Enver Aykol, “Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Türkiyə təmsilçisi

 

Türk Mədəniyyəti və İrsi Fondunun və “Ədəbiyyat və incəsənət” portalının birgə Türk dünyasının mədəniyyət xadimlərini Azərbaycanda tanıdaq layihəsində növbəti görüşümüzün ünvanı yenidən Türkiyədir. Falih Rıfkı Atay barədə danışacağıq. O Falih Rıfkı Atay haaqında ki, yalnız ədəbiyyat tarixində deyil, Türk düşüncə həyatında da silinməz bir iz qoymuşdur.

 

FALİH RIFKI ATAY

Falih Rıfkı Atay 1894-cü ildə İstanbulda, çərkəz əsilli Huriye Cəmilə Xanım və köklü bir ailədən olan Hoca Hilmi Əfəndinin oğlu olaraq dünyaya gəldi. Ailənin iqtisadi çətinliklərinə baxmayaraq, təhsilinə Kovacılardakı "Rəhbər-i Təhsil Rüşdiyyəsi"ndə başladı. İlk gənclik illərində qardaşının zəngin kitabxanasından istifadə edərək ədəbiyyata olan həvəsini kəşf etdi. Mərcan İdadisində Hüseyn Cahidin rəhbərliyi altında aldığı təhsil onu ədəbi müzakirələrə və Qərb düşüncəsinə yaxınlaşdırdı. Darülfünun Ədəbiyyat Fakültəsinə qəbul olduqda, Mehmet Akifin ənənəçi duruşuna qarşı Əhməd Haşimin simvolist estetikasını müdafiə etdi. Bu dövrdə "Sərvət-i Fünun" və "Təcəlli" kimi jurnallarda "Tabişgahi Lahuti" təxəllüsü ilə dərc etdirdiyi şeirlər Ədəbiyyat-ı Cədidə izlərini daşıyırdı.

Peşə həyatına 1913-cü ildə Babıali katibliyi ilə başlayan Atay, qısa müddətdə jurnalistliyə addım atdı. "Tanin" qəzetindəki reportajları və siyasi təhlilləri ilə diqqət çəkdi. I Dünya Müharibəsində Cəməl Paşanın xüsusi katibi kimi Fələstin və Suriya cəbhələrində oldu. Burada yaşadığı ziddiyyətləri, Osmanlının çöküşünü və Anadolunun əhəmiyyətini "Od və Günəş" (1918) adlı əsərində sənədli bir dillə təqdim etdi. Müharibədən sonra, 1918-ci ildə Əli Naci Qaracan və Nəcməddin Sadakla birlikdə qurduğu "Axşam" qəzetində Milli Mübarizəni dəstəkləyən yazılar yazdı. İstanbul Hökumətinin reaksiyasını çəkən bu yazılar səbəbilə həbs edildi və "Bəkir Ağa Bölüyü"ndə saxlanıldı. Ancaq İnönü qələbələrindən sonra azad edildi və Ankaraya dəvət edilərək Mustafa Kamalın yaxın dairəsinə daxil oldu.

1923-cü ildə Bolu millət vəkili olaraq Məclisə girən Atay, 1950-ci ilə qədər fasiləsiz millət vəkilliyi etdi. Bu müddətdə "Hakimiyyət-i Milliye" və "Ulus" qəzetlərinin baş redaktorluğunu üstləndi. Yazılarında xilafətin ləğvi, hərf inqilabı və laiklik kimi islahatları xalqa izah edən bir dil istifadə etdi. 1952-ci ildə qurduğu "Dünya" qəzeti onun həm siyasi tənqidlərini, həm də ədəbi irsini daşıyan bir platformaya çevrildi. Ölümünə qədər bu qəzetdə yazan Atay, 20 Mart 1971-ci ildə İstanbulda vəfat etdi və Zincirlikuyu Qəbiristanlığında dəfn edildi.

Falih Rıfkı Atay Türk ədəbiyyatında səyahət və xatirə janrının qurucu şəxslərindən biri kimi qəbul edilir. Əsərlərində tarix və ədəbiyyatı birləşdirən bir üslub yaradan Atay, müşahidə qüdrətini ictimai dəyişimin xidmətinə təqdim etdi. Cümhuriyyətin ilk illərində "yeni insan" və "yeni cəmiyyət" idealını ədəbiyyat vasitəsilə formalaşdırmağı hədəflədi.

Atayın səyahət yazıları təkcə təsvirlərdən ibarət deyil, həm də sosioloji və siyasi təhlillər ehtiva edir. "Zeytindağı" (1932) Suriya cəbhəsindəki müşahidələrini aktararkən Osmanlının çöküş səbəblərini araşdırır. Kitabda Cəməl Paşanın hərbi strateji səhvləri və xalqın yaşadığı yoxsulluq realistik dillə əks olunur. "Faşist Roma, Kemalist Tiran" (1930) Musolini İtaliyası ilə Atatürk Türkiyəsini müqayisə edərək totalitar rejimlərin təhlükələrinə diqqət çəkir. "Dənizaşırı" (1931) və "Taymis Sahilləri" (1934) kimi əsərlərdə isə Qərbin texnoloji irəliləyişini tərifləyərkən mədəni kimlik itkisinə qarşı xəbərdarlıq edir. Bu kitablar Cümhuriyyətin "müasir mədəniyyət" hədəfinə çatma səyini ədəbi perspektivdən şərh edir.

 

“Mustafa Kamal Böyük Müharibəyə qoşulmağa qarşı idi. Elm və incəsənət adamı olduğu üçün! Mustafa Kamal Qurtuluş Müharibəsini tərk etmək fikrində heç vaxt olmadı. Vətən adamı olduğu üçün! Budur sizə bütün kitabın özü: Elm və vətən adamı olun. Heç biri tək başına nə sizi, nə də millətinizi qurtara bilər.” (Zeytindağı, s. 120)

 

Atayın xatirə əsərləri Cümhuriyyətin quruluş ağrılarını birbaşa yaşamış bir aydının gözündən təqdim edir. "Çanqaya" (1961) Atatürkü rəsmi tarixdən kənar bir insan kimi təsvir edir. İnqilab məclislərindəki müzakirələr, liderin qəzəb anları və kədərli tənhalığı kimi detallar bu əsəri digər bioqrafiyalardan fərqləndirir. "Batış İlləri" (1963) isə II Əbdülhəmid dövrü və II Məşrutiyyətin qarmaqarışıq atmosferini uşaqlıq müşahidələri ilə birləşdirir. Atay bu əsərlərdə tarixi hadisələri "sənəd-ədəbiyyat" sintezi ilə işləyərək akademik tədqiqatlara mənbə olacaq bir irs qoymuşdur.

Atayın qəzet yazıları ədəbi narahatlığı siyasi angajmanla birləşdirən nümunələrdir. "Ulus"dakı baş yazılarında kəndlinin modernləşmə prosesinə inteqrasiyasını müdafiə edərkən, "Dünya"dakı məqalələrində çoxpartiyalı həyatın risklərini tənqid etdi. Xüsusilə 1940-cı illərdə CHP-nin "Kənd İnstitütləri" siyasətini dəstəkləyən yazıları onun təhsil islahatına verdiyi əhəmiyyəti göstərir. "Bazar Söhbətləri" adlı köşəsində gündəlik həyatdan səhnələr təqdim edərkən, ironiya və yumor vasitəsilə ictimai tənqid edirdi.

Atay Türk dilinin sadələşmə hərəkatına gənclik illərindən qoşuldu. Ancaq həddindən artıq türkcülüyü tənqid edərək dilin təbii təkamülünə hörmət etdi. Əsərlərində Osmanlıca sözləri qəsdən istifadə etməkdən çəkinsə də, məna itkisinə səbəb olacaq qədər radikal təmizləməyə qarşı çıxdı. "Hind" (1944) adlı səyahət kitabında sanskrit və fars mənşəli sözləri izah edərək dilin mədəni müxtəlifliyinə vurğu etdi. Bu tutum onun dil inqilabına pragmatik yanaşmasının göstəricisidir.

İttihadçılıqdan Cümhuriyyətçiliyə uzanan siyasi yolculuğu Atayın ədəbi əsərlərinə dərin təsir edir. Gənclik illərində Ziya Göyalpın türkçülük fikirlərindən təsirlənən yazıçı, Cümhuriyyətlə birlikdə milli-dövlət quruculuğunu müdafiə etdi. Ancaq təkpartiyalı dövrdə belə tənqidi duruşunu qorudu. Məsələn, "Roman" (1932) adlı istehza kitabında inqilabları anlamayanları "kor təqlidçilik"lə ittiham etdi. 1950-ci ildən sonra Demokrat Partiyanın populyar siyasətini "Dünya"da sərt dillə tənqid etməsi onun prinsiplərindən güzəşt verməyən bir aydın olduğunu sübut edir.

Falih Rıfkı Atayın əsərləri Cümhuriyyətin mədəni kodlarını anlamaq istəyənlər üçün əsas istinad mənbələridir. "Zeytindağı" tarix dərslərində, "Çanqaya" siyasətşünaslıq tədqiqatlarında tez-tez istinad edilir. Müasir jurnalistikada isə onun "fikir işçiliyi" anlayışı, tərəfsiz amma angaje bir mətbuat modeli kimi xatırlanır. Ədəbiyyat tənqidçiləri Atayı Yakub Qadri Qaraosmanoğlu və Xalidə Ədib Adıvar ilə müqayisə edərək, obyektiv realizmlə subyektiv təcrübəni birləşdirən bir üslupçu kimi qiymətləndirirlər.

Falih Rıfkı Atay ədəbiyyatı "ictimai məsuliyyət" vasitəsi kimi görən nadir yazarlardandır. Səyahət yazıları ilə coğrafiyanı, xatirələri ilə tarixi, qəzet məqalələri ilə siyasəti ədəbi perspektivdə birləşdirdi. Cümhuriyyətin qazancını xalqa izah etmək səyi onu adi bir jurnalistdən çıxararaq "mədəniyyət elçisi"nə çevirdi. Əsərləri Türkiyənin modernləşmə macərasının həm şahidi, həm də memarı olduğunu göstərir. Falih Rıfkı Atay yalnız ədəbiyyat tarixində deyil, Türk düşüncə həyatında da silinməz bir iz qoymuşdur.

 

Biblioqrafiya

Nuri Yüce, "Atay, Falih Rıfkı", Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, C. 4, s. 48. 1991.

Koray Üstün, “Falih Rıfkı Atay”, Türk Edebiyatı Eserler Sözlüğü. https://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/atay-falih-rifki [Erişim Tarihi: 29.04.2025]

Funda Şirin Selçuk, Falih Rıfkı Atay (1893-1950), Doktora Tezi, Ankara: Ankara Üniversitesi, 2009.

 

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(01.05.2026)

 

 

Könül Əliyeva,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi

 

Tanıdaq və tanıtdıraq!

Ağsaqqal qələm adamlarını tanımalı, onların haqlarını verməliyik. Axı onlardan daim bir şeylər öyrənirik. Belə şəxslərdən biri də İdris Şükürlüdür, məhz bu gün ona diqqət ayırmağımız da boşuna deyil, bu gün onun doğum günüdür. 69-u tamam olur və yubileyinə doğru səmt alır.

 

İdris Şükürlü 1957-ci il mayın 1-də Lerik rayonunun Şingədulan kəndində anadan olmuş və həmin kəndin orta məktəbini bitirmişdir. BDU-nun Jurnalistika fakültəsini qiyabi yolla və Azərbaycan Respublikasının Prezidenti yanında Dövlət İdarəçilik Akademiyası əyani şöbəsini bitirmişdir.

Bir müddət sıravi kolxozçu, “Bolluq uğrunda” (indiki “Lerik”) qəzeti redaksiyasının mətbəəsində mürəttib, “Kənd həyatı” jurnalının cənub bölgəsi üzrə xüsusi müxbiri işləmişdir. 

1976-1978-ci illərdə Sovet Ordusu sıralarında xidmət etmişdir.

1992-ci ildə “Lerik” qəzetinin redaktoru təyin edilmişdir. 2000-ci ildən Yeni Azərbaycan Partiyasının üzvüdür.

İdris Şükürlü həm də bədii ədəbiyyat nümunələri yaradır, qələmini həm nəsrdə, həm də nəzmdə sınayıb.

 

Kitabları:

- “Ölsəm, inanma!” (oçerklər)

- “Gözəlliyi gözlərimdə apardım” (mənsur şeirlər)

- “Ömür çırağı sönmədi” (sənədli povest)

- “Adsız qəhrəman” (sənədli povest)

- “Əliheydər müəllimin arxeoloji cənnətdə tapıntıları”

- “Kitabların işığında”

- “Çəkirəm dünyanın şəkilini sözlə”

- “Açılmayan səhər”

- “Əsl insan haqqında düşüncələr”

 

İdris Şükürlü Azərbaycan Respublikası Prezidentinin 2010-cu il 22 iyul tarixli Sərəncamı ilə “Respublikanın əməkdar jurnalisti” fəxri adına layiq görülmüşdür.

Tanıtdırdıq, deyilmi?

 

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(01.05.2025)

 

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının və “Ulduz” jurnalının birlikdə həyata keçirdikləri “Biri ikisində” layihəsində bu gün sizlərə Nigar Arifin şeirləri təqdim edilir.

Layihə ən yaxşı ədəbi nümunələrin təbliğinə hesablanıbdır.

Xoş mütaliələr.

 

 

NİGAR ARİF

 

ÇİNAR

 

Hələ cavan, hələ körpə, gur Çinar,

Yoldan ötüb keçənlərə yar Çinar,

Çox güvənmə o kölgəndə coşub-daşan alqışlara,

Çox inanma o dillərdən istilərə tez-tez yağan,

dolu-dolu qarğışlara,

Elə bilmə güclüsənsə,

heç kim sənə batammaz.

Qorxar uca boyundan,

Qamətindən çəkinər,

Heç kim sənə çatammaz,

Səndən gizli başın üstdə

bir quş belə uçammaz,

Budağında bir ilan da yatammaz…

Hələ cavan, hələ körpə, gur Çinar,

Yoldan ötüb keçənlərə yar Çinar,

Hər dərdini dinlədiyin dost deyil,

Hər dostunun sözünə bel bağlama,

az başını yor, Çinar.

Bir də gördün,

Bu gün fağır bildiklərin

Sabah arsız, utanmaz.

Qoynundakı o “çox yaşa” deyənlər də,

bir baltayla sözlərini tutammaz.

Hələ cavan, hələ körpə, gur Çinar,

Yoldan ötüb keçənlərə yar Çinar,

Çox böyütmə gözündə bu dünyanı,

Böyütdüyün dünya gözündən düşər…

Qucağında göyərçintək sandığın,

bəlkə, ağacdələndi?

Bir də baxdın,

Dimdiyinə gün düşər…

Qollarına aldığın,

o balaca sandığın

kiçik bir yuva üçün

qıyıb gövdəni deşər…

 

 

YUXU

 

Baş hara, ayaq da ora,

Ömür bitənə kimi yollanasıyam.

Elə ki sonuncu mənzilə çatdım,

Özüm öz içimdən tullanasıyam…

Hələ ki günlərə ərkim də çatır,

Hələ ki illərdən mədət umuram.

İşimə gələndə bəxtə inanıb,

Qismətdən əl çəkib göz də yumuram…

Balaca bir it var qapımda hələ,

Zamandan yapışır, səbrimdən tutur,

Tapır ümidləri itirəndə də,

Yorulub köksümü ötürəndə də,

Hürüb saxladığım qəzəbə, hirsə

dönüb üzümdəki abrımdan tutur.

Bu it çoxlarından sədaqətlidir,

İndi, de, harda var beləsi – harda?

Biri yarı yolda qoyarsa, qoysun,

Lap üzümə dursun, lap olsam darda,

Bu it əvvəl-axır yetər dadıma,

Yenə də qoruyar, qoruyar orda…

Mənim kimim var ki, mənim nəyim var?

Bircə yuxum vardı, o da qaçıbdı,

Bəlkə də, yatmışam, doymamışam heç.

Nə bilim, bəlkə də, yuxum acıbdı?

Bir az şübhə yeyir, bir az da qorxu,

Nəsə yuxumdan da gözüm su içmir.

Ay it, dayan görüm, dartma yaxamı,

Adam yuxusunu özü ki seçmir…

 

 

XOŞUMA GƏLMİR

 

Mən axı neynirəm o sevgini ki,

Yamaqlı corabla yırtıq şərf kimi,

İsidir, amma ki, xoşuma gəlmir…

 

Hisslər oxunmursa dodaqlarında,

Alışıb-yanmırsa yanaqlarında,

Sevgini eşitsəm qulaqlarımla,

Bəsimdir? Amma ki, xoşuma gəlmir…

 

Əllərim əsməsə, dilim çaşmasa,

Ürək dayanmasa, ürək coşmasa,

Neynirəm təpədən, dağdan aşmasa,

Çox da ki desinlər, eşqin özüdür,

Özüdür, amma ki, xoşuma gəlmir…

 

 

HİRSLİ ŞEİR

 

Hər olan-bitəni həzm etmək olmur,

Hanı yaxşılığım? Haqqını bulmur,

Yerim ki boş qalır, yerim ki dolmur

Mənim nə səhvim var, nə günahım var?

 

Demək ki, belədir dünyanın işi,

Vecsizdi zamanın haqsız gərdişi,

Lap olsun əzəldən zülm vərdişi,

Mənim nə səhvim var, nə günahım var?

 

Mən ki hər gecəyə bir sabah oldum,

İstər əməlimdə, istər sözümdə

Hər zaman şah oldum, padişah oldum.

Mənim nə səhvim var, nə günahım var?

Bəlkə, kimlərinsə dayağı, pulu,

Mənim güvəndiyim bir Allahım var…

 

Qəlbimi qıranlar bilmirlər hələ,

Bilmirlər, neyləyim, bilməsinlər heç!

Əlləri batanda qırıqlarımda,

Ruhumun buz tutmuş bucaqlarında,

Bir gün görəcəklər qucaqlarında

Mənim dualarım, mənim ahım var!

 

 

SƏNİ ATMARAM

 

Mənim arzularım körpədir hələ,

Qaranlıq yollardan başları çıxmır.

Onların bildiyi saf duyğulardır,

Qorxular hələ ki evimi yıxmır.

 

Əlimdə nə varsa, dilimdə odur,

Gözümdə aynalar yalan söyləməz.

Vicdanım gecələr düşüb dalınca

Tutduğum əməli fikir eyləməz.

 

Demirəm asandır, demirəm çətin,

Xəyalım yıxılsa, gülənlər çoxdur.

Bütün addımlarım sevgidən doğur,

Nifrətə, möhnətə yerim də yoxdur.

 

Mən yağış adamam, külək adamam,

Odda da yanmaram, suda batmaram.

Əzizim, bu dünya düşsə gözümdən,

Qəlbimdə saxlaram, səni atmaram…

 

 

“BİZ”DƏ BİTƏN YOL

 

Bu eşqdə nə qazandım?

Axtarsam, tapammıram.

Desəm, çox şey itirdim,

Yenə də qopammıram.

 

Saymadığım gecələr

gündüzləri aldılar.

Məndən keçən sabahlar

sənə yaxın oldular.

 

Gözümə görünmür heç

İnciyib küsdüklərim.

Axır, səndə gizlənib

Əlimi üzdüklərim.

 

İllər boyu dolaşıb

“Biz”də bitən yolmuşam.

Bəlkə də, heç bilmədən

Mən elə sən olmuşam,

Bəlkə də, heç bilmədən

Sən elə mən olmusan…

 

 

BU GECƏ DƏ OYAĞAM

 

Səncə insan dəyişməz

Dəryaları aşanda?

Mən heç bu da deyiləm

Səbrim təmiz daşanda.

 

Ruhuna yadlaşırsan

Hər çıxanda özündən.

Doğmalaşıb dərdinə,

Yapışırsan dözümdən.

 

Həyat belə öyrədir

Əlinə düşənləri,

Ona nə fərqi var ki?

Lap qaynar qazanında

İstəsə yandırır da,

İçində bişənləri.

 

Heç kim bilmir bu dövran

Onu hara aparır.

Hər yazdığım şeir də

Məndən bir az qoparır…

 

– “Üzülmə heç, əzizim,

Mən ki sənə dayağam.

Gəl düşünmə bunları,

Sən rahat ol, yerinə

Bu gecə də oyağam...”

 

 

QAYIT GƏL

 

Gündüzlərim birtəhər,

Gecələr yatammıram.

Yuxum qaçır, neyləsəm,

Ardıyca çatammıram.

Yeməklərin tamı yox,

Çay da ki yaxşı dadmır.

Nə kitab, nə musiqi,

Heç nə başımı qatmır.

Nə var, nə yox soruşdun,

Çox görünür yoxluğun,

Başqa hər şey eynidi,

Başqa sənin sağlığın…

Yalandan niyə deyim,

Aldadım ki, yaxşıyam,

Mən bu cür mövzularda,

Bilirsən ki, naşıyam.

Yazdım xəbər edim ki,

Ayrılığın müddəti

Bu gündən sona çatır.

Hardasansa, qayıt gəl,

Daha anlamışam ki,

Günüm sənlə başlayır,

Günüm səninlə batır.

 

                                                                          

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(01.05.2026)

 

Nemət Tahir,

 “Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Qarabağ təmsilçisi

 

Alfred Nobel həyatda ikən ölümündən xəbər tutan nadir şəxs olub.

Alfred dinamiti ilk olaraq ixtira edir. Bu hadisədən xeyli sonra qardaşı Lüdovik dünyasını dəyişir.

 

Kütləvi informasiya vasitələri isə səhvən Lüdovikin yox, Nobelin dünyasını dəyişdiyi barədə məlumat verir. Qəzetlər birinci səhifədə iri sərlövhələrlə belə bir məlumat dərc edirlər:"MİNLƏRLƏ İNSANIN ÖLÜMÜNƏ SƏBƏB OLAN DİNAMİTİN İXTİRAÇISI NOBEL DÜNYASINI DƏYİŞDİ.”

Nobel bunu oxuyub çox təsirlənir, özlüyündə düşünür: "Ölümümdən sonra başqalarının məni belə yad edəcəyi heç ürəkaçan deyil!”

Məhz bu, Alfredi vəsiyyətnamə tərtib etməyə sövq edir. Vəsiyyətnaməyə görə, onun 31 milyon İsveç kronluq bütün sərvəti (həmin dövrdə bu, nəhəng pul idi) etibarlı bir banka yerləşdirilməli idi. Bir şərtlə ki, sərmayələrdən əldə olunan gəlirlər fonda məxsus olmalıdır və hər il bəşəriyyətə ən çox fayda gətirəcək şəxslərə bonuslar şəklində paylanmalıdır. O, vəsiyyətnaməsində:"Ölümümdən sonra mənim varidatım sülh və sülhün bərqərar olmasına sərf olunsun” cümləsini də əlavə edir.

O vaxtdan Nobel dinamit ixtiraçısı kimi deyil, “Nobel sülh mükafatı”nın banisi kimi tanınır.

Qeyd edək ki, Nobel mükafatının məbləği təxminən 1,05-1,1 milyon dollar təşkil edir və mükafat ənənəvi olaraq 6 sahə üzrə təqdim olunur: fizika, kimya, fiziologiya və ya tibb, ədəbiyyat, sülh və iqtisadiyyat. İqtisadiyyat sahəsi üzrə mükafat isə Alfred Nobelin vəsiyyəti ilə deyil, İsveç Bankı tərəfindən 1968-ci ildə əlavə edilib.

 

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(01.05.2026)

 

İnci Məmmədzadə,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi

 

“Sən yaxşı qızsan, Gülnar...” - bu sözlər hər birimizin xatirində dərin iz salan “Səni axtarıram” tamaşasındandır. Həmin tamaşa ki, tərəf müqabili Yaşar Nuri ilə birgə Firəngiz Mütəllimovanı bir gecənin içərisində məşhur etdi, onlara minlərlə tamaşaçı sevgisi qazandırdı.

Bu sevgi bəlkə də Firəngiz xanıma şəxsi həyatını qurmaqda da mane oldu. Amma sənətə, teatra, səhnəyə olan sevgisinə hər gün bir az güc, qüvvət verdi...

 

Firəngiz Bəhər qızı Mütəllimova 1 may 1959-cu ildə Ağcabədi rayonunda doğulub. Ancaq əslən Şuşalıdır. 1976-cı ildə Azərbaycan Dövlət İncəsənət İnstitutunun dram və kino aktyorluğu fakültəsinə daxil olub və 1980-ci ildə oranı bitirib. Həmin il Azərbaycan Akademik Milli Dram Teatrına aktrisa götürülüb. Elə ilk gündən ona məsul rollar tapşırılıb və istedadının dəyərli çalarları üzə çıxıb.

Teatrda səmərəli fəaliyyət göstərən Firəngiz Mütəllimova paralel olaraq televiziya tamaşalarında da iştirak edib. Üçillik fasilədən sonra aktrisa 1996-cı ildən yenidən Akademik teatrın truppasına qəbul olunub. Qısa müddətdə repertuardakı tamaşaların bir neçəsinə daxil edilib, təzə əsərlərdə rollar oynayıb.

Gözəl ("Qılınc və qələm", Məmməd Səid Ordubadi), Qumral ("Əliqulu evlənir", Sabit Rəhman), Bəyim ("Xurşidbanu Natəvan", İlyas Əfəndiyev), Aynur ("Büllur sarayda", İlyas Əfəndiyev), Mələk ("Bizim qəribə taleyimiz", İlyas Əfəndiyev), Gülnaz ("Mahnı dağlarda qaldı", İlyas Əfəndiyev), Gülruh ("Şeyx Xiyabani", İlyas Əfəndiyev), Gülnaz ("Tənha iydə ağacı", İlyas Əfəndiyev), Azadə xanım ("Dəlilər və ağıllılar", İlyas Əfəndiyev) və s.

Firəngiz Mütəllimova Azərbaycan Dövlət Televiziyasında hazırlanan iyirmidən çox teletamaşada müxtəlif səpkili rollar ifa edib. Onlardan Gülnar ("Səni axtarıram", "Bağışla", "Səndən xəbərsiz", Aslan Qəhrəmanov), Mərcan ("Evləri köndələn yar", Anar), Ana və qız ("Unutmaq olmur"), Nazan ("Yad qızı", Orxan Kamal), Almaz ("Topal Teymur", Hüseyn Cavid), Almaz ("Göz həkimi", İslam Səfərli), Günay ("Səninlə və sənsiz", Marat Haqverdiyev), və s. rolların bədii estetik keyfiyyətlərini xüsusi qeyd etmək olar.

Aktrisa "Azərbaycanfilm" kinostudiyasında istehsal edilmiş "Qaçaq Nəbi" (Sərvinaz), "Qocalar, qocalar" (Leyli), "Bəyin oğurlanması" (Telli), "İşarəni dənizdən gözləyin" (Sona), bədii filmlərində, "Mənim ağ şəhərim" (Ana), "Şərəf" (Mila xanım) telefilmlərində aparıcı rollar oynayıb.

Firəngiz Bəhər qızı Mütəllimovaya 1986-cı ildə Naxçıvan Muxtar Respublikasının Əməkdar Artisti, 1991-ci ildə Azərbaycan Respublikasının Əməkdar Artisti və 2000-ci ildə Azərbaycan Respublikasının Xalq Artisti fəxri adları verilib. ADMİU-nun dosentidir.

9 may 2012-ci ildə, 30 aprel 2014-cü ildə, 6 may 2015-ci ildə, 6 may 2016-cı ildə, 1 may 2017-ci ildə və 9 may 2018-ci ildə Prezident Mükafatına layiq görülüb. 2017-ci ildə Cəfər Cabbarlı mükafatına layiq görülüb. 10 may 2019-cu ildə Azərbaycan Respublikası Prezidentinin fərdi təqaüdünə layiq  görülüb.

 

Filmoqrafiya

1. Acılar bitməz

2. Bacanaqlar

3. Bayram axşamı

4. Bağışla

5. Bəyaz həyat

6. Bəyin oğurlanması

7. Diplom işi

8. Evləri göydələn yar

9. Evləri köndələn yar

10. Göz həkimi

11. Qala

12. Qanlı zəmi

13. Yad qızı

14. Yağışdan sonra

15. Səni axtarıram

 

 

Samirə Əşrəflə müsahibəsindən bəzi fraqmentlərə nəzər salaq:

-Firəngiz xanım, müxtəlif erkən yaş səhvlərinə daha kamil yaşlarda gülmək nəyin əlamətidir? Təcrübə, ya həyat insanı tədricən gülməyə vadar edir?

-Həyat, təcrübə insanı məcbur edir, döyə-döyə öyrədir. Sonradan fikirləşirsən ki, ilahi nəyəsə və yaxud da kiməsə görə o qədər göz yaşlarına dəyərdimi? Cavabı da elə tanrı yox, insan özü verir ki, dəyməzdi.

-Çoxsaylı teatr və televiziya tamaşalarınız olub. İndi onları izləyəndə aktrisalıqdan əlavə, həm də bir peşəkar tamaşaçı kimi hansı hisləri keçirirsiniz?

-Hərdən olur ki, fikirləşirəm filan tamaşada bunu belə etsəydim, daha yaxşı olardı. Və yaxud da etməsəydim. Amma elə rollarım da var ki, düşünürəm ki, onlara heç bir əmma qoymaq lazım deyil. Korlana bilər. Elə necə varsa, elə də yaxşıdır.

Onu da deyim ki, hər yaşın da öz təcrübəsi var. Bu sənətdə də belədir. Sənətdə atdığın ilk addımlarda rollarını necə ifa etmisənsə, elə də qalsa, daha yaxşıdır. Sadəcə elə rollar olub ki, ürəyimcə olmayıb, amma məcbur olub ifa etmişəm.

-Bəs rejissorlarla iş prosesi məsələsində necə, o dövrün rejissorları ilə bu dövrkülər arasında fərq var?

-Yox, mənə görə fərq yoxdur. İş elə gətirib ki, mən bir çox rejissorlarla işləmişəm. Rəhmətlik Mehdi Məmmədov, daha sonra məni əlimdən tutub teatra gətirən rəhmətlik Əşrəf Quliyev, Hüseynağa Atakişiyev, Oruc Qurbanov, sağ qalanlardan Mərahim Fərzəlibəyov, Bəhram Osmanov, Azər Paşa Nemətov və.s rejissorlarla iş birliyimiz olub. Yəni elə bir rejissor yoxdur ki, onunla işləməmiş olum.

Bu da aktrisa üçün böyük xoşbəxtlikdir. Əlbəttə ki, hər bir rejissorun öz iş prinsipi var. Elə rejissor var ki, onunla işləmək daha asandır. Onun səndən nə istədiyini tez qavrayırsan. Elə rejissor da var ki, fikirlərini bir az gec çatdırır. Onda yük, təbii ki, aktyorun çiyninə düşür. Gərək aktyor özü axtara, tapa. Bütün bunlar həm də iş üslubunun gedişatından asılıdır.

-İlyas Əfəndiyevin bir çox əsərlərində iştirak etmisiniz.

-Bəli. Onun hardasa yeddi, səkkiz əsərində rolum olub. Elə Elçin müəllimin də xeyli əsərlərində iştirak etmişəm. Özü də baxmayaraq ki, Elçin müəllim İlyas Əfəndiyev kimi böyük dramaturqun oğludur, onların sənətkarlığı arasında xeyli fərqlər var. Elçin müəllimin əsərləri daha fəlsəfidir. Əsərə, obraza vardıqca daha da dərinlərə gedirsən.

Və maraqlı olan budur ki, bu gediş bitmək bilmir. Bu da aktyor üçün çox yaxşı iş prosesidir. Hər aktyor da Elçin müəllimin aktyordan nə istədiyini dərk edə bilmir. Mən Elçin müəllimin “Şekspir” əsərini öz tələbələrimlə birgə hazırladım. Tamam başqa aləmə düşmüşdüm. İlyas müəllim də isə sırf vətənpərvərlik, nakam sevgilər mövzusu qabarıq idi.

Fikir vermisinizsə, onun əsərlərində sevən sevdiyinə heç vaxt qovuşmur…

 

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(01.05.2026)

İnci Məmmədzadə,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi

 

Bu iki bacı musiqimizdə öz daimi yerlərini tutublar, populyardırlar, tədbirlərdə də həmişə başda görmək olur onları...

Bu gün bacılardan birinin – Gülyazın doğum günüdür. 56-sını qeyd edir.

 

Məmmədova Gülyaz Zakir qızı 1970-ci il may ayının 1-də Şəki rayonu Böyük Dəhnə kəndində anadan olub. Gülyaz xanımın atası Zakir kişinin ailəsi Şəki rayonunda musiqiçilər ailəsi kimi tanınır. 1977-87-ci illərdə Böyük Dəhnə kənd orta məktəbində oxuyub. Böyük Dəhnə kənd orta məktəbində oxuyarkən, özünə məxsus ifası ilə diqqəti cəlb edən Məmmədova bacıları birlikdə rayon tədbirlərində fəal iştirak edib.

1982-ci ildə ilk dəfə Gülyaz, bacıları Rəhimə və Gülyanaqla Azərbaycan televiziyasında Ələkbər Tağıyevin “Azərbaycan gəncləri” mahnısı ilə çıxış ediblər. Ailə ansamblı ilə birgə televiziyada çıxış edib. 1988-92-ci illərdə Gülyaz Məmmədova Asəf Zeynallı adına musiqi texnikumunu muğam ixtisası üzrə bitirib. Texnikumda oxuduğu illərdə müəllimi məşhur muğam bilicisi, Əməkdar müəllim Nəriman Əliyev olub

Tələbə olarkən 1990-1991-ci illərdə “İçərişəhər” folklor ansamblında çalışıb. 1991-ci ildə Rəşid Behbudov adına Mahnı teatrında işə dəvət edilib. Burada bir il çalışıb. 1992-ci ildə Opera və Balet Teatrında işə dəvət edilib. 1993-cü il iyun ayının 25-də Üzeyir Hacıbəylinin “Leyli və Məcnun” operasında ilk dəfə Leyli obrazında çıxış edib.

 Sonrakı illərdə Zülfüqar Hacıbəylinin “Aşıq Qərib” operasında Şahsənəm (1993), Şəfiqə Axundovanın “Gəlin qayası” operasında Gülbahar (2000), Üzeyir Hacıbəylinin “Arşın mal alan” operasında Telli (1998), Ramiz Mustafayevin “Vaqif” operasında Xanəndə qız (1997), Üzeyir Hacıbəylinin “Koroğlu operasında Xanəndə qız, Vasif Adıgözəlovun “Natəvan” operasında Xanəndə qız, Niyazinin “Rast” baletində Xanəndə kimi obrazları dəfələrlə oynayıb.

1996-cı ildən Asəf Zeynallı adına Musiqi kollecdə müəllimə kimi muğam sənətinin sirlərini tələbələrinə aşılayır. Tələbələrindən Kamilə Nəbiyeva, Nigar Rəhimova, Sərxan Bünyadzadə, Ayşən Mehdiyeva, Sədəf Budaqova, Novruz Hüseynov və İlahə Rüstəmova Heydər Əliyev Fondunun və Azərbaycan Televiziyasının birgə layihəsi olan Muğam müsabiqəsində qalib və lauerat olublar.

1997-ci ildə rəsmi müqavilə ilə Rəşid Behbudov adına Mahnı teatrında işə qəbul edilib və 2014-cü il mart ayının 1-nə kimi orada çalışıb. Mahnı teatrında “Rəşid” ansamblının bədii rəhbəri ustadı Xalq artisti, məşhur tarzən qarmon ifaçısı Kamil Vəzirov olub. 2023-cü ildə yenidən Rəşid Behbudov adına Mahnı teatrında solist kimi çalışır

Mədəniyyət Nazirliyinin xətti ilə dünyanın bir çox ölkələrində, o cümlədən Avstriya Almaniya, Rusiya, İsveç, Fransa, Norveç, MDB dövlətlərində və digər ölkələrdə qastrol səfərlərində olub. 2002-2006-cı illərdə İncəsənət universitetinin muğam şöbəsində oxuyub və oranı uğurla başa vurub. Ustadı Canəli Əkbərovdan dərs alıb. 2006-cı 2018-ci illərdə Bakı Humanitar kollecində muğam sənətindən dərs deyib.

2007-2011-ci illərdə Nəriman Əliyev adına Muğam studiyasında dərs deyib. Qeyd edək ki, Muğam studiyası 1992-ci ildə Başxanım Abbasova tərəfindən yaradılıb. Studiyada əməkdar müəllim Nəriman Əliyev və onun tələbəsi Qəzənfər Abbasov dərs deyiblər. Studiyada məşhur xanəndə Gülxar Həsənova, Baba Mahmudoğlu da dərs deyib.

O, 20 iyun 2011-ci ildə Yeni Azərbaycan Partiyasına üzv qəbul edilib. 2022-ci il mart ayının 7-də Opera və Balet Teatrının bir çox solistləri İctimai televiziyanın Şuşada Novruz bayramı layihəsi çərçivəsində hazırladığı film-konsert çəkilişində iştirak ediblər. Tədbir çərçivəsində “Arşın mal alan”, “Koroğlu”, “O olmasın, bu olsun” opera tamaşalarından səhnələr çəkilib.

Gülyaz Məmmədova həmişəki kimi “Arşın mal alan”da Telli rolunu canlandırıb. Çəkilişə Azərbaycan Opera və Balet Teatrının rejissoru Azərbaycanın Əməkdar İncəsənət xadimi Hafiz Quliyev xüsusi dəvət edilmişdi. Çəkilişlər Bülbülün ev-muzeyində, Natəvan bulağının qarşısında, Cıdır düzündə baş tutub.

2023-cü il dekabr ayının 3-7 tarixlərində İraqın paytaxtı Bağdad şəhərində "Beynəlxalq İrs" festifalı kecirilib. Festivalda Azərbaycanı İdris Hüseynovun rəhbərliyi ilə "Muğam" qrupu və Xalq artisti Gülyaz Məmmədova təmsil edib. Dekabrın 6-da səhnəyə çıxan "Muğam" qrupu tamaşaçılar, o cümlədən tədbirdə iştirak edən İraqın tanınan elm, sənət xadimləri, yüksək səviyyəli rəsmi dövlət nümayəndələri tərəfindən böyük alqışlarla qarşılanıb.

Tədbirdə "Muğam" qrupunun solisti Xalq artisti Gülyaz Məmmədova muğam, xalq mahnıları və təsnifləri ifa edib. Gülyaz Məmmədovanı tarda "Muğam" qrupunun bədii rəhbəri İdrıs Hüseynov, kamancada Fərid Babayev, balabanda Adil Müslümov, ritm alətlərində Vəfadar Ramizzadə müşayiət ediblər. Bəstəkar Nazim Quliyev tərəfindən “Gül şikəstəsi” adlı musiqi əsəri Azərbaycan xanəndələri Gülyaz Məmmədova və Gülyanaq Məmmədovaya həsr olunub.

Əsərin təqdimatı 17 fevral tarixində Azərbaycan Dövlət Akademik Filarmoniyasının səhnəsində keçirilib. Premyera konsert proqramı çərçivəsində baş tutub və ifa Azərbaycan Dövlət Filarmoniyasının Xalq Çalğı Alətləri Orkestrinin müşayiəti ilə təqdim edilib. “Gül şikəstəsi” muğam ənənələrinə əsaslanan, klassik şikəstə janrının xüsusiyyətlərini müasir bəstəkarlıq yanaşması ilə birləşdirən vokal-instrumental kompozisiyadır.

 

Mükafatları

- Azərbaycan Respublikasının Xalq artisti

- Azərbaycan Respublikasının Əməkdar artisti fəxri adı

- Prezident Mükafatı

 

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(01.05.2026)

NailZeyniyev,

“Ədəbiyyatvə İncəsənət” portalının Ədəbiyyat şöbəsi

 

 

Uşaq ilk dəfə rəsm çəkəndə heç bir qayda tanımır. Göy yaşıl ola bilər, insanın qolları uzun-uzun çəkilə bilər. Bu sərbəstlik bəzən qeyri-dəqiqdir, amma canlıdır. Sənət təhsili başlayanda isə qaydalar gəlir. Proporsiya, kompozisiya, perspektiv. Sual da buradan çıxır: bu qaydalar yaradıcılığı yönəldir, yoxsa məhdudlaşdırır?

 

Texnika olmadan yaradıcılıq çox vaxt dağınıq qalır. Böyük sənətkarların əksəriyyəti öz sahəsinin texniki əsaslarını dərindən bilib. Bu bilik onlara daha sərbəst işləmək imkanı verib. Yəni azadlıq çox vaxt biliyin içindən çıxır, ondan kənardan yox.

Amma problem buradadır: hər kəs bu mərhələni keçib azadlığa çıxa bilmir. Bəziləri texnikanın içində qalır. Qaydalara uyğun işləmək vərdişə çevrilir, risk etmək çətinləşir. Texnika alət olmaqdan çıxıb məqsədə çevrilir. Bu nöqtədə yaradıcılıq zəifləyir.

Tədris üsulu həlledici rol oynayır. Müəllim öz zövqünü yeganə doğru kimi təqdim edəndə tələbə uyğunlaşmağa başlayır. Bəyənilmək üçün işləyir, özünü ifadə etmək üçün yox. Bu isə uzunmüddətli təsir göstərir: tələbə tədricən öz səsinə şübhə ilə yanaşır.

Azərbaycanda bu məsələ xüsusilə hiss olunur. Akademik ənənə güclüdür, amma yenilənmə tempi zəifdir. Klassik texnika yaxşı öyrədilir, amma eksperiment və fərdi yanaşma kifayət qədər təşviq olunmur. Bu balanssızlıq gənc sənətkarın inkişafını məhdudlaşdıra bilir.

Buna baxmayaraq, sənət təhsilini tam mənfi qiymətləndirmək düzgün olmaz. Yaxşı qurulmuş sistem tələbəyə həm texnika, həm də düşünmə bacarığı verir. Müasir yanaşmada səhv etmək, axtarış aparmaq, fərqli yollar sınamaq prosesin bir hissəsi sayılır. Bu mühitdə təhsil yaradıcılığı gücləndirir.

Formal təhsil olmadan uğur qazanan sənətkarlar da var. Bu fakt göstərir ki, təhsil yeganə yol deyil. Amma bu yol hər kəs üçün açıq deyil. Özünü yönləndirmək, tənqid etmək, davamlı işləmək hər kəsdə eyni səviyyədə olmur. Təhsil bu boşluğu doldura bilər. Sənət təhsili nə avtomatik olaraq yaradıcılığı artırır, nə də onu məhv edir. O, bir alətdir. Bu alətin nəticəsi onu necə istifadə etməyindən asılıdır. Doğru yanaşmada o, istiqamət verir. Yanlış yanaşmada isə sərhəd qoyur.

 

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(01.05.2026)

 

 

İnci Məmmədzadə,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi

 

“Sağlam bədənim var idi, yorğunluq nə olduğunu bilmirdim. Hər kəsdən əvvəl işə gəlib, hər kəsdən də sonra gedirdim. Zavod sahibi Karapet Babayev də "sağ ol" deyə hey fəaliyyətimi tərifləyirdi...” – böyük Azərbaycan yazıçısı Məmməd Səid Ordubadinin xatirələrindəndir. Karapet Babayev ermənidir, yəqin duydunuz. Azərbaycanlı öz torpağında erməni üçün işləməyə məcbur olmuşdu...

Bu gün anım günü olan Ordubadi barədə məlumatlanaq.

 

Azərbaycan yazıçısı Məmməd Səid Ordubadi 24 mart 1872-ci ildə Ordubadda dünyaya göz açıb. Şair Fəqir Ordubadinin oğludur. Fəqirin ailəsi həmişə çətinliklə dolanıb. Sonralar gözləri tutulan şairin ömrünün son günləri xüsusilə ağır ehtiyac içərisində keçib. Atasının ölümündən sonra 7 yaşlı Məmmədi və bacısını bir müddət əmiləri saxlayıb, lakin onun da imkanı olmadığından az sonra Ordubadi iş axtarmalı olub. Və həmin o erməninin zavodunda çalışıb.

Ordubadi ilk təhsilini molla yanında, sonra isə Mirzə Baxşı adlı bir müəllimin məktəbində alıb. Şeir və ədəbiyyat maraqlısı olan Mirzə Baxşı Ordubadinin istedadını və oxumağa böyük həvəsi olduğunu görərək ona daha artıq diqqət verib, hətta ondan təhsil haqqı da almayıb. Lakin əsl təhsilini Ordubadi dövrünün qabaqcıl maarifpərvərlərindən olan şair Məmməd Tağı Sidqinin açmış olduğu yeni tipli məktəbdə — üsuli-cədid məktəbində alıb.

Öz dövrünə görə geniş məlumat və dərin bilik sahibi olan Sidqi Ordubadinin müasir dünyəvi elmlərin əsaslarına yiyələnməsində, beynəlxalq ədəbi hadisələr, elm və mədəniyyət yenilikləri ilə tanış olmasında, onun demokratizm və maarifçilik ruhunda tərbiyə almasında mühüm rol oynayıb. Məktəbdən kənar vaxtlarını Ordubadi mədrəsəyə gedərək ərəb və fars dillərini, sərf-nəhv və məntiqi öyrənməyə sərf edib.

 

Dördsinifli şəhər məktəbini bitirdikdən sonra daha oxumağa imkanı olmayan Ordubadi biliyini şəxsi mütaliə yolu ilə artırmaqda davam edib, eyni zamanda fabrik və zavodlarda çalışaraq ailəsini dolandırıb. Əvvəllər siyasi şüuru aydın olmadığından o istismarı və onun səbəblərini hələ dərk etmirsə də, getdikcə istismarçı quruluşun bütün ağırlıqlarını öz üzərində hiss edərək etiraz səsini qaldırmağa başlayıb. Bu barədə xatirələrində yazıb:

“Karapet Babayevin zavodundan sonra mən 1901-ci ildən Rzayevin zavodunda çalışırdım. Rzayev çox böyük istismarçı idi. İşi illik olduğundan bütün əziyyətlərə dözməyə məcbur olurduq. Bu barədə mən bir şeir də yazmışdım:

Qorxuruq küləkdən, qorxuruq yeldən,

Ruzumuz asılmış incə bir teldən.

İşə çağırırlar ulduz batmamış,

İşdən buraxmazlar şəhər yatmamış...”

Sahibkarların zülm və haqsızlıqlarını fəhlələrə başa salıb etiraz çıxışları təşkil etdiyindən Ordubadi tez-tez işdən qovulub və yeni iş yeri axtarmağa məcbur olub. Bu vəziyyət 1907-ci ildə Culfaya köçdüyü zamana qədər davam edib. Culfaya köçməsinə isə onun ədəbi fəaliyyəti səbəb olub. Ordubadi ədəbi yaradıcılığa 14–15 yaşlarından başlayıb. Müəllimləri Mirzə Baxşı və Sidqi onda şeirə, yaradıcılığa olan meyil və həvəsi daha da gücləndirib. Bu barədə o öz xatirələrində deyib:

"Mən şeir demək və yazıçı olmağa heç də həvəslənmirdim. Atamın yazdığı şeirlərin palçıq içərisinə atılması heç də yadımdan çıxmırdı. Bir çox zamanlar anam da buna mane olurdu. Çünki atamın şeir sənətindən nə kimi fəlakətlər çəkdiyi onun gözünün qabağında idi. Lakin məktəb və şeirləşmə işi özüm də hiss etmədiyim bir surətdə məni şeir yazmağa öyrətdi".

1903-cü ildə "Şərqi-Rus" qəzetində Ordubadinin qəzetin nəşrə başlanmasını alqışlayan şeiri çap olunub. Bu, şairin mətbuatda çıxan ilk əsəri olub. Şeirinin dərc olunması onu ardıcıl olaraq dövri mətbuatda çıxış etməyə həvəsləndirib. Xüsusilə 1905-ci il inqalabından sonra mətbuat səhifələrində onun imzasına tez-tez rast gəlmək olub. İnqilabdan ruhlanan şairin yaradıcılığında yeni dövr başlayıb. O, azadlığa, mütləqiyyət üsuli-idarəsi ilə mübarizəyə çağıran əsərlər yazıb.

Cəhalət və nadanlıq əleyhinə yazdığı "Ədəbiyyat" adlı ilk mətbu şeiri Tbilisidə çıxan "Şərqi-Rus" qəzetinin 13 iyul 1903-cü il tarixli 31-ci sayında dərc olunub. 1906-cı ildə Tbilisidə "Qəflət", 1907-ci ildə isə "Vətən və hürriyyət" adlı şeir kitabları çap edilib. 1906-cı ilin aprelindən nəşrə başlayan "Molla Nəsrəddin" jurnalı gələcək ədibin yaradıcılıq inkişafına böyük təsir göstərib. Ordubadinin "Politika aləmindən" adlı felyetonu jurnalın 2 iyun 1906-cı il tarixli 9-cu sayında çap edilib, beləliklə, o, jurnalın əsas əməkdaşlarından biri olub.

 

O, Bakıda çıxan "İrşad", "Səda", "Sədayi-həqq", "Tərəqqi", "Tazə həyat" və s. qəzetlərdə, "Tuti", "Babayi-Əmir" jurnallarında da yaxından iştirak edib. 1906-cı ildə şairin "Qəflət", 1907-ci ildə isə "Vətən və hürriyyət" adlı şeir kitabçaları çapdan çıxıb. Hər iki kitabda müəllifin maarifçi fikirləri öz əksini tapıb. Ədəbi və inqilabi fəaliyyəti genişləndikcə hökumət dairələrinin Ordubadiyə qarşı şübhələri də artıb.

Nəhayət 1914-cü ilin yanvarında ədib həbsə alınaraq Saritsin şəhərinə sürgün edilib. Sürgün illəri ədib üçün olduqca ağır keçib. Qışın ən şiddətli soyuqlarında yatabla uzaq yol getməsi, həbsxanadan-həbsxanaya aparılması, aclıq, dözülməz sürgün həyatı onun səhhətini pozub. Buna baxmayaraq, imkan tapan kimi Ordubadi vətəndəki dostları ilə əlaqə yaradaraq yazdığı yeni əsərlərini çap etdirməyə müvəffəq olub.

1914-cü ildə Bakıda ədibin "Bədbəxt milyonçu" və "Əndəlisin son günləri, yaxud Qrenadanın təslimi" əsərləri çapdan çıxır, daha sonra "Babayi-Əmir", "Tuti", "Qardaş köməyi" və s. jurnal və qəzetlərin səhifəlrrində şeir və felyetonları dərc olunub. Sürgündən Ordubadi 1917-ci il fevral inqilabı nəticəsində azad olub.

 Tezliklə bolşevik təşkilatları ilə əlaqəyə girərək o, inqilabi fəaliyyətini davam etdirib. 1918-ci ildə Kommunist partiyası sıralarına daxil olan yazıçı Həştərxanda çalışan Azərbaycan bolşeviklərinin dəvəti ilə Həştərxana gələrək orada "Hümmət" qəzetində əməkdaşlıq edib. "Hümmət" səhifələrində Ordubadinin şeir və məqalələri, "Bolşevizm və aləmi-islam" adlı iri publisistik əsəri dərc olunub.

1920-ci ildə Ordubadi XI ordunun sırasında Dağıstana gəlib, orada mətbəələrin milliləşdirilməsində, poliqrafiya bazasının yaradılmasında fəal iştirak edib, "Qırmızı Dağıstan" qəzetini nəşr etdirib, sonra isə Azərbaycana gəlib. 1920-ci ilin mayında Bakıya gələn ədib böyük bir sevinc və "enerji ilə ədəbi-ictimai işə qoşularaq maarif və mədəniyyətin müxtəlif sahələrində çalışıb. Xüsusən mətbuat sahəsində onun böyük fəaliyyət göstərdiyini qeyd etmək lazımdır.

 "Əxbar", "Kommunist", "Maarif işçisi", "Yeni yol", "Molla Nəsrəddin", "Şərq qadını" kimi qəzet və jurnalların nəşrində Ordubadinin əməyi çox olub. O zamanlar yenicə təşkil olunan "Tənqid-Təbliğ" teatrında da Ordubadi fəal çalışıb. O, teatr üçün günün mühüm məsələlərinə dair kupletlər, kiçik təbliği pyeslər yazıb.

20-ci illərdə Ordubadinin lirik və satirik şeirlərdən, tərcümə və poemalardan ibarət bir neçə şeir kitabı da nəşr edilib, "Şe'rlər", "Leninə", "Analıq", "Köhnə adamlar" "Mənim şe'rlərim" və başqa kitablarının nəşri Ordubadinin şeir və bədii tərcümə sahəsində də ardıcıl çalışdığını göstərib. Bu dövrdə ədəbiyyatın demək olar ki, bütün janrlarında yazıb yaradan sənətkar, mövzusu müasir həyatdan alınan bir neçə dram əsəri də qələmə alıb.

 

Böyük Vətən müharibəsi illərində qocalığına və səhhətinin pozulmasına baxmayaraq vətənpərvər yazıçı, öz qələm yoldaşları ilə birlikdə yorulmadan çalışıb, radio və mətbuatda faşizm əleyhinə əsərləri ilə çıxış edib, sovet adamlarının rəşadət, vətənpərvərlik kimi yüksək keyfiyyətlərini alqışlayan yeni-yeni əsərlər yazıb. "Gənc çekistlər", "Kiçik şəhər", "Serjant İvanov adına körpələr evi" kimi roman və hekayələr, "Maral", "İntizar çəkənlər" pyesləri həmin dövrdə yazılıb.

"XII əsr Azərbaycan ədəbiyyatı və onun klassik Şərq ədəbiyyatına təsiri" əsəri ciddi tədqiqatın məhsuludur. Bütün bunlarla bərabər, o, Azərbaycan ədəbiyyatında tarixi roman janrının banisi kimi şöhrət tapıb. O, 20-ci illərdən əvvəl yazmağa başladığı dörd cildlik "Dumanlı Təbriz" roman-epopeyası ilə Azərbaycan ədəbiyatında bu janrın əsasını qoyub.

Nizami Gəncəvi dövründən bəhs edən "Qılınc və qələm" romanında ədib dahi şairin obrazını, o dövrün ictimai-siyasi mənzərəsini yaradıb. Onun "Döyüşən şəhər" (1938), "Gizli Bakı" (1940) tarixi romanları da var. M. S. Ordubadinin "Həyatım və mühitim" əsəri təkcə ədibin həyatı və yaradıcılığı haqqında deyil, dövr haqqında geniş məlumat verən bir əsər kimi qiymətlidir. M. S. Ordubadinin geniş bilik sahibi olduğunu təsdiq edir.

 Topluda ikinci əsər "Qanlı sənələr"dir. 1905–06-cı illərdə Qafqazda, xüsusən Azərbaycanda ermənilərin törətdiyi qanlı hadisələri M. S. Ordubadi özünün canlı müşahidələri və 245 müxbir məktubu əsasında tarixi faktlara əsaslanaraq qələmə alıb. 1920-ci ildən daha məhsuldar işləyən ədib şer, felyeton, publisistik məqalələr yazıb, tərcüməçiliklə məşğul olub, şer kitabları çap etdirib.

 "Koroğlu", "Nərgiz", "Nizami" operalarının, "Beş manatlıq gəlin", "Ürək çalanlar" musiqili komediyalarının librettosunu, "Dumanlı Təbriz" pyesini yazıb, həmçinin Nizami Gəncəvi, Füzuli, Molla Pənah Vaqif, Mirzə Ələkbər Sabir və başqaları haqqında məqalələr dərc etdirib. Əsərləri müxtəlif dillərə tərcümə edilib.

Azərbaycan SSR Ali Sovetinin (1–3-cü çağırış) deputatı seçilib, Lenin ordeni və "Şərəf nişanı" ordeni ilə təltif olunub. Azərbaycanda bir sıra küçəyə, mədəni-maarif müəssisəsinə Ordubadinin adı verilib, Ordubadda və Bakıda ev-muzeyi yaradılıb. M. S. Ordubadi uzun sürən xəstəlikdən sonra 1 may 1950-ci ildə Bakıda vəfat edib.

 

Əsərləri

- Qanlı illər

- "Qılınc və qələm" romanı. I hissə

- "Qılınc və qələm" romanı. II hissə

- Ordubadi M. S. Dumanlı Təbriz (roman). 1-ci kitab

 

Librettosunu yazdığı musiqi əsərləri

- Nərgiz

- Koroğlu — Heydər İsmayılovla birgə

- Nizami

- Səid Rüstəmovun "Beş manatlıq gəlin" musiqili komediyası

- Fikrət Əmirovun "Ürək çalanlar" operettası

 

Allah rəhmət eləsin!

 

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(01.05. 2026)

İnci Məmmədzadə,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi

 

Zabit Nəbizadə Oxu.az-a müsahibəsində bilirsiniz nə deyir?

Deyir ki, “hərdən fikirləşirəm ki, səhv edib bu sənətə gəlmişəm. Çünki indi yaxşı bilən ilə bilməyənin, öyrədə bilən ilə bilməyənin fərqi yoxdur”.

 

Zabit Nəbizadə 1965-ci ildə Şamaxı rayonunun Şıxzahırlı kəndində doğulub. 1991-1995-ci illərdə A.Zeynallı adına Azərbaycan Dövlət Musiqi Texnikumunun "Solo oxuma" (xanəndəlik) şöbəsində, 1996-2000-ci illərdə isə Azərbaycan Dövlət Mədəniyyət və İncəsənət Universitetinin "Teatr kollektivinin rejissoru" fakültəsində təhsil alıb.

2000-ci ildən Bakı Musiqi Kollecində müəllim kimi fəaliyyət göstərən Zabit Nəbizadə, 2003-cü ildən Azərbaycan Milli Konservatoriyasının muğam şöbəsində pedaqoq kimi çalışır. Sənətçi dəfələrlə xarici ölkələrdə qastrol səfərlərində Azərbaycanı layiqincə təmsil edib. 2005-ci ildə Əməkdar Artist fəxri adına layiq görülüb. 2011-ci ildə isə Xalq artisti fəxri adına layiq görülüb. 10 may 2019-cu ildə Prezident Mükafatına layiq görülüb

Sənətçi sənətə gəlişini belə xatırlayır:

“Bu sənətə uşaq vaxtından həvəsim olub. Gözümü açandan ailəmizdə musiqi səsi eşitmişəm. Dayım Musaxan Güləliyev zurna-balaban ifaçısı idi. Hərdən evdə züm-zümə də edərdi, rəhmətlik. Bir oğlu xanəndə, bir oğlu aşıq idi. Hətta onlar 1997-ci ildə Moskvada “Ailə” ansmablı ilə çıxış ediblər. Onların ən kiçik musiqisi mənim balaban ifaçım və həmyaşıdım Abuzər Güləliyev idi. Xatırlayıram, biz dərsdən çıxandan sonra onlara gedərdik. O balaban ifa edər, mən də onun üçün dəm saxlayardım. Belə-belə məndə bu sənətə həvəs yarandı.

Amma bir nüansı qeyd etmək istəyirəm. Mənim ilk pedaqoji fəaliyyətim Uşaq Filarmoniyasında olub. Mən oraya öz övladlarını gətirən valideynlərə həsəd aparırdım. Çünki ailəm mənə bu məsələdə təkan vermirdi. Valideynlərim həmişə mənə deyirdilər ki, səndən oxuyan olmaz. Get, özünə sənət tap.

 

O vaxtlar kəndimizin uşaq klubu var idi. 6-cı sinifdə oxuyarkən ilk dəfə həmin səhnədə mahnı ifa etmişəm. Özfəaliyyət dərnəyi həmin tədbiri 8 Mart Beynəlxalq Qadınlar Günü münasibətilə təşkil etmişdi. Mən isə “Anacan” adlı mahnı  oxumuşdum. Amma 17-18 yaşlarımda bayağı musiqiyə çox meyil edirdim. Hərbi xidmətə yollanmaq ərəfəsində idim. Bir dəfə kənd toylarından birinə Alim Qasımov gəlmişdi. Onu diqqətlə dinlədikdən sonra qərar verdim ki, mən muğam ifaçısı olmalıyam. O vaxt efirdə Hacıbaba Hüseynov, Arif Babayev, İslam Rzayev, Yaqub Məmmədova qulaq asırdım. Hərbi xidmətdən qayıtdıqdan sonra Alim Qasımovun kasetlərini axtarıb tapdım. Onu dinləyə-dinləyə bir neçə muğamı öyrəndim.

O zamanlar Asəf Zeynallı adına Musiqi Məktəbində təhsil almaq üçün Bakıya qeydiyyatın olmalı idi. Bu da mənim üçün çətinlik törədirdi. Ona görə mən çalışırdım ki, hansısa zavoda işə düzələrək Bakıya qeydiyyata düşüm. Lakin bu mənə ilk dəfədən qismət olmadı.

Sonra Ələt qəsəbəsində yerləşən Ağac Emalı Kombinatında işə düzəldim ki, Bakıya qeydiyyatım olsun. 2 il orada çalışdım. Həmin illər ərzində kombinatın nəzdində ansambl yaratdıq. Ayda bir dəfə oranın işçilərinə konsert verirdik.

Nəhayət, 1991-ci ildə mən A.Zeynallı adına musiqi məktəbinə daxil oldum. Oraya qəbul olana qədər çox əzablı yollar keçdim. Həmin musiqi məktəbinə daxil olmamışdan əvvəl mən toylara gedirdim. Tələbə olanda artıq xanəndə kimi qəbul olunmuşdum. 1-ci kursda oxuya-oxuya məni Bakı kəndlərinə toylara aparırdılar.  O zaman müəllimim, rəhmətlik Hacıbaba Hüseynov idi.

O mənə deyərdi ki, oğlum sən tələbə deyilsən. Əgər səni birinci kursdan Nardarana toya aparırlarsa sən özün böyük bir xanəndəsən. Şükür edirəm ki, az da olsa onun kimi sənətkarın əlindən su içmişəm. Hər dəfə tələbələrimə dərs keçəndə Hacıbaba Hüseynov nəfəslərindən istifadə edirəm və ona rəhmət oxuyuram”.

 

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(01.05.2026)

 

Murad Vəlixanov,

"Ədəbiyyat və İncəsənət" portalının İncəsənət şöbəsi

 

2003-cü ildə ekranlaşdırılan The Last Samurai (“Sonuncu samuray”) filmi, rejissor Edward Zwick tərəfindən çəkilmiş, şərəf, dəyişən zaman və itməkdə olan dəyərlər haqqında təsirli tarixi dramdır.

 

Filmdə baş rolu Tom Cruise canlandırır. O, ABŞ zabiti Natan Alqren obrazında tamaşaçı qarşısına çıxır. Yaponiya isə sürətlə dəyişir: qədim samuray ənənələri süqut edir, Qərb modernizmi isə ölkəyə daxil olur.

 

İki dünyanın toqquşması

Film təkcə döyüş səhnələri ilə seçilmir. Burada iki fərqli həyat fəlsəfəsi qarşılaşır:

Bir tərəfdə silah, texnologiya və yeni dünya nizamı,

digər tərəfdə isə şərəf, sədaqət və qədim samuray kodeksi.

Natan Alqren əvvəlcə samurayları düşmən kimi görür. Lakin zaman keçdikcə onların yaşam tərzini, intizamını və mənəvi gücünü anlayır.

 

Katsumoto – itən dünyanın siması

Filmin ən güclü obrazlarından biri samuray lideri Katsumotodur. Bu rolu Ken Watanabe canlandırır. Katsumoto keçmişin son böyük təmsilçisidir. O bilir ki, zaman dəyişir, amma yenə də dəyərlərindən vaz keçmir.

Onun mübarizəsi təkcə siyasi deyil — mənəvi müqavimətdir.

 

Döyüşdən çox insan hekayəsi

“Sonuncu samuray” qılınc döyüşləri və möhtəşəm səhnələri ilə yadda qalsa da, filmin əsas gücü insan daxilindəki dəyişimi göstərməsindədir.

Alqren müharibədən yaralanmış ruhla Yaponiyaya gəlir, lakin burada yenidən yaşamağın və özünü tapmağın mənasını anlayır.

 

Filmin əsas sualı

Film tamaşaçıya belə bir sual verir:

İnkişaf keçmişi məhv etmədən mümkündürmü?

Bu sual təkcə Yaponiyaya yox, bütün xalqlara aiddir.

 

Yekun

Bəzən bir dövr bitir, amma onun ruhu yaşayır.

Bəzən məğlub olan tərəf tarixdə qalib kimi xatırlanır.

“Sonuncu samuray” bizə xatırladır:

Silah bədəni qoruyur, amma insanı tarixdə yaşadan onun şərəfidir.

 

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(01.05.2026)