdən zəng edəndə səsində kədər hiss olunmadı. Hər danışığında sakitcə inamla ”Qalib olacaqsız” deyirdi sadəcə. “Qorxma, onlardan qorxma. O alçaqlardan qorxma” deyirdi.
Kəndlər, rayonlar, şəhərlər azad olduqca Aysunun üzündə təbəssüm görünürdü.
Qələbə xəbəri bütün ölkəni sevincə bürüdü. Ağlayan, gülən bir-birinə qarışdı.
Turan arada yüngül yaralansa da, evlərinə qayıdırdı. Bütün kənd camaatı küçə boyu düzülmüşdü. Hamı əsgərini qarşılayırdı. Toğrul da yaxınların əhatəsində küçədə idi.
Bircə Aysu həyətdə qalmışdı.
Aysu eyvanda dayanmışdı heykəl kimi. Hay-küy qopdu, Aysu tərpənmədi.
Həyət darvazası taybatay açıq idi. Turan darvazada göründü. Vüqarla dayandı çinar kimi qamətli oğul. Anasına baxdı. Baxışlar görüşdü...Ağladı...30 ilin acısını yudu... Dəqiqələr ötdü. Aysu yavaş-yavaş oğluna tərəf gəldi, qarşısında dizi üstə düşdü...
Turan anasını ehmalca ayağa qaldırdı. Qollarının arasına aldı. Üz-gözündən öpüb, saçlarına sığal çəkdi.
Toğrul heyrət içindəydi. Toğrulun heyrəti sevinirdi. Aysu yaş dolu gözlərini Toğrulun gözünə zilləmişdi. Aysu gülürdü. Yox, bu gülüş də deyildi, bu dəlicə bir qəhqəhə idi. Aysu dayanmaq bilmirdi. Bu qəhqəyə hıçqırtı qarışırdı. Ona qoşulub ağlayır, gülürdü Turan.
Bu göz yaşı ananın hər əzasında yığılıb qalan ağrı-acıydı, damla-damla süzülüb gedirdi. Bu gülüş azad olunmuş hər qarışdan qayıdan haray idi.
Turan illərdi anasının saçlarında, əllərində, gözlərində yığılıb qalan ağrıları söküb atmışdı. Turan əzaba qalib gəlmişdi.
Bir an hamı susdu. Aysunun qəhqəsi eşidildi hər tərəfdən. Bu qəhqəhə Qarabağda eşidildi, Aysugilin kəndinə gedib çatdı. Toğrula elə gəldi ki, kənd camaatını görür: hamı burdaydı - ölüb, itən, sağ qalan - hamı. Hamı gülürdü-qəhqəhə çəkirdi. Bu qəhqəhə ürəklərdə dağa dönən acıları ayaqları altına alıb əzirdi...
Elə bil göylə yer birləşirdi. Torpaq silkələnirdi. Göy güruldayır, ildırım çaxırdı. Günəş doğdu birdən. Hamı günəşə qoşulub qəhqəhə çəkdi.
Turan qalib idi.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(05.11.2026)
Sunami, Sarışın saçlılar günü və Co Dassen
Kənan Məmmədli,
“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi
Bu günə təsadüf edən tarixi hadisələr barədə sizləri məlumatlandıracağıq. Bu günə Beynəlxalq Menecer günü, ingilisdilli ölkələrdə Qay Foks – yəni alov və atəşfəşanlıq günü, böyük satirikimiz Baba Pünhanın doğum günü və sair hadisələr təsadüf edir. İndi isə daha ətraflı.
5 noyabr. Beynəlxalq sunami barədə informasiyaların yayılması günü
Sunami böyük təlafat və dağıntılar gətirməklə bir çox ölkələrə ziyan vurur. Ən dəhşətli sunamilərin tarixinə nəzər yetirsək belə bir mənzərə görərik: 2011-ci il, Yaponiya, 2009-cu il, Samoa və Tonqa, 2004-cü il, Hind Okeanı sahilləri dövlətləri, 2001-ci il, Peru, 1999-cu il, Türkiyənin Aralıq dənizi sahilləri, 1998-ci il, Papua-Yeni Qvineya, 1976-cı il, Filippin və 1960-cı il, Çili.
BMT-nin təşəbbüsü ilə qeyd edilən bu gündə sahil hövzəsi əhalisinə sunami təhlükəsi barədə tam məlumat verilir, təhlükəsizlik qaydaları başa salınır.
5 noyabr. Beynəlxaql Layihə menecerliyi, yaxud Menecer günü
Baxırsan, indi toya gedən müğənnilərin disk daşıyanları deyirlər ki, mən prodüsserəm. Toyuq fabrikinin marketlərə toyuq paylayanları da mən menecerəm deyirlər. Amma menecment kifayət qədər ciddi sahə, menecersə ciddi peşədir. 2004-cü ildən təqvimə salınan bu gündə layihə müxtəlifliyi, komanda idarəçiliyi sayəsində uğur qazanan menecment təsisatları qeyd edilir, uğur qazanan menecerlər fərqləndirilirlər. Ensiklopedik nəşrlərdə menecerlərə belə tərif verilir: ”inzibati-təsərrüfat müstəqilliyinə malik olan istehsalın, satışın, servisin təşkili və idarə edilməsi üzrə professional şəxslər menecerlər adlanır”. Menecerlərin əsas işi maliyyə, informasiya, insan resurslarından effektiv və səmərəli şəkildə istifadə edərək şirkəti məqsədlərinə çatdırmaqdır. Bir sözlə, idarə müdirinin muzdla tutduğu iş idarəçisidir menecer. Yoxsa ki, mağazalara toyuq paylayan hara, menecer hara.
5 noyabr. Üçlərin hərbi kəşfiyyat günü
Ruslar hərbi kəşfiyyat gününü qeyd edəcəklər. Yəqin ki, bu qeydetmə Dağlıq Qarabağda məskunlaşmış rus hərbçilərindən də yan ötməyəcək. Belaruslar da qonşularından dala qalmayaraq hərbi kəşfiyyat gününü qeyd edəcəklər. Belarusda isə hərbi kəşfiyyat işinin prioritet tərəfi hakimiyyətə gəlmək istəyən müxalifəti zərərsizləşdirməkdir yəqin ki. Amma bədxah qonşularımızda da bu gün hərbi kəşfiyyat günüdür. Axı onlar ruslar və beloruslarla hərbi ittifaqdadırlar. Hərblərinin və kəşfiyyatlarının nə gündə olmasını isə biz bir il öncə - 44 günlük müharibə zamanı görmüşük, bizə nağıl danışmağın yeri yoxdur.
İrlandiyada çox qəribə bir gündür – Milli sarışın saçlıları bəyənənlər günü. Cənubi Afrikada malyariya əleyhinə mübarizə günüdür. Qay Foks gegəsini dünən britanlar keçirirdi, bu günsə Yeni Zelandiyada və Kanadada qeyd edəcəklər. Hinduslar od festivalından qopub indi də Kanakadas Cayanti festivalını qeyd edəcəklər, bol məhsul arzulayacaqlar. ABŞ-da isə Milli Çin yeməyini evə sifariş vermək günüdür. Günün dəqiqliyinə baxın siz. Milli Çin yeməyi günü olsaydı sadə görsənərdi, amma belədə cizgilər tam bəlli olur. Üstəlik, hegemon dövlət bu gün Milli ponçik gününü də qeyd edir. Ponçik nədir? Yağda qızardılmış kökə deyim də.
5 noyabr. Baba Pünhan günü
1948-ci ilin bu günündə Kürdəxanıda Baba Pünhan dünyaya gəlib. Düzü düz, əyrini əyri yazan satirik şair.
Əsrlər itirdik illər içində,
Qanqallar bitirdik güllər içində,
Çaqqallar dolaşır ellər içində,
Aslanlar, pələnglər daş qəfəsdədir,
Bakının dərdi var, Bakı xəstədir.
Bu gün Vilayət Quliyevin, Mələkxanım Əyyubovanın, Oleq Bloxinin, Co Dassenin, Brayan Adamsın və digər çox sayda ünlülərin doğum günüdür həm də.
Elə manşet şəklinə də Co Dasseni seçdik. Savab iş olar, bu gün onun “L'Été indien” - “Sonbahar” mahnısını dinləyəsiniz.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(05.11.2026)
“X.L.Borxes: “Mən ədəbiyyata kitabdan gəlmişəm və bununla fəxr edirəm” - Hər gün 7 qranula
Xalq yazıçısı, akademik Kamal Abdullanın əsəsrlərindən seçilmiş bir sıra qranula – cövhər sayıla biləcək məqamları “Ədəbiyyat və incəsənət” oxucularına təqdim edir.
Kamal Abdulla özü seçilmiş bu cövhərlər barədə yazır: “İllərdən bəri yazdığım müxtəlif şeirlərin, esselərin, pyeslərin, hekayə və romanların, publisistik məqalələrin və elmi əsərlərin, verdiyim intervülərin hər birinin içində yer almış və bu gün də öz məzmunu, tutumu, forması ilə diqqətimi çəkən misralar, cümlələr günlərin bir günü sanki dil açıb mənə dedilər ki, bizim bir-birimizdən zaman və məkanca ayrılığımıza son qoy və bizi bir-birimizin yanında yerləşdir. Sən görəcəksən ki, bu zaman biz tamamilə yeni bir cazibədə zühur etmişik. Onlar qeyri-səlis məntiq dili ilə desək, içində olduqları mətnin qranulaları (ilkin vacib hissəcikləri) idi. Qranula, başqa cür ifadə etsək, cümlədən (mətndən) bütün artıq hissələri siləndən sonra yerdə qalan cövhərdir.”
Beləliklə, hər gün Kamal Abdulladan 7 qranula:
1.
Eramızın əvvəllərində ilk xristianları təqib və məhv edən romalılar yatıb yuxularında belə görməzdilər ki, onların törəmələri bir müddət sonra xristianlıq uğrunda öldürəcək və öləcəklər.
2.
“ Sular səni aparırdı dərinə
Əlin nəyə çatırdısa əl atdın.
Bircə saman çöpü keçdi əlinə,
O da səni su üzünə çıxartdı.”
3.
Göydəkinə inam, əslində, dolayı bir məqsəd güdür – səni sənin özünə oxşayan yerdəkilərə inanmağa çağırır. Atanın oğula və oğulun ataya, qardaşın qardaşa və bacının bacıya, min illər boyu tanıdığın adama və küçədə ilk dəfə gördüyün kiməsə inam – bu deyilmi gözəllik?!
4.
Bizə bir dəfə bu dünyada yaşamaq imkanı verilib. Əminəm ki, o biri paralel dünyalarda yaşayanlar da belə düşünür.
5.
Qoqol yazırdı: Çox az quş tapılar ki, Dneprin ortasına qədər uça bilsin. Səməd Vurğun ona belə cavab verib: Göylərə baş vurur Göyəzən dağı.
6.
X.L.Borxes: “Mən ədəbiyyata kitabdan gəlmişəm və bununla fəxr edirəm.” Kitabdan gəlmək artıq hər şey deməkdir.
7.
Çox adam tanıyıram ki, həyatı boyu bir, ya iki kitab oxuyub. Heç bir universitet bitirməyib. Amma müdrikdir, uzaqgörəndir, səbirli və hər hansı hadisələr kələfinin içindən doğru-düzgün xətti seçə bilir. O sənə yüz universitet məzu nundan və yüzlərlə kitab oxuyandan daha xeyirli məsləhətlər verə bilər. Deməli, çoxlu kitab oxumaqla deyil. Həyat özü insanı daha doğru şəkildə formalaşdıra bilirmiş. Təki, sən onun təbii axarına düşə biləsən.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(05.11.2026)
Şirvanın qızıl səsi
“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi
Əslində, musiqili komediya aktyorluğu üzrə təhsil alanda ağlına belə gətirməzdi ki, muğamda parlayacaq, opera tarixində ən gözəl Leylilərdən birinin müəllifi olacaq.
Bu gün onun – Mələkxanım Eyyubovanın doğum günüdür. Gəlin həyat və sənət yoluna birlikdə nəzər yetirək.
Mələkxanım Eyubova 5 noyabr 1962-ci ildə Şamaxıda anadan olub. 1969-cu ildən 1979-cu ilədək Bakıdakı 155 saylı orta məktəbdə təhsil alıb. Qarmon ixtisası üzrə 5 illik musiqi məktəbini bitirib. Ə. Cavanşirovun rəhbərlik etdiyi uşaq xorunun solisti olub. 1979-cu ildən 1984-cü ilə kimi M. A. Əliyev adına Azərbaycan Dövlət İncəsənət Universitetinin "Musiqili komediya aktyorluğu" fakültəsində təhsil alıb.
1980-ci ildən 1985-ci ilədək "İrs" folklor ansamblının, 1985-ci ildən Azərbaycan Dövlət Televiziya və Radio Verilişləri Şirkətində S. Rüstəmov adına Xalq Çalğı Alətləri orkestrinin solisti olmaqla yanaşı, C. Qaryağdıoğlu adına muğam üçlüyündə çalışıb. Dünyanın bir çox ölkələrində — ABŞ, Almaniya, Avstraliya, Fransa, Türkiyə, Rumıniya, Belorusiya, Latviya, İsveç, İraq, Hollandiya, Belçika, Rusiya və s. konsert proqramları ilə çıxış edib.
1995-ci ildə Azərbaycan Dövlət Opera və Balet Teatrında Üzeyir Hacıbəyovun "Leyli və Məcnun" operasında Leyli rolunun ifaçısı olub. 10 ildən artıqdır ki, Azərbaycan Dövlət Mədəniyyət və İncəsənət Universitetində muğam ixtisası üzrə professor vəzifəsində çalışıb. Azərbaycanın əməkdar və xalq artisti adına layiq görülüb. Almaniya, Fransa və Türkiyədə muğam albomları buraxılıb.
Filmoqrafiya
- Qabil
- Zəlimxan dastanı
- Xalq təranələri
Heydər Əliyev Fondunun mükafatçısıdır. 2016-cı ildə Cəfər Cabbarlı mükafatına, 1 may 2017-ci ildə Prezident Mükafatına layiq görülüb. 13 dekabr 2023-cü ildə Azərbaycan Dövlət Mədəniyyət və İncəsənət Universitetinin 100 illiyi münasibətilə Azərbaycan Respublikası Prezidentinin fəxri diplomu ilə təltif edilib.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(05.11.2026)
“Ruhun pıçıltısı” Elnur Uğur Abdiyevlə
Ülviyyə Əbülfəzqızı,
“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xüsusi Layihələr şöbəsi
Salam, Ədəbiyyat və İncəsənət" portalının dəyərli izləyiciləri.
Bu gün də bir şairdən "Ruhun pıçıltısı"-nı sizinlə birgə eşidəcəyək.
Beləliklə, qonağımız AYB və AJB-nin üzvü, Prezident təqaüdçüsü, pedaqoq, şair Elnur Uğur Abdiyevdir.
***
Adın andımı ucaltdı,
Səs-səs, heca-heca, qadın!
Ey eşqi duru, dumduru,
Ruhu göytək uca qadın.
Mən Novruz, sənsə səmənim
Həyat varlığı çəmənim!
Məhəbbətim Tanrım mənim,
Sən isə Tanrıça qadın!
Sevgi sözünün şərhində,
Qurban olmaq var əslində.
Elnur Uğurun qəlbində,
Yerin daim uca, qadın!
***
Sevgilərin uduzduğu bu dünyada,
Səni sevdim!
Gözlərimin qarasında ey ağ adam,
Səni sevdim!
Xəyalındır gül qoyduğum eşq heykəli,
Eşqin ətri sən yazılan sözdən gəlir.
Nolsun, məni sevdi çoxu, eh, mən dəli
Səni sevdim!
Sən mənim əhya gecəmsən, adın həyat,
Sənsiz dodaqdan qaçırır dadın həyat!
Sənlə gülür gözlərimdə, qadın, həyat
Səni sevdim!
***
Anamın saçlarında,
Sinəsinin dağının qarı.
Anamın alnında
Övlad arzularının qırışları.
Anamın üzündə körpə qığıltıları
Hələ də gülümsəyir.
Anamın saçlarının ağı
Meydan oxuyur müdrikliyə.
Anamın alnındakı qırışlar
Tale yazılarını alıb mühasirəyə.
Bələyib sevgiyə adımı,
Bu dünyanın sığındığım ilk adamı-qadını
Ana!
Ondan o yana
Nə bir zirvə var, nə ucalıq.
Ömründən yeyə-yeyə ucaldıq.
Qocaldı
Arzularımızı bəsləyə-bəsləyə
Qocaldı özü istəyə-istəyə
Təki mən üzüqara oğlu xoşbəxt olsun deyə.
Bu gün onun gümüş saçlarında
Bu gün onun dərəyə düşmüş alın qırışlarında
Ütülənmiş gəncliyimi gördüm, ürkdüm!
Mən nə boyda yükdüm?
Ömrünü zülmət gecələrimdə şamtək əridən,
Ağrılarımı sevgisiylə kiridən
Ey ali qadın!
Çoxdan yıxılardı
Sənə söykənməsəydi adım!
***
Qadınlar kitab kimidir,
Sevməyə başlamadan,
Oxumağı bacarmalısan.
Detektiv romanlara bənzəməz qadınlar,
Bir- iki günə bitirmək həvəsilə
Oxumağa başlasan,
Elə ilk səhifədə yıxılacaqsan.
İnqilabi romanlara bənzəyir qadınlar,
Hər səhifəsində əzm var!
Başlayanda fəlsəfə ilə açılar ilk səhifə,
Sonra üz tutar təbiətə.
Sevgi yazar hər hərfini,
Bu kitabda səhifə-səhifə səhvini
Oxuyar kişilər.
Bəzən bir vərəqini oxumaz, ötürər,
Bitirəndən sonra anlayar ki,
Həmin ötürdüyü səhifədə bitəcəkmiş
Elə bu əsər.
Qadınlar kitab kimidir,
Nolsun, üzləri müxtəlifdir,
Müəllifi ki sevgidir,
Bu inqilabi əsərin!
Qadınlar kitab kimidir,
Oxuduqca anlayırsan dərin!
Yaşamağa səsləyir qadın həyatı.
Özü üçün yox,
Özgəsi üçün bəsləyir qadın həyatı!
Qadınlar
Elə buna görə inqilabi romandılar!
Özləri üçün yaşamırlar.
Oxu,
Oxu,
Oxu!
Bu Allahın əmri deyil,
Bu qəlbinin səsidir.
Oxu,
Qadın
Tanrının ən böyük möcüzəsidir!!!
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(05.11.2026)
“Üstünlük birincidədir” - B.Qrasiandan 10 seçmə aforizm
İmran Verdiyev,
Azərbaycan Respublikasının Əməkdar müəllimi.“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Oğuz təmsilçisi
Sizə Baltasar Qrasianın bəzi aforizmlərini ilə təqdim etmək istəyirəm. Yəqin ki, onun haqqında eşitmiş olarsınız. Eşitməyənlər üçün qısa məlumat verim.
B.Qrasian məşhur ispan yazıçısı və filosofudur. O, 08 yanvar 1601-ci ildə Belmontda həkim ailəsində doğulmuşdur. Uşaqlığı yoxsulluq içində keçmişdir. Qohumlarının köməyilə yezuit kollecində oxumuş, fəlsəfə və qrammatikanı öyrənmiş, Saraqossa universitetində isə ilahiyyat elmləri ilə tanış olmuşdur.
1627-ci ildə Kallatude şəhər kollecinə qayıdıb orada qrammatika və ritorika üzrə müəllim işləyib. 1636-cı ildə Ueska şəhərinə dəyişilən Qrasian burada ədəbiyyat və incəsənət həvəskarları mühitinə düşür, yazıçı kimi formalaşır. Zadəgan don Vinsensio Xuan da Lastanossa ilə tanışlıq dünyəvi meyllərini gücləndirir.
İspaniyada barokkonun ən böyük nasirlərindən və nəzəriyyəçilərindən biri sayılır. (Barokko XVII –XVIII əsrlədə Avropa mədəniyyətində renessans və klassizm arasında mövcud olan bir cərəyan idi.)
Yezuit ordeninin rəhbərliyi onun dünyəvi meyllərini, ədəbi fəaliyyətini xoşlamır. Qrasian dəfələrlə etdiyi kimi yezuit ordeninin icazəsi olmadan əsərlərini (xüsusən "Tənqidçi" romanını) nəşr etdirdiyinə görə Salamankada təhqiredici istintaqa cəlb edilir, məhkəmənin qərarı ilə Qraus şəhərciyinə sürgün olunur. Burada ona yazmağa icazə vermir, pəhriz saxlamağa məcbur edib ac saxlayırlar. Salamanka məhkəməsindən bir il keçmiş o, Qrausda 06 dekabr 1658-ci ildə vəfat edir.
XIX əsr böyük alman şairi H.Heyne onu “əsrinin birinci adamı” adlandırmışdı. “Qrasian həyat müdrikliyinin, mənəvi biliklərin Aristoteli sayıla bilər”.(Ə.Nicat)
Qrasianın ədəbi irsi "Qəhrəman", "Siyasətçi", "Hazır-cavablıq sənəti", "Xoşrəftar", "Gündəlik kahin, yaxud ehtiyatlı olmaq sənəti" əsərləri və üçhissəli "Tənqidçi" romanından ibarətdir. Filosof yazıçının əsərlərində insan həyatının müxtəlif cəhətləri və problemləri əks etdirilir.
“Kamillik elmi” fəlsəfi traktatı isə onun ən gözəl və ən məşhur əsəridir. Yazıçı Ə.Nicat yazır ki, “Kamillik elmi” əsərinin daha vacib bir cəhəti onun insan mənəviyyatına, insan əxlaqına verdiyi qiymət və hər aforizmdə mənəvi gözəlliyin son nəticədə insana gətirdiyi qələbələrin labüdlüyünə olan inamdır”. “Kamillik elmi” fəlsəfi traktatı uzun əsrlər insanların masaüstü kitabı olmuşdur.
B.Qrasianın həmin əsərindən seçilmiş, insanları kamilliyə və saflığa səsləyən 10 aforizmi diqqətinizə çatdırırıq.
1. Xalqın məhəbbəti. Xalqın rəğbətini, xüsusən də məhəbbətini qazanmaq asan iş deyil. Bunun az bir qismi taleyin köməyi ilə, çoxu isə səy hesabına qazanılır. Tale adama yol acır, səy isə bu yolu davam etdirir.
2. Niyyətini bildirmədən hərəkət et. Gözlənilməzlik –müvəffəqiyyətin rəhnidir.Təmkinlilik kamilliyin məbədidir. Niyyəti açıqlamaq onu məhv etmək deməkdir, belə halda onun qüsurları qabaqcadan aşkar edilər, müvəffəqiyyətsizliyə uğramaq isə ikiqat fəlakət olar. Açıq oyunun nə xeyri, nə sevinci olar. Öz məqsədini bildirməsən, hamıda, xüsusilə də yüksək vəziyyətin ümumi intizar doğurduğu, niyyətlərin sirlərə büründüyü, bu müəmmalı anlağılmazlığın ehtiram təlqin etdiyi yerdə böyük maraq oyadarsan.
3. Özünü saxla. Hamının qabağında özünü göstərib, gücünü boş yerə sərf etmək lazım deyil. Ağlını və şücaətini də boş yerə sərf etmə. Mahir ovçu ov zamanı lazım olandan artıq çahin buraxmaz. Nəyin varsa, hamısını açıb göstərsən, sabah heç kimi heyrətləndirə bilməzsən.
4. Uğurli sonluq. Fələyin imarətinə sevinç darvazasından girən, kədər darvazasından çıxır və əksinə. Təntənəli giriş barəsində yox, işin sonu, uğurlu çıxış barəsində fikirləş. Vacib deyil ki, girişində səni kütlə alqışlasın, buna hər kəs nail ola bilər. Əsas odur ki,hamının sevimlisi olasan və gedişindən hamı heyfsilənsin.
5. Üstünlük birincidədir. Əgər birinci olan, həm də məşhurdursa, üstünlük ikiqatdır. Birinci gediş də böyük işdir, üstünlük səndə olur. Əgər başqaları qabaqlamasa, hər bir adam işində uğur qazanar. Birincilərə ad-san vərəsəlik kimi qismət olur. İkincilərə isə bu ad-sandan yalvarmaqla alınan qırıntılar qalır və nə qədər tər töksələr də, təqlidçilik damğasını öz üzərlərindən götürə bilmirlər.
6. Batan günəş olanadək gözləmə. İşlər səndən uzaqlaşmamış, onlardan uzaqlaşmaq –ağıllı adamların həyati qaydalarından biridir. Öz sonluğunu təntənəli etməyə çalış, hərdən Günəş də batmasını görməsinlər deyə hələ tam parlaq olanda, bulud arxasında gizlənir. Belə halda bizə onun batıb-batmadığını yalnız anlamaq qalır. Vaxtında qəm-qüssədən qaçmaq lazımdır ki, sonradan özünə olan hörmətsizlikdən ziyan çəkməyəsən.
7. Özünə dostlar tap. Dostluq –ikinci varlıqdır. Hər dost öz dostu üçün həm yaxşı, həm də ağıllıdır; dostlar arasında bütün işlər həll olunur. İnsanın qiymətini başqaları verir və onların dodaqları isə ürəklərində olanı deyir. Dost üçün ən yaxşı hədiyyə ona qarşı ürəyitəmiz olmaqdır. Dostluğu qazanmağın ən yaxşı üsulu özünün dost olduğunu göstərməkdir.
8. Söhbətdə ehtiyatlı ol: rəqiblərlə ehtiyatı əldən verməmək, digərləri ilə ədəb qaydalarına uyğun hərəkət etmək üçün. Sözü demək asandır, onun dalında durmaq çətin. Danışıqda da vəsiyyətnamədə olduğu kimi, nə qədər az söz desən, bir o qədər az mübahisə olar. Mənasız şeylərdən danışmaqla daha mühüm işlər üçün zəmin hazırla. Gizlilikdə ilahi qüvvədən nə isə var. Söhbətdə asanlıqla ürəyini açan adamı inandırmaq və ona qələbə çalmaq asan olur.
9. Özünü yarımac saxla. Qoy ağız həmişə nə isə istəsin. İstək dəyər ölçüsüdür. Yaxşı zövq nəinki cismani ehtirasın söndürülməsini tələb etmir, hətta onun alovlandırılmasını məsləhət görür. Az olsun, naz olsun –bu ikiqat yaxşıdır, çünki ikinci dəfə hər şey əvvəlki ləzzəti vermir. Həyi isə xoşagələn etmək istəyirsənsə, açlığın iştahını qızışdırdığı vaxt həmin şeyə yiyələn və doymamış ondan əl çək.
10. Boyun qaçırmağı bacar. Əgər boyun qaçırmaq bacarığı həyatın mühüm qaydalarından biridirsə, özü-özünə, bəzi işlərə, xüsusi adamlara “yox” deyə bilmək bacarığı daha vacibdir. Mənasız işlər adamın qiymətli vaxtını yeyən güvəyə bənzər. Boş-boş işlərlə məşğul olmaq heç nə etməməkdən qat-qat pisdir.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(05.11.2026)
Komedik aktyorun anım günüdür
“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi
Sovet dönəmində gülüş yaratmaq bacarığına malik olan aktyorlar pleadasında (Bəşir Səfəroğlu, Lütfəli Abdullayev, Əliağa Ağayev, Nəsibə Zeynalova, Siyavuş Aslan, Hacıbaba Bağırov…) o da yer tutmuşdu. O- Eldəniz Zeynalov.
Eldəniz Zeynalov 1 yanvar 1937-ci ildə anadan olub. Hələ məktəbli ikən dayısı – görkəmli alktyor Həsənağa Salayevin tövsiyəsi ilə Azərbaycan Dövlət Dram Teatrında uşaq rollarında çıxış edib. Teatr İnstitutunda aktyorluq təhsili alıb.
Tələbə ikən Eldar Quliyevin "Bir cənub şəhərində" filmində baş rollardan birinə çəkilib. Məzun olduqdan sonra Akademik Dram Teatrında işə başlayıb. İlk dəfə "Sevil" tamaşasında Gündüz rolunu oynayıb. Sonralar teatr və kinoda, televiziya və radio tamaşalarında, "Mozalan" satirik kinojurnalının bir çox süjetlərində yadda qalan obrazlar yaradıb.
Xarici film istehsalçılarının "Dulsineya Tobosskaya" (Mosfilm), "Təyyarələr Enmədi" (Özbəkfilm) filmlərində çəkilib. "Humay" mükafatı laureatı (1999), əməkdar artist (1974), xalq artisti Eldəniz Zeynalov 2001-ci il noyabrın 5-də vəfat edib, Yasamal qəbiristanlığında dəfn edilib.
Filmoqrafiya
- 100
- 777 №-li iş
- 777 №-li sexdə
- Arvadım mənim, uşaqlarım mənim
- Babamızın babasının babası
- Bağ mövsümü
- Bəyin oğurlanması
- Bir cənub şəhərində
- Bir Eldənizimiz yoxdur
- Bizim Cəbiş müəllim
İndiki diringi, şit komedik aktyorlarımızı görəndə deyirik ki, heyif sizdən, ey köhnələr – Bəşir, Əliağa, Siyavuş, Nəsibə, Lütvəli, Eldəniz…
Allah rəhmət eləsin!
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(05.11.2026)


