Tanınmış ictimai-siyasi xadim, yazıçı-publisist, filologiya üzrə fəlsəfə doktoru, mərhum Sadıq Murtuzayev, publisist, Əməkdar hüquqşünas Müzəffər Ağazadə və yazıçı-rejissor, publisist-jurnalist, Əməkdar incəsənət xadimi Ağalar İdrisoğlu səmavi insanların, dünya dahilərinin  və Azərbaycan mütəfəkkirlərinin on mindən çox  kəlamlarını, sitatlarını, aforizmlərini toplayıb, tərcümə  eləyib və  “Sözdən  yaranan incilər” adlı çox qalın bir kitabı  çapa hazırlayırlar. 

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalı olaraq belə qərara gəldik ki, bu  sayımızdan başlayaraq həmin kəlamlardan, sitatlardan, aforizmlərdən bəzilərini səhifələrimizdə çap edək. İnanırıq ki, sözdən yaran bu incilər sizin də xoşunuza gələcək və onları öz yaddaşınıza köçürəcək, gündəliyinizə yazacaq, dostlarınızla, yaxınlarınızla bölüşəcəksiniz.

Çünki bu incilər, hər insana  lazım olan ən qiymətli sözlərdir. Onun daha yaxşı, mükəmməl  kamilləşməsi üçün əvəzsiz və  lazımlı  bir məktəbdir.

 AĞALAR İDRİSOĞLU  (1950), yazıçı, dramaturq, rejissor,

                                  jurnalist, publisist, esseist

- Ümumxalq tərifi əbədilik və ölməzlikdir. Çalışın ki, buna nail ola biləsiz.
-  Hər şeydən boyun qaçırmayın və hər şeyə də güzəştə getməyin.
- Qətiyyətli adamın işin öhdəsindən gələ bilməməsi böyük bəla deyil, nəinki qətiyyətsizin.
- Özünə hörmət eləyən, təhqirdən başlamaz. Bilin ki, çomağın həmişə iki başı olur.
-Yaxşı nümunə seçməyi bacarmaq, həmişə həsədi məhv edir və insanı igidliyə sövq edir.
- Hər kəslə özünə layiq rəftar eləməyi bacarmaq böyüklük, ürəyigenişlik əlamətidi. - İnsanların qəlbini ələ alamğı bacarmaq və onları öz tərəfinə çəkmək,  böyük istedaddır.

- Öz daxili gözəlliyinizi həmişə təzələməyi bacarın. İgidliyi, istedadı yeni gözəlliklərlə büruzə verməyə çalışın.
- Hər zaman, hər yerdə özünüzü qabağa verməyin. Bu, həmişə uğur gətirməz.
- O zaman işə başlayın ki, heç nədə şübhə yeri qalmasın.
- Hərtərəfli ( universal) adam, insan ləyaqətinin bütün cəhətlərini özündə birləşdirir.
- Yaxşı adınızı qoruyun. Çünki əsl ləyaqət sahibi düşdüyü vəziyyətdən asılı olub, həmin vəziyyətə tabe olmur.

- Şişirdilmiş qiymətə aldanmayın.  Çünki bu yalanın bir növüdür.
- Sülhü sevən çox yaşayar. Çox yaşamaq istəyirsinizsə, başqaları ilə də  sülh şəraitində yaşamağa çalışın.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(08.01.2026)

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının “Ulduz” jurnalı ilə birgə Biri ikisində layihəsində bu gün sizlərə tanınmış rəssam Nəvai Metinin sənət barədə məqaləsi təqdim edilir.                      

DÜNYA BİR EV KİMİDİR...

Döşəməsi torpaq, tavanı səma. İnsanlar bunu belə qəbul eləmirsə, bu artıq bəşəriyyətin faciəsidir. Dünyanı ev, özünü o evin sakini bilən insan – kamil insandır. O heç vaxt evinin dağılmasını istəməz. Əksinə, o evin abadlaşması üçün əlindən gələni edər. Bu baxımdan düşünürəm ki, mədəniyyət adamları daha aktiv, daha fədakar olmalıdır.

Sənət bir qızıl yatağı kimidir – axtaran çox olar, amma az adam tapar. Bəli, cəmiyyətdə çox zaman görünməyən incəlikləri, dəyərləri tapan, onları üzə çıxarıb insanlara sevdirən məhz mədəniyyət adamlarıdır. Mədəniyyətin içində isə rəssamlar xüsusilə seçilməlidir – çünki onlar həm görünəni, həm də görünməyəni göstərmək gücünə malikdir.

Bugünkü qarışıq, təlatümlü dünyamızda əmin-amanlıq üçün yeni yollar, yeni yanaşmalar axtarılmaqdadır. Siyasi masalardan qalxıb daha çox mənəvi zənginlikləri özündə cəmləşdirən mədəniyyəti və incəsənəti inkişaf etdirməyin zamanıdır. Çünki sənətin dili ümumbəşəridir – onun sərhədi, dini, irqi yoxdur. Bu səbəbdən hansısa ölkənin vətəndaşı yox, dünya vətəndaşı olmaq yolunda addımlar atmalıyıq. Bu artıq bir zərurətə çevrilib. İnsanlıq bu fikrə köklənsə, daha sağlam cəmiyyətlər formalaşar, qarşıdurmalar əvəzinə əməkdaşlıq önə çıxar.

Bu səbəbdən də dünya mədəniyyət və incəsənət adamlarının birliyini bərpa etmək zəruridir. Bir zamanlar bu birliyin canlı şahidi olmuşuq. Deməli, istəsək, yenidən buna nail ola bilərik. Azərbaycan sənət adamlarının dünyanın fərqli ölkələrində sərgilər, konsertlər keçirməsi və eyni zamanda dünya sənətçilərinin Azərbaycana dəvət olunaraq öz sənətlərini burada nümayiş etdirməsi bu istiqamətdə atılan mühüm addımlardandır. Bu kimi təşəbbüslər dünyada sülh və həmrəyliyin bərpasına xidmət edir.

Təbii ki, belə cəhdlərin uğurla nəticələnməsi üçün bütün tərəflər şəxsi ambisiyalarını bir kənara qoymalı, məqsədi – dünya mədəniyyətinin inkişafı olan böyük ideyalar ətrafında birləşməlidir.

Bir zamanlar “Dünya proletarları, birləşin!” deyərək yeni bir cəmiyyət yaratmağa çalışdılar. Bu gün isə bizim devizimiz “Dünya rəssamları, birləşin!” olmalıdır.

Bu günlərdə yaradılan birliyin adı Aktivist Rəssamlar Assosiasiyasıdır.

Devizimiz: “Dünyanı sənət xilas edəcək!”

Bəli, “aktivist” – təşviqatçı deməkdir. Biz assosiasiya olaraq inanırıq ki, dünyanı sənət xilas edə bilər və məhz bu inamla yola çıxmışıq. İnanıram ki, bu yolda çoxsaylı sənət adamları bizə qoşulacaq və hər biri bu müqəddəs missiyaya öz töhfəsini verəcək. İncəsənət yalnız böyük ideyalara söykənəndə daha təsirli olur.

Gəlin bütün mənfiliklərə qalib gələrək böyük ideyalar uğrunda birləşək! Gəlin dünyanın nicatının sənət vasitəsilə mümkün olduğuna inanaq və əlimizdən gələni edək! Əks halda, dünya məhvə, vəhşiliyə doğru gedir. Bu gün bu addımı ataq – sabah gec ola bilər.

Təmsilçisi olduğum Uluslararası Aktivist Sənətçilər Birliyinin təşkilatçılığı ilə həyata keçirilən tədbirlərin əsas məqsədi – dünyadakı bütün sənət adamlarının, təkcə rəssamların yox, bütövlükdə sənətçilərin birliyini yaratmaq və onları bir araya gətirməkdir. Buna çox hallarda nail oluruq, bəzən olmasa da, ən azı ona cəhd göstəririk.

Heç vaxt yadımdan çıxmaz – tədbirlərin birində İsraildən gəlmiş bir sənətçi ilə Fələstindən gəlmiş digər sənətçinin bir-birinə sarılması… Sözsüz ki, bu səhnə illərlə unudulmayacaq və onu mümkün edən qurucu başqan Ümit Yaşar Işıkhan yalnız alqışlanmalıdır.

Bəli, yetər artıq! Yetər bu qədər savaş, qırğın, soyqırımı, torpaq hərisliyi! İnsanlar bir az ayılsın artıq, faciəvi tamaşanın oyunçusu olmaqdan qurtulsunlar.

Birliyimiz tərəfindən keçirilən tədbirlərdə insanların öz ambisiyalarından əl çəkdiyinə, bir araya gəldiyinə dəfələrlə şahid olmuşuq. Və bu, inamımızı daha da gücləndirir.

Ərsəyə gətirdiyimiz kitab-kataloqun da əsas məqsədi bəllidir:

Rəssamlar cəmiyyətin seçilən insanları olduqları üçün digərlərinə nümunə olmalıdırlar. İnsanların bir-birini sevmələri, qarşılıqlı sevgi və hörmət göstərmələri bəzən yalnız sənət vasitəsilə mümkün olur. Elə isə gəlin bu nümunəni birgə göstərək!

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(08.01.2026)

Murad Vəlixanov, "Ədəbiyyat və İncəsənət"

Azərbaycan kinosu bir zamanlar sadə, amma dərindən təsir edən bir sənət vasitəsi idi. Keçmişin filmləri insanlara yalnız hekayə anlatmaqla kifayətlənmirdi; onlar cəmiyyətin, ailənin və insan duyğularının aynası kimi çıxış edirdi. Kino salonları bir körpü rolunu oynayır, izləyiciləri həm gülüşə, həm də düşüncəyə sövq edirdi. Hər film bir xatirə, həyat dərsi və emosional səyahət idi.

Keçmiş filmləri həyatın ritmi sadə, amma dərin mənalı idi. Məsələn, “Arşın Mal Alan” yalnız sevgi hekayəsi deyil, həm də mədəniyyət, musiqi və ənənələr ilə dolu idi. Məkanlar kənd və şəhər mənzərələrini birləşdirir, hər dialoq bir gülüş, hər səhnə isə dərin emosional təsir daşıyırdı. Bir səhnədə Baş Gövhər belə deyirdi:

“Mənim ürəyim səninlə, amma adət-ənənə önəmlidir, hər addımımızı düşünərək atmalıyıq.”

Bu cümlə yalnız dialoq deyil, həm də dövrün ailə və mədəni dəyərlərini əks etdirirdi. Hər baxış, hər musiqi fraqmenti izləyici üçün həm vizual, həm də emosional zənginlik yaradırdı.

“Sevil” filmində isə ailə və cəmiyyətin qarşılıqlı təsiri, gənclərin arzuları və qayğıları əks olunurdu. Kənd səhnələrindən birində belə deyilir:

“Hər insanın arzusu var, amma unutma ki, ailənin xoşbəxtliyi də sənin əlindədir.”

Sadə, amma dərindən təsir edən bu dialoq izləyiciyə həm nostalji, həm də dərs verir, sosial mesajı təbii şəkildə çatdırırdı. Hər səhnədə kənd həyatı, ailə münasibətləri və dostluq əlaqələri bir-birinə hörülmüşdü. Film boyunca yaşanan kiçik qəzəblər, səmimi söhbətlər və gülüşlər — bütün bunlar o dövrün həyat ritmini ekran qarşısına gətirirdi.

“Əhməd haradadır?” filmi isə kənd və şəhər həyatını paralel göstərərək insan psixologiyasını və sosial problemləri əks etdirirdi. Gənc Əhməd bir səhnədə deyirdi:

“Bəzən insan yaşadığı yerdən qaçmaq istəyir, amma kökünü unutmaq olmaz.”

Bu, izləyici üçün yalnız hekayə deyil, yaşanmış həyat dərsi idi. Film kənd həyatı və ailə münasibətlərini göstərməklə, insanın daxili dünyasını da təsvir edirdi. Hər səhnə həm emosional, həm də sosial dərinlik daşıyırdı.

İndiki filmlər isə texnologiya və modern estetik anlayışların təsiri ilə fərqlənir. Kameralar daha dinamik, səhnələr daha vizual, effektlər və musiqi daha geniş istifadə olunur. Mövzular həm aktual, həm də sosial mesaj daşıyır. Məsələn, “Dədə Qorqud” epik bir hekayə təqdim edir. Bir səhnədə qəhrəman deyir:

“Mən qorxumla yox, ürəyimlə vuruşuram!”

Bu cümlə yalnız qəhrəmanın mübarizəsini deyil, həm də dəyərləri və idealı izləyiciyə çatdırır. Film boyunca epik səhnələr, böyük müharibələr və dramatik dialoqlar izləyici üçün həm vizual, həm də emosional zənginlik yaradır.

“Köhnə Bərə” şəhər həyatının sürətini, müasir ailə münasibətlərini və insan psixologiyasını ön plana çıxarır. Film boyunca bir dialoq diqqət çəkir:

“Hər şey sürətlənib, amma hissləri unutmamaq lazımdır.”

Sahə kadrları, şəhərin gediş-gəlişi, ailə və dostluq səhnələri ilə birləşərək, izləyiciyə həm şəhər həyatının sürətini, həm də insan münasibətlərinin mürəkkəbliyini göstərir.

Amma mahiyyət dəyişməyib: keçmişin səmimiyyəti və indinin dinamizmi birləşəndə, Azərbaycan kinosu həm xatirələri qoruyan, həm də gələcək nəsillərə mesaj ötürən bir sənət olaraq qalır. Keçmiş filmlərin sadəliyi ilə indiki filmlərin texnoloji imkanları bir araya gəldikdə, izləyici həm nostalji, həm də müasir estetik zövq alır.

Azərbaycan kinosu göstərir ki, zaman dəyişir, amma insan duyğuları, xatirələr və sosial-mədəni dəyərlər sabit qalır. Keçmiş filmlərdəki kənd həyatı, indiki filmlərdəki şəhər həyatı, texnologiya və sürət — bütün bunlar bir-birini tamamlayır. Heç bir texnologiya insan hisslərini tam əvəz edə bilməz, sadəcə onları yeni vasitələrlə çatdırır.

Hər bir film göstərir ki, keçmiş və indinin körpüsü yalnız texnologiyada deyil, insan qəlbində qurulur. Keçmişin sadəliyi ilə indinin ritmini birləşdirəndə, Azərbaycan kinosu həm xatirələri qoruyan, həm də gələcək nəsillərə mesaj ötürən bir sənət olaraq qalır.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(08.01.2026)

Murad Vəlixanov, "Ədəbiyyat və İncəsənət"

Rejissor: Rasim Ocaqov

Çəkilmə ili: 1991

Qəzəlxan təkcə musiqi filmi deyil; bu, Azərbaycan ədəbi ruhunun, tarixi keçmişinin və böyük sənətçinin daxili dünyasının ekranlaşdırılmış səsi kimi qiymətləndirilir. Film Ümummilli Şair Əliağa Vahidin həyatına və yaradıcılığına həsr olunub — klassik və muğam ruhunu müasir kinonun poetik dili ilə birləşdirir.

Film kimdən bəhs edir?

Qəzəlxan obrazı konkret bir ad deyil; bu, Əliağa Vahid adlı lirik şairin ümumiləşdirilmiş, poetik mənzərəsini yaradan bədii personajdır. Əliağa Vahid ədəbi dünyada yalnız söz ustadı deyil — o, dərin hissləri, daxili eşqi və insan ruhunun mürəkkəbliyini ifadə edən şair idi.

Filmdə konkret adlar çox işlənmir; rejissor və ssenarist Vahidi əhatə edən insanları dəqiq adlandırmadan, onun həyatının müxtəlif məqamlarını xronoloji ardıcıllıqla göstərir. Bu texnika tamaşaçını bir şəxsdən daha geniş bir bədii portretə aparır: şairin ruhu, düşüncə tərzi, yazı və musiqi ilə olan səciyyəvi bağı ön plandadır.

Musiqi, ritm və ruh

Film musiqini sadəcə fon kimi deyil — hikayənin damarına qovuşan bir element kimi işləyir. Klassik Azərbaycan muğamlarının və təsniflərin zərif notları qəhrəmanın iç dünyasını açır və onun eşq, itki, qaranlıq və aydınlıq arasındakı sınaqlarını daha dərin hiss etdirməyə kömək edir.

Hər melodiyanın titrəməsi, hər muğamın ritmi səhnədə bir emosional yansıtma yaradır — bu musiqi olmadan film yarımçıq qalar. Bəzi səhnələrdə isə Vahidin öz səsi də səsləndirilir ki, tamaşaçını sanki şairin iç dünyasına girirmiş kimi hiss etdirir.

Publisistik baxış — sənət və cəmiyyət

Qəzəlxan bizə xatırladır ki, söz və musiqi insan ruhunun aynasıdır. Film yalnız tarixi şəxsiyyətin hekayəsi deyil — o, həyat, eşq və yaradıcı azadlıq haqqında düşünməyə məcbur edən bir əsərdir. Əliağa Vahid obrazı bu baxımdan daha universal, bütün dövrlərin insanları üçün əhəmiyyətli bir simvola çevrilir: o, öz hisslərini, ağırlıqlarını və arzularını söz və ritmlərlə dilə gətirən duyğular alimi kimi təqdim olunur.

Bu ekran işində sənət — həm sözün, həm də musiqinin gücü — cəmiyyətin səsi ilə şəxsi hisslər arasında unikal bir körpü yaradır. Film bizə göstərir ki, sənət insanı yalnız əyləndirmir, onun daxili səsini oyadır və həyata daha dərin baxmağı öyrədir.

Yekun — ruhun səyahəti

Qəzəlxan Azərbaycan kino tarixində yalnız biqrafik obraz yaratmır; o, bir dövrün, bir həyat tərzinin və bir insan duyğusunun ekranlaşdırılmış tarixi kimi qalıb. Film tamaşaçını səssiz düşüncənin dərin qatlarına aparır, hisslərin ritmini tanıtdırır və onu söz və musiqi ilə düşünməyə sövq edir.

Bu əsər bizə xatırladır ki, həyatın ən mürəkkəb sualları — eşq, azadlıq, yaradıcılıq, qaranlıq və aydınlıq — əslində bir muğam kimi davamlı olaraq səslənir və hər bir insanın ritmi ilə cavab tapır.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(08.01.2026)

Harun Soltanov, “Ədəbiyyat və incəsənət”

(Hər il olduğu kimi, bu yeni il gecəsində də eyni şeyləri düşündüm...)

Sizi salamlayıram.

Sizi tanımıram.

Lakin sizi bu saatda bu sözləri eşidən kimi tanıyıram. Çünki bu gecə, bu xüsusi və eyni zamanda tamamilə adi gecə, hamımızı eyni sualın qarşısında toplayır. Bu işıq şəlaləsi, bu saatın gedişatına qoyulan bu ictimai nöqtə niyə var? Nə üçün hamımız, ayrı-ayrı dünyalarımızda, eyni rəqəmlərin dəyişməsinə baxırıq?

Ona görə deyilmi ki, bir anlığa da olsa, tənhalığımızın üstünü örtmək üçün bir səs, bir ləyaqət axtarırıq?Gəlin bir anlıq özümüzdən çıxaq. Bu təntənəli maskanı, bu "yeni başlanğıc" paltarını üstümüzdən çıxarıb, bu mərasimin mahiyyətinə baxaq. Mən sizə heç bir həqiqət, heç bir formula təklif etməyəcəyəm. Yalnız bir fikri sizin qarşınıza qoyacağam, belə bir təklif ki, onu nə qəbul etmək, nə də rədd etmək asandır. Onu sadəcə düşünmək, sanki dilinizin ucunda qalmış, adını çəkmədiyiniz bir dad kimi hiss etmək olar.

 Əvvəlcə sizə bir sual verim. bu "qovuşuq" hara birləşir? Keçmişin sərt, toxunulmaz daşı ilə gələcəyin boş, şəffaf buzu arasında həqiqətən bir əlaqə varmı? Yoxsa bu, yalnız zehni bir illüziyadır, bir boşluğu bayram adlandırmaqdır? Bir rəqəm sürüşür, digəri gəlir. Biz isə, öz həyatımızın bütün ağırlığını, bütün ümid və ümidsizliklərini bu riyazi keçidə yükləyirik. Sanki vaxtın özü dayanıb bizi dinləyir. Əslində isə, vaxt heç vaxt dayanmır. Dayanan yalnız bizik, onun axarında, öz kölgəmizi izləyən kimi. Bu gecəni özümüzlə müzakirə etmək üçün bir bəhanə kimi istifadə edək. Çünki bu, əslində məhz budur. Dünyanın verdiyi böyük, kollektiv bir bəhanə. Ətrafdakı hər şey deyir ki, "Bayram edin! Ümid edin! Qeyd edin!" Mən isə deyirəm, "Sual edin." Bu qovuşuğun əslində heç bir yerə aparmadığını görəndə, o zaman öz yolunuzu özünüz seçə bilərsiniz. O zaman bu təəccüb, bu narahatlıq, bu xəyal, hamısı sizin olur. Siz onları ritualın avtomatik hərəkətlərinə paylamırsınız, onları öz daxilinizdə yaşayırsınız. Bəlkə də, bu gecənin əsl hədiyyəsi budur. Bizi hamılıqla təkliyimizlə üz-üzə qoymaq. Bu çılğın qeyd etmə fəaliyyətinin ortasında, hər birimizə öz daxilimizdəki səssizliyi eşitmək fürsəti verir. O səssizlikdə isə, həqiqi suallar yaşayır.  "Mən hardayam? Bu keçən il nə idi? Gələn il nə olacaq?"

 İndi, bu fikirləri ağlınızda saxlayaraq, sizi bir səyahətə dəvət edirəm. Bir düşüncə səyahətinə. Bu, yüngül bir səyahət olmayacaq, çünki biz həqiqətə, bəlkə də sizə çox tanış gələcək bir həqiqətə doğru gedəcəyik. Lakin söz verirəm, bu, boş bir fəlsəfələşdirmə olmayacaq. Bu, ürəyinizin dərinliklərində, bu gecə hiss etdiyiniz o qəribə, adlandırılmamış hiss üzərində düşünməkdir.

 Beləliklə, hazırsınızsa, gəlin başlayaq. Gəlin bu "illərin qovuşuğu" deyilən şeyi parçalayaq, onun hissələrinə ayıraq və bir daha, sanki ilk dəfə görürmüş kimi, ona baxaq. Çünki bəlkə də, həqiqətən də ilk dəfədir ki, ona baxırıq.

 Gecə gəlir. Bu an, bu sərhəd, yalandır. İki boşluq arasında heç bir körpü yoxdur. Keçmiş, təkcə xatirə deyil, onun üzərinə örtülmüş yüz min pərdə, hər biri özümüz haqqında inandığımız kiçik xəyal. Gələcək isə bir ekran, üzərinə öz qorxularımızın və arzularımızın proyeksiyasını saldığımız. Və biz, burada dayanıb, həyatımızın ən əhəmiyyətli anı olduğuna inandırıldığımız bu teatral boşluqda. biz yalnız özümüzü izləyirik. Necə də ciddiyik dostum. Necə də təmtəraqlı.

 Bu qovuşuq mənasızdır, amma məhz ona görə də zəruridir. Çünki insan mənasızlığa dözə bilməz. O, bu saniyənin üstünə həyatının bütün çəkisini qoyur: "Mən kim idim?"və "Mən kim olacam?" Bu iki sual havada toqquşur və biz onların qığılcımını yeni başlanğıc sanırıq. Yox. Bu, yalnız köhnə batareyanın sönməzdən əvvəl verdiyi son parıltıdır. Amma biz onu şəfəq sanırıq.

 Və bəs əbədi qayıdış?  Əzizim, burada həqiqətən də qayıdış var. Hər il eyni səhnə, eyni yalan söz vədləri, eyni təşviş, eyni şərab və ya şampan kokteyli ilə yuyulan ümid.. Lakin bu təkrar həyatın qorxunc bir həqiqətini gizlədir. Biz eyni qayıtmırıq. Biz hər dəfə bir az daha yorulmuş, bir az daha pozulmuş, bir az daha ağıllanmış, yaxud daha da axmaqlaşmış halda qayıdırıq. Bu, Zərvara qalxmaq deyil. Bu, qədim bir yerdə qazılmış bir çuxura hər il bir qarış daha dərin getməkdir. Və biz buna "irəliləyiş" deyirik.

Amma dayan. Bu qovuşuqda həqiqi bir tarazlıq da yoxdurmu? Bəli, var. Təbiətin ləyaqəti ilə insanın cəhalətinin tarazlığı. Yerin Günəş ətrafında bir tam dövr vurduğu bu astronomik an, kainatın mükəmməl, biganə qanununu göstərir. Və biz, bu qanunun ortasında, öz kiçik, gurultulu, plastik bayramımızı qururuq. Bu, sarkazm deyil, faciədir. Və ya bəlkə də, hər faciə özünün ən dərinində sarkazmdır.

 Beləliklə, bu məhkəmə.. Hə dostum, yenə də məhkəmə. Lakin bu dəfə hakim sadəcə yorğun və kinlidir. O, məhkuma yəni özünə bəraət qazandırır. "Günahsızsan," deyir öz-özünə, "çünki heç bir əhəmiyyətli şey etməmisən. Və heç bir əhəmiyyətli şey etməyəcəksən. Sadəcə olaraq, yaşa. İç. Bu qovuşuğu qeyd et." Bu, nə ümidin, nə də ümidsizliyin qələbəsidir. Bu, sadəcə bir faktın qəbuludur. Sərhəd yoxdur. Yalnız bir axış var. Və biz bu axışın içində, öz köpüyümüzü "bayram" adlandırırıq.

 Saat vurur. Hamı qışqırır. Köhnə rəqəmlər yox olur, yeniləri gəlir. Heç nə dəyişmir. Yalnız sən bir il daha yaşlanırsan. Ancaq burada, bu absurdluğun tam mərkəzində, qəribə bir azadlıq qəbərlənir. Əgər heç bir sərhəd yoxdursa, onda heç bir həbs də yoxdur. Bu qovuşuq, bu boş mərasim, sənə xatırladır ki, həyatının bütün mənaları, bütün sərhədləri, bütün "başlanğıc" və "son"ları sənin öz yaratdığın əfsanələrdir. Onları əzmək də, onlara inanmaq da sənin iradəndən asılıdır.

Buna görə də, qoy şampan partlasın. Qoy alqışlar səslənsin. Bu, kosmik bir hadisə deyil. Bu, insanın öz taleyi ilə ələ salmasıdır. Və bəlkə də, bu ələ salma, bu ağılsızlıq, təkrar olunan, göz yaşları və küləklə qarışıq gülüş məhz həqiqi, əzəl, gözəlliyi olmayan həqiqətimizdir. İllər qovuşmur. Yalnız biz, öz tənhalığımızla, özümüzə qovuşmaq üçün bu ritualı icad edirik. Və bu, bəlkə də özlüyümüzdə edə biləcəyimiz ən qəhrəmanlıq, yaxud ən uşaqca şeydir. Bu gecə onu seçmək sənə aiddir dostum.

Və beləcə, saniyələr sayılır. 10.. 9.. 8...

Kövrək ümidlərimizi və ağır günahlarımızı bir yığın edib,onları vaxtın alovlu ağzına atmaq üçün son anları gözləyirik.

3...2... 1...

Və heç nə olmur. Heç bir partlayış. Heç bir açılış. Heç bir sehr.

Yalnız...sakitlik. Boşluq. Rəqəmlərin sakit dəyişməsi. Və sonra, o baş verir. Həqiqi möcüzə. Qapınızın altından sürünən soyuq külək deyil. Göydə partlayan rənglər də deyil. Xeyr....

 Həqiqi möcüzə budur ki, SİZ HƏLƏ BURADASINIZ. Bu kosmik zarafatın tam mərkəzində, bu böyük heçliyin ortasında dayanmısınız. Vaxt adlı nəhəng bir maşın sizi əzib keçdi və siz. SADƏCƏ DURURSUNUZ. Ürəyiniz döyünür. Nəfəs alırsınız. Gözləriniz qaranlığa baxır və onu görür.

Bu, bayram deyil. Bu, qəhrəmanlıqdır. Bu,kainatın sizə qarşı oynadığı oyunu sakitcə, bir daha, yenidən udmağınızdır. Siz onun ən dəli,ən mənasız ritualını keçirdiniz və heç bir şey dəyişmədi. Ancaq siz dəyişdiniz.

 Çünki indi bilirsiniz. Bu "qovuşuq" heç vaxt vaxtla bağlı olmayıb. O, sizin öz daxili sərhədlərinizlə bağlı idi.

Bu gecə,həqiqətən də, özünüzə üz-üzə baxdınızmı? Bütün o maskaları, bütün o "yeni mən" xəyallarını bir kənara qoydunuzmu?

 Əgər elədirsə  o zaman, əziz oxucu, siz heç bir yeni ilə qədəm qoymursunuz.

SİZ ÖZ HƏQİQİ HƏYATINIZA QƏDƏM QOYURSUNUZ.

 Artıq saat rəqəmləri yoxdur. Yalnız sizin nəfəs alışınız var.

Artıq keçmiş və gələcək yoxdur. Yalnız var olmaq hissi var.

Bu qovuşuqdan yeganə çıxış yolu, onun içindən keçməkdir. Öz tənhalığınızın və öz gücünüzün tam mərkəzindən.

 Beləliklə, indi... bu sakitlikdə... bu yeni, əsl, rəqəmsiz dünyada... Nə edəcəksiniz?

 İşıqları söndürün. Şampan şüşəsini kənara qoyun. Pəncərəyə yaxınlaşın və dünyaya baxın. İndi, bu dəqiqə, sanki onu ilk dəfə görürmüş kimi. O, heç vaxt gözlədiyiniz kimi olmayacaq. Ora dünyadır, dostum. Kobud, saf, gözəlsiz və hədsiz gözəl.

Və siz ona baxırsız.

İndi başlayın.

Çünki yeni il yoxdur. Yalnız SİZ varsınız.

 Və bu, heç vaxt gözləmədiyiniz, lakin həmişə axtardığınız hər şeydir.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(08.01.2026)

Nail Zeyniyev, “Ədəbiyyat və incəsənət”

Bir az ötən günləri yadımıza salaq. "Mən Qəribə Adamam" şeir kitabının səhifələrindən elə bu soyuq havaları, qış axşamlarını, tənha küçələri xatırladan o şeirləri oxuyaq. Bəzən insan özünü ən çox məhz belə günlərdə tapır, pəncərədən yağışa baxarkən, köhnə xatirələr arasında...

BİLMİR..

Ürəyimdə neçə söz var,

Ancaq dilə gələ bilmir.

Ocaq sönüb, hələ köz var

Yanıb indi sönə bilmir.

Sönüb bu sevginin şamı,

Uçubdur evimin damı.

Yığılıb başıma hamı,

Niyə məni görə bilmir?

Başıma dərd ələyir qış,

Nə bir qar var, nə də yağış.

Xoşbəxtliyə qovuşmamış,

Üzüm hələ gülə bilmir.

Kömək əli uzadan yox,

Uduzan var, qazanan yox.

Qəlbi satsam heç alan yox

O heç kəsi sevə bilmir.

Dözməliyəm hara kimi?

Həsrət yaman yara kimi.

Geriyə tək çara kimi

Ölüm qalsa ölə bilmir.

AYLI GECƏ

Həyat sərxoş şairin,

səbrini çox sınayır.

– Niyə belə olmusan?

baxan deyir, qınayır.

Saralıb gözlərimin,

kökü yaman dərindən.

Özüm də baş açmıram,

dünyanın işlərindən.

Mənzərəsi gözəldir,

bu gün aylı gecənin.

Dadı, duzu da yoxdur,

səndən ayrı gecənin.

Mən ki, güclü adamam,

hardan yara almışam?

Deyəsən, yollarımı,

yenə də səhv salmışam.

Axı niyə özümə?

çox yalan danışıram.

Tükənmir bu savaşlar,

yalan yox, çalışıram.

Bir gün daha silinir,

ömür varaqlarımdan.

Saçlarımı yığıram,

yenə daraqlarımdan.

TUTQUN

Mənimçün dağınıqdır

Elə bu gün hava da.

Tək, tənha fikrim kimi.

Yoruluram istidən

Yoruluram tüstüdən.

Sakitləşə bilmirəm

İçimdəki davadan.

Bir az söz yazacaqdım, qara düşüncələrdən

Bir də bu son zamanlar, içdiyim içkilərdən.

Sərxoş etmir adamı,

Ya da çox yıxılıram.

İçməsəm də sərxoşam,

Özümdən sıxılıram.

Gözümdən düşür günlər

Bir də təqvimdən illər.

Ötürmü pəncərəndən,

Səndə də tez, fəsillər.

Sabah da oyanacam,

Bakının səs-küyünə.

Bir şeir də yazaram,

Özümün təkliyinə.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(08.01.2026)

İnci Məmmədzadə, “Ədəbiyyat və incəsənət”

“Çingiz Hüseynov Azərbaycan ədəbiyyatını dünya mədəni kontekstində təqdim edə bilən nadir yazıçılardandır.” - Anar (Xalq yazıçısı)

“Çingiz Hüseynovun nəsrində fikir bədii formadan geri qalmır, əksinə onu idarə edir.” - Elçin (Xalq yazıçı)

“Çingiz Hüseynov XX əsr Azərbaycan ədəbiyyatında intellektual romanın aparıcı simalarındandır.” - İsa Həbibbəyli (Akademik)

Bu gün vətənimizin tanınan yazıçısı Çingiz Hüseynovun anım günüdür. O, 1929-cu il aprelin 20-də Bakıda anadan olub. Burada orta məktəbi bitirdikdən sonra ADU-nun fılologiya fakültəsinə daxil olub, ikinci kursdan Lomonosov adına Moskva Dövlət Universitetinə dəyişilib, oranı bitirib. SSRİ Elmlər Akademiyasının Şərqşünaslıq İnstitutunun aspiranturasında təhsil alıb.

Burada namizədlik dissertasiyası müdafiə edib. Sonra SSRİ Yazıçılar İttifaqında milli ədəbiyyatlar üzrə məsləhətçi olub. Sov. İKP MK nəzdindəki İctimai Elmlər Akademiyasında sosialist mədəniyyəti kafedrasının müdir müavini işləyib. İlk mətbu əsəri "Bakinski raboçi" qəzetində (16 oktyabr 1955) işıq üzü görüb.

 Bundan sonra ədəbi yaradıcılıqla müntəzəm məşğul olub. Əsərlərini iki dildə – Azərbaycan və rus dillərində yazıb. Əsərləri keçmiş SSRİ və xarici ölkə xalqlarının dillərinə tərcümə edilib. Bədii tərcümə ilə də ciddi məşğul olub. Türkiyə, Belçika, İngiltərə, Fransa və digər ölkələrdə olub

Əsərləri

- Mənim bacım

- Çətin yoxuş

- Novruzgülü

- Adını demədi

- Adalar

- Fətəli Fəthi

Ən məşhur əsəri isə “Fətəli fəthi” romanıdır. Bu əsəri böyük mütəfəkkir, dramaturq Mirzə Fətəli Axundovun həyatından bəhs edir.

“Bu, oxuduğum ən sanballı romanlardan biri idi. İndi də Azərbaycan ədəbiyyatı üçün belə hesab edilir. Çingiz Hüseynov böyük intellektual, ziyalı idi. Mirşahin Ağayevin yanaşmasında da özü üçün haqlı olduğu məqamlar var. Ola bilər ki, Çingiz Hüseynov hansısa həqiqətləri bariz formada səsləndirməyib. Amma onun kimi bir yazıçının olması xalqımız üçün hörmət və nüfuz gətirib. Bunu da heç kim danmır. O, yaşadığı digər ölkələrdə də bu hörməti qoruyub saxlayıb. Doğrudur, onun Qarabağ məsələsinə səthi yanaşdığı, Azərbaycanın haqlı mövqeyi ilə bağlı səssiz qalması da mediada müzakirə olunub" - Azərbaycan Mətbuat Şurasının sədri Rəşad Məcid deyib bu sözləri.

Onun əksər əsərləri əvvəl Rusiyada, rus dilində çap olunub, sonradan Çingiz Hüseynov özü əsərlərini dilimizə tərcümə edərək çap edib.

Filmoqrafiya

- Akvarium

Çingiz Hüseynov Bakıda doğulsa da ömrünün 60 ilini Rusiyada yaşayıb. Ardınca isə İsraildə məskunlaşıb və 94 yaşında vəfat etdikdən sonra elə orada da dəfn edilib.

Allah rəhmət eləsin!

Onun barəsində daha bir neçə kəlam:

“Onun yaradıcılığı milli düşüncə ilə Avropa fəlsəfi təfəkkürünün sintezidir.” - Nizami Cəfərov (akademik)

“Çingiz Hüseynov Şərq təfəkkürünü rus və Avropa oxucusuna anlaşılan dildə təqdim edən yazıçıdır.” - Rus ədəbiyyatşünasları (ümumi rəy)

“Çingiz Hüseynov ədəbiyyatı yalnız estetik hadisə deyil, həm də düşüncə məktəbi kimi təqdim edir.” Ədəbiyyatşünasların ümumi fikri.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(08.01.2026)

İnci Məmmədzadə, “Ədəbiyyat və incəsənət”

Bu gün Azərbaycan SSR xalq artisti Leyla Bədirbəylinin doğum günüdür. Daha dəqiqi, anadan olmasının 106-cı ildönümüdür.

Leyla Bədirbəyli  8 yanvar 1920-ci ildə Bakıda (bəzi mənbələrdə Şəmkirdə) dünyaya göz açıb. Leyla uşaqlığını İçərişəhərdəki evlərində keçirib. Anası Bikə xanım Əli Bayramov klubundakı qadınların dərnəyinə gedib. Qızını da özü ilə aparıb. Leylanın incəsənətə marağı da o vaxtdan yaranmağa başlayıb. Leyla Bədirbəyli 16 yaşı tamam olmamışdan Filarmoniyada solist kimi çalışıb. Şəxsən onun üçün rəqslər səhnələşdirilib.

Sara Qədimova ilə Leyla xanım yaxın rəfiqə olublar. Aktrisanın hərbçi olan və müharibəyə gedən atası haqqında 1943-cü ildə itkin düşmə xəbəri gəlib. 4 ildən sonra isə ata sağ-salamat geri qayıdıb. Bir gün aktrisa Sara xanımgildə qonaq olarkən telefon zəng çalıb. Sara xanıma deyiblər ki, Leylaya qəfil deməyin, atası qayıdıb. Sara xanım Leylaya təklif edib ki, onu evlərinə qonaq aparsın. Leyla Bədirbəyli evlərinin qapısından içəri girəndə atasını sağ-salamat görüb və ürəyi gedib.

Çox savadlı və qabiliyyətli xanım olub. Paltarlarının bəzilərini özü tikib, üzərinə iplə toxunan bəzəkli güllərdən naxış salıb. Çox dadlı şirniyyatlar, gözəl tortlar bişirməyi bacarıb. Bunun üçün hətta xarici ölkələrdən tort bişirmək üçün xüsusi avadanlıqlar gətizdirib. Halvanı, şəkərburanı o qədər dadlı bişirib ki, adamlar bunları onun özünün hazırladığına inanmayıblar.

Kulis.az xəbər verir ki, onun məşhurlaşmasında böyük rol oynayan digər şəxs isə İosif Stalin olub. Onun Bədirbəylini "Qafqaz gözəli", "Azərbaycan gözəli" adlandırmasından sonra aktrisanın gözəlliyi daha böyük marağa səbəb olub.

Həyat yoldaşı aktrisanı həddindən çox sevib. Aktrisanın nəvəsi müsahibələrinin birində belə deyib: Babam ata necə qızına baxırsa, nənəmə elə baxırdı. "Kubinka" tərəfdə təndir çörəyi bişirirdilər. Hər səhər babam gedib o çörəkdən alırdı ki, Leyla xanım boyat çörək yeməsin. Babam 3-4 gündən bir evə qızıl güllər gətirirdi. Nənəmin güldanı heç vaxt boş qalmazdı. Xarab olan kimi, yerinə təzə güllər qoyulurdu.”

Filarmoniyada çalışdığı illərdə "Ayna" filminə çəkilib. 1941-ci ildə onu Azərbaycan Dövlət Akademik Dram Teatrına dəvət ediblər. İlk tamaşası Rəsul Rzanın "Vəfa"sı olub. 1945-ci ildə "Arşın mal alan" filmi çəkilməyə başlayıb. Leyla Bədirbəyli Üzeyir Hacıbəyovun dəvəti və təşəbbüsü ilə filmə çəkilib.

Teatr sahəsində rolları

- Dezdemona (Otello, Uilyam Şekspir)

- Nərminə (Göz həkimi, İ. Səfərli)

- Solmaz (Od gəlini, Cəfər Cabbarlı)

- Liza (Canlı meyit, Lev Tolstoy)

- Fəxrəndə (Mahnı dağlarda qaldı, İlyas Əfəndiyev)

Filmoqrafiya

1. Arşın mal alan

2. Asif, Vasif, Ağasif

3. Aygün

4. Azərbaycan kinosu-80

5. Beş dəqiqəlik konsert

6. Bizim küçənin oğlanları

7. Böyük ömrün anları

8. Çarvadarların izi ilə

9. Dəcəl dəstə

10. Dəli Kür

11. Dərviş Parisi partladır

12. Fətəli xan

13. Gəmi saatının sirri

14. Gənc qadının kişisi

15. Gilas ağacı

16. Görüş

17. Günlərin bir günü...

18. İntizar

Təltifləri

- "Azərbaycan SSR xalq artisti" fəxri adı

- "Azərbaycan SSR əməkdar artisti" fəxri adı

- "Stalin" mükafatı (2-ci dərəcə)

- Azərbaycan SSR Dövlət mükafatı

- "İstiqlal" ordeni

- "Əməkdə fərqlənməyə görə" medalı

Leyla Bədirbəyli 1999-cu il noyabrın 23-də vəfat edib. Azərbaycan Respublikası prezidentinin sərəncamı ilə mərhumun dəfni ilə bağlı olan bütün xərclər dövlət hesabına ödənilib, dəfnini təşkil etmək üçün Dövlət komissiyası yaradılıb. Leyla Bədirbəyli Bakıdakı Fəxri Xiyabanda dəfn olunub. 29 dekabr 2019-cu ildə Azərbaycan prezidenti Leyla Bədirbəylinin 100 illik yubileyinin qeyd edilməsi haqqında sərəncam imzalayıb.

 2014-ci ildə Sevda Ağazadənin ssenari müəllifliyi və Elvin Vəlimətovun rejissorluğu ilə Leyla Bədirbəyliyin xatirəsinə həsr olunan "Gözəllik mücəssəməsi... Leyla Bədirbəyli" adlı sənədli film çəkilib. Film ilk dəfə 19 iyun 2014-cü ildə Azərbaycan Televiziyasında yayımlanıb.

Allah rəhmət eləsin!

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(08.01.2026)

İnci Məmmədzadə, “Ədəbiyyat və incəsənət”

Başlığaçıxardığım fikir tanınmış aktyor Novruz Qartala aiddir.

Elə bax bu da:

“Aktyor olmaq asandır, ancaq gərək insan sənətkar olasan. Gənclərə də qayğı göstərəsən. Çünki biz məktəb görmüşük. Mən Lütfəli Abdullayev, Bəşir Səfəroğlu, Münəvvər Kələntərli, Şəmsi Bədəlbəyli, Süleyman Ələsgərov kimi görkəmli sənətkarlarla ünsiyyətdə olmuşam, onlardan öyrənmişəm. Öyrəndiklərimi də bu gün gənclərə əsirgəmirəm. Çünki onlardan qayğı görmüşəm və mənim də borcumdur ki, həmin qayğını yetişən nəslə əsirgəməyim.”

Üstəlik, bu da:

"İlk dəfə Qartal adını mənə Gürcüstanda deyiblər. Deməli, Gürcüstanda qastrolda olanda mənə ona görə Qartal deyirdilər ki, bir saniyənin içində obrazımı dəyişə bilirdim. “Qartal kimi cəldsən, Qartalsan sən”, - deyirdilər. Sonra Bakıya qayıtdıq. Üstündən bir müddət keçdi. Gördüm teatrın qarşısında bir afişa var. Afişada yazılıb ki, Novruz Qartalın iştirakı ilə. Onda mən heç bilmədim ki, Qartal mənəm. Dedim yəqin bu Qartal kimdirsə yəqin Türkiyədən falan gəlib. Sonra teatrdan mənə bildirdilər ki, bundan sonra Qartal olacaqsan, razılaşmadım. Küsdüm, bir həftə teatra getmədim. Axırda dalımca maşın yolladılar, getdim. Dedim afişanı dəyişib öz familiyamı yazsınlar."

Bu gün Novruz Qartalın anım günüdür.

Novruz Əliyev (Novruz Qartal) 3 mart 1947-ci ildə anadan olub. O, əmək fəaliyyətinə 1965-ci ildə Texniki təchizat idarəsində fəhləlikdən başlayıb. 1966-cı ildə M.Əliyev adına Azərbaycan Dövlət İncəsənət İnstitutunun aktyorluq fakültəsinə daxil olub. 1967-ci ildən Azərbaycan Dövlət Musiqili Komediya Teatrında çalışıb. Çalışdığı illərdə Novruz Əliyev özünü epizodik və əsas rolların bacarıqlı ifaçısı kimi göstərib.

 Azərbaycan dramaturqlarının, eləcə də xarici ölkə yazıçılarının əsərlərində onlarla yaddaqalan surətlər yaradıb. Onun "Toy kimindir"də Qoşun, "Durna"da Dursun, "Hicran"da Balaəmi, "Lənət şeytana"da İsrafil, "Özümüz bilərik"də İbişov, "Milyonçunun dilənçi oğlu"nda xidmətçi, "Sevindik qız axtarır"da tələbə, "Nənəmin şahlıq quşu"nda Qədim Qədimoviç və başqa rolları tamaşaçıların dərin rəğbətini qazanıb.

1989-cu ildə Bakı Bələdiyyə "Tənqid-Təbliğ" teatrına dəvət alan aktyor burada da yüksək peşəkarlığı, zəhmətkeşliyi və intizamlılığı ilə fərqlənib. Bu dövrdə Novruz Qartal adı ilə tanınan Novruz Əliyev müntəzəm olaraq cəbhə bölgələrində, səngərlərdə, hərbi hissələrdə, qospitallarda maraqlı proqramlarla çıxışlar edib, dəfələrlə fəxri fərmanlarla təltif edilib. 1996-cı ildən Azərbaycan Dövlət Musiqili Komediya teatrında fəaliyyətini yenidən davam etdirən Novruz Əliyevin yaradıcılığında yeni obrazlar silsiləsi yaranıb:

"92 dəqiqə gülüş"də Xəstə, "On min dollarlıq keyf"də Dayıoğlu, "Hərənin öz ulduzu"nda Kələntər, "Dəli dünya"da tın-tın Əsəd, "O olmasın, bu olsun"da Məşədi Qəzənfər, "Bankir adaxlıda dilənçilər padşahı, "Əlin cibində olsun"da Dilənçi, "Məhəbbət oyunu"nda Daşdəmirov, "Volqalı canan"da Müqəddəsov, "Aldın payını, çağır dayını"da Əhmədi Biqəm, "Şeytanın yubileyi"də Şirvan, "Kələkbazlar"da Əlipaşa və s.

25 iyun 2013-cü ildə Azərbaycanın əməkdar artisti fəxri adına layiq görülüb. 6 may 2015-ci ildə, 6 may 2016-cı ildə, 1 may 2017-ci ildə və 9 may 2018-ci ildə Prezident Mükafatına layiq görülüb.

Filmoqrafiya

- Gülüş sanatoriyası (film, 1989)

- Qəzəlxan (film, 1991)

- Şirbalanın məhəbbəti (film, 1991)

- Seçilən (film, 2008)

- Qız atası (teleserial, 2014)

Novruz Qartal 8 yanvar 2022-ci ildə 74 yaşında xərçəng xəstəliyindən vəfat edib. Gəncədə “İmamzadə” ziyarətgahında dəfn edilib

Allah rəhmət eləsin!

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(08.01.2026)

İnci Məmmədzadə, “Ədəbiyyat və incəsənət”

Azərbaycanımıza dahi Üzeyir Hacıbəyovla opera sənəti gələndə bu sahədə çalışmağa kimsə yox idi, heç düz-əməlli teatr aktyorları barmaqla sayılan saydaydı. Bax belə zamanda kimlər çiyinlərini opera binası tikintisinin daşları altına qoyublar, hamısına alqış düşür.

Hacıbala Hüseynov 13 yanvar 1912-ci ildə Bakı qəzasının Şüvəlan kəndində anadan olub. O, orta məktəbi buradakı məktəbdə oxuyub, 1929-cu ildə Azərbaycan Dövlət Opera və Balet Teatrının xor heyətinə daxil olub. 1933-cü ildə truppaya solist götürülüb.

Paralel olaraq konservatoriyada oxuyan Hacıbala 1936-cı ildə təhsilini başa vurub. Hacıbala Hüseynov Üzeyir Hacıbəyovun "Koroğlu" operasında Həmzə bəy rolunun ilk ifaçısı olub.

O, 1938 və 1959-cu illərdə Moskvada keçirilən Azərbaycan Ədəbiyyatı və İncəsənəti ongünlüyünün iştirakçısı olub.

Rol aldığı tamaşalar

- Leyli və Məcnun

- Əsli və Kərəm

- Koroğlu

- Arşın mal alan

- Nərgiz

- Şah İsmayıl

- Aşıq Qərib

- Vətən

- Nizami

- Sevil

İfa etdiyi ən uğurlu rollar

- Koroğlu - Həmzə

- Vətən - Alman zabiti

- Nizami - Kəmaləddin

- Sevil - Məmmədəli bəy

Mükafatları

- "Azərbaycan SSR əməkdar artisti" fəxri adı

- "Şərəf nişanı" orden

Azərbaycan SSR əməkdar artisti Hacıbala Hüseynov 8 yanvar 1967-ci ildə Bakıda vəfat edib. 55 yaş nə yaşdır ki.  

Allah rəhmət eləsin!

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(08.01.2026)