Nigar Xanəliyeva, “Ədəbiyyat və İncəsənət”

Dünyaca məşhur Sorbon Universitetində oxuyan Qərbi azərbaycanlımız...

Məhəmməd Hacı oğlu Məhərrəmov (1895, İrəvan quberniyası, Qəmərli – 1982, Paris) Azərbaycanın milli istiqlal mübarizəsinin fəal iştirakçılarından biri olmuşdur. O, 1904–1914-cü illərdə İrəvan gimnaziyasında təhsil almış, daha sonra Sankt Peterburq və Moskva universitetlərinin Tibb fakültələrində, 1924–1927-ci illərdə isə Sorbon Universitetinin maliyyə-iqtisad fakültəsində təhsilini davam etdirmişdir...

1917-ci il Fevral inqilabından sonra Məhərrəmov təhsilini yarımçıq qoyaraq Tiflisə dönmüş və burada “Hümmət” sosial-demokrat təşkilatına üzv olmuşdur. 1917-ci ilin noyabrında İrəvan quberniyasından Rusiya Müəssislər Məclisinə nümayəndə seçilmiş, daha sonra Müsəlman sosialist blokunu təmsil edərək Zaqafqaziya Seyminin üzvü olmuşdur. 1918-ci il 26 may tarixində Zaqafqaziya Demokratik Federativ Respublikasının süqutundan sonra Azərbaycan Milli Şurasının tərkibinə daxil edilmiş, istiqlal bəyannaməsinin qəbulunda iştirak etmişdir. Milli Şuranın qərarına əsasən (19 noyabr 1918) seçkisiz Azərbaycan Parlamentinə daxil edilmiş və burada sosialist fraksiyasını təmsil etmişdir.

1918-ci il 28 dekabr tarixində Azərbaycan Hökumətinin Parlament və Ağsaqqallar Şurasının birgə iclasında Paris Sülh Konfransında iştirak edəcək nümayəndə heyətinin müşaviri təyin olunmuşdur (Mir Yaqub Mehdiyev və Ceyhun bəy Hacıbəyli ilə birlikdə).

1920-ci il Aprel işğalından sonra Məhərrəmov vətənə qayıda bilməmiş, Fransada qalmış və Sorbon Universitetində iqtisadiyyat sahəsində ali təhsilini tamamlamışdır. 1927-ci ildən bank sektorunda fəaliyyət göstərmiş, daha sonra isə XVIII–XIX əsr fransız ədəbiyyatı üzrə bukinist mağazası açmışdır.

İkinci Dünya Müharibəsindən sonra vətənə dönmək ümidini itirən Məhərrəmov 1948-ci ildə Fransa vətəndaşlığını qəbul etmişdir. O, xüsusilə bibliofil və antikvariat mütəxəssisi kimi tanınmışdır. 1960-cı illərdə Gertsenin Londonda çap olunmuş “Kolokol” jurnalının nadir komplektini və eyni müəllifin İsveçrədə işıq üzü görmüş nadir külliyyatını Moskvadakı keçmiş Lenin kitabxanasına bağışlamış, bunun üçün “Drujba” cəmiyyətinin xüsusi mükafatına layiq görülmüşdür. Bununla da sovet dövlətindən, birnöv, bəraət almışdır.

Məhərrəmov 1972 və 1975-ci illərdə Bakıya səfər edərək şəhərin muzey və kitabxanalarına Azərbaycan mədəniyyətinə aid qiymətli materiallar bağışlamışdır. O, 1919-cu ilin aprelində İstanbuldan Parisə yola düşən Azərbaycan Nümayəndə Heyətinin həyatda qalan son üzvü olmuşdur.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(06.02.2026)

İnci Məmmədzadə, “Ədəbiyyat və incəsənət”

Unutmuşam, hansısa bir ölkədə opera və baletteatrının qarderobçusu belə bir fikir söyləyib: “Baletə demək olar, həmişə eyni adamlar gəlirlər. Əksəriyyət üçünsə ya balet anlaşılmazdır, ya da mənasız məşğuliyyət”.

Çox təəssüf ki, bu cür gözəl incəsənət sahəsi tamaşaçı auditriyası qazana bilmir…

Bu gün tanınmış baletmeyster, Xalq artisti Rəfiqə Axundovanın anım günüdür.

O, 7 avqust 1931-ci ildə Bakıda anadan olub. 1951-ci ildə Bakı Xoreoqrafiya Məktəbini bitirib. Böyük Teatrda təkmilləşmə kursu keçib. Azərbaycan Opera və Balet Teatrının solisti olub. 1971 ildən həmin teatrın baletmeysteri, 1990-cı ildən baş baletmeysteridir. Əsas partiyaları:

- Ayişə və Gözəllər gözəli, Fanni ("Yeddi gözəl", "İldırımlı yollarla", Q. Qarayev)

- Gülşən ("Gülşən", S. Hacıbəyov)

- Gülyanaq ("Qız qalası", Ə. Bədəlbəyli)

- Şirin ("Məhəbbət əfsanəsi", A. Məlikov)

- Zarema ("Baxçasaray fontanı", B. Asafyev)

- Jizel ("Jizel", A. Adan)

Həyat yoldaşı Maqsud Məmmədovla Azərbaycan Opera və Balet Teatrında birgə çıxışları:

- "Xəzər balladası" (1968, T. Bakıxanov)

- "Qobustan kölgələri" (1969, F. Qarayev)

- "Yallı" və "Azərbaycan süitası" (1969, R. Hacıyev)

- "İldırımlı yollarla" və "Yeddi gözəl" (1975, 1978, Q. Qarayev)

- "Babək" (1986, A. Əlizadə)

- "Şelkunçik" (1988, P. Çaykovski)

Habelə Novosibirsk Opera və Balet Teatrında "İldırımlı yollarla" baletlərinin quruluşunu verib. Əlcəzair, İsveç, Misir və Belçikada pedaqoq-baletmeyster işləyib.

 Əlcəzairdə "Üç inqilab" (1973, R. Hacıyev; M. Məmmədovla birgə) ilk milli baletini, Malmödə "Muğam" (1975, N. Əliverdibəyov) musiqili xoreoqrafiya lövhəsini, Qahirədə "Yeddi gözəl" (1979), Antverpendə "Kaleydoskop (1980, F. Qarayev) baletlərini (hər ikisi M. Məmmədovla birgə) tamaşaya qoyub.

"Xəzər balladası", "Qobustan kölgələri" və "Azərbaycan süitası" 1969 ildə Parisdə keçirilən 7-ci Beynəlxalq rəqs festivalında nümayiş etdirilib və Paris Rəqs Akademiyasının diplomuna layiq görülüb. 1994-cü ildə "Yeddi gözəl" baletini Ankarada tamaşaya qoyub (M. Məmmədovla birgə).

Filmoqrafiya

- Doğma xalqıma

- Abşeron ritmləri

- Dədə Qorqud

- Qərib cinlər diyarında

- Qayınana

Təltif və mükafatları

1. "Azərbaycan SSR əməkdar artisti" fəxri adı

2. "Azərbaycan SSR xalq artisti" fəxri adı

3. "Şərəf nişanı" ordeni

4. Azərbaycan Respublikasının "Şöhrət" ordeni

5. Azərbaycan Respublikası Prezidentinin fərdi təqaüdü

Uzun sürən xəstəlikdən sonra baletmeyster Rəfiqə Axundova 6 fevral 2024-cü ildə 92 yaşında vəfat edib. İkinci Fəxri Xiyabanda dəfn olunub.

Allah rəhmət eləsin!

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(06.02.2026)

İnci Məmmədzadə, “Ədəbiyyat və incəsənət”

Bu kənddən dahi Səttar Bəhlulzadə çıxıb, dahi Ramiz Rövşən çıxıb. Eləcə də o, Ağaxan Abdullayev bu kənddən çıxıb. Bir rəssam, bir şair, bir müğənni...

Ağaxan Abdullayev 6 fevral 1950-ci ildə Bakı şəhərinin Əmircan kəndində anadan olub. 1958–1968-ci illərdə 84 saylı orta məkəbdə təhsil alıb. 1969–1973-cü illərdə A.Zeynallı adına Orta İxtisas Muiqi Məktəbində Nəriman Əliyevin sinifində təhsil alıb.

1973-cü ildə Əbilov adına Mədəniyyət evində muğam ixtisası üzrə müəllim vəzifəsinə dəvət olunub. 1977-ci ildən A.Zeynallı adına musiqi məktəbində muğam müəllimi kimi çalışıb.

1975-ci ildə Filarmoniyanın səhnəsində fəaliyyətə başlayıb. Rusiya, Qazaxıstan, Gürcüstan, Özbəkistan, ABŞ, Kanada, Almaniya, Hollandiya, İsveç, Belçika, Avstriya, Fransa, Avstraliya, Hindistan, İraq, Tunis, Türkiyə, İran və s. ölkələrdə konsert proqramları ilə çıxışlar edib.

Uzun illər xərçəng xəstəliyindən əziyyət çəkən Ağaxan Abdullayev 25 dekabr 2016-cı ildə 66 yaşında, Bakıda vəfat edib. Vəsiyyətinə əsasən, Türkan qəsəbəsi kənd qəbiristanlığında valideynlərinin yanında torpağa tapşırılıb.

“Atam adətən ad günlərini təmtəraqla qeyd etməyi xoşlamazdı. Amma biz evdə onun üçün ad günü məclisləri qururduq. Bu, hər halda onun ürəyincə olurdu. Atamın 65 illiyi xatirəmdə bir qədər kədərli qalıb. Həmin gün biz Türkiyədə idik. Atam həkim qəbulunda idi. Yerli telekanallardan biri Ağaxan Abdullayevin 65 illik yubileyi ilə bağlı veriliş hazırlamışdı. Atamla birlikdə Türkiyədə həmin verilişi izlədik. Təsirli ad günü idi”.

Oğlu Xoşbəxt Abdullayevin sözləridir. Atasının yolu ilə gedib müğ\ınnilik sənətini seçən oğul  daha sonra deyir:

“Sənətkar kimi kimsə darıxa bilər. Amma mənim valideynim olduğu üçün elə gün yoxdur ki, onu yada salmayım. Hər gün ürəyimdə onunla danışa-danışa yaşayıram. Kim valideyn itiribsə, başa düşür ki, bu itki nə deməkdir. Böyüyümü, arxa-dayağımı itirmişəm. Atam hər zaman qəlbimdədir. O, mehriban ata olub. Bizə düzgün tərbiyə verib. Bu gün el-oba arasında hörmətimiz varsa, ona borcluyuq”.

Filmoqrafiya

1. Ver sözə ehya ki... (film, 1989)

2. Dağıdılmış körpülər (film, 1996)

3. Abşeron lövhələri (film, 2004) (qısametrajlı sənədli film)

4. Küçələrə su səpmişəm (film, 2004)

5. Ağaxan (film, 2006)

6. Bakı bağları. Nardaran (film, 2007)

7. Biz qayıdacağıq (film, 2007)

8. Biz qayıdacağıq (veriliş, 2007)

9. Muğam (veriliş, 2007)

10. Əslində Ağaxan Abdullayev (2005)

Mükafatları

1. "Azərbaycan Respublikasının əməkdar artisti" fəxri adı — 3 fevral 1993

2. "Azərbaycan Respublikasının xalq artisti" fəxri adı — 24 may 1998

3. "Humay" milli mükafatı — 2002

4. "Şöhrət" ordeni — 3 fevral 2010

5. "Qızıl çinar" beynəlxalq mükafatı — 10 may 2015

2000-ci ildə pedaqoji fəaliyyətinə görə Azərbaycan Respublikasının Təhsil Nazirliyi Kollegiyasının Fəxri fərmanı, 2001-ci ildə Azərbaycan Respublikası Simurq Milli Mükafat Fondu, 2003-cü ildə "Yaşa Azərbaycan" mükafatı ilə təltif olunub.

Allah rəhmət eləsin!

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(06.02.2026)

İnci Məmmədzadə, “Ədəbiyyat və incəsənət”

Yaradıcılığında fəlsəfi və dərin mənaların təlqininə şahid olduğumuz sənətkar Ağəli İbrahimovun əsərləri onun həqiqətə baxış tərzi və ruhani aləminin kəsişməsini simvolizə edir. Axı incəsənət mahiyyətcə fəlsəfidir… Hər hansısa bir sənətkarın fəlsəfi-estetik baxışları nə qədər qabaqcıl olsa, sənət aşiqlərinin ondan ilham alması, təsirlənməsi bir o qədər mümkün olacaqdır.

Bu, həm sənətkarın həm də sənət ilə yaxından məşğul olan bir kəsin fərdi bir şəkildə, sosial inkişafını və tərəqqisini təmin edəcəkdir. Odur ki, fəlsəfə ilə sənətin qovuşduğu nöqtədə ən əsas dayanan həmin kəs məhz rəssamdır. Ağaəli  İbrahimov 6 fevral 1946-cı ildə Bakıda anadan olub. Öncə Əzim Əzimzadə adına Dövlət Rəssamlıq Məktəbində, daha sonra isə M.A.Əliyev adına Azərbaycan Dövlət İncəsənət İnstitutunda təhsilini tamamlayıb.

1986-cı ildən beynəlxalq sərgilərdə iştirak etməkdə olan rəssamın əsərləri Rusiya, Türkiyə, ABŞ, Fransa, Almaniya, İtaliya, Böyük Britaniya, Suriya, Bolqarıstan və digər ölkələrdə nümayiş olunub. Xalq rəssamı (2007) Ağəli İbrahimov Azərbaycan Rəssamlar İttifaqının katibi vəzifəsini icra etməkdədir. Ağəli İbrahimov Azərbaycan Dövlət Mədəniyyət və İncəsənət Universitetinin professorudur.

Azərbaycan Rəssamlar İttifaqının katibi, xalq rəssamı, professor, əməkdar incəsənət xadimi Ağaəli İbrahimov müsahibələrindən birində öz sənət kredosunu belə izah edib:

-45 illik yaradıcılıq dövrünüzdə ilk fərdi sərginizin təşkil olunması nə ilə əlaqədardır?

+Bu sərgini keçirilməsini Mədəniyyət və Turizm Nazirliyi 65 illik yubileyimə həsr ediblər. Onu da qeyd edim ki, bu mənə qalsa idi, sərgimin keçirilməsi hələ də qalacaqdı.

-Sərginin vaxtının uzadılması sizi sevənlərin sayının çox olması deməkdir...

+Bəlkə də hə. Bütün dostlarım, ziyalılar, hətta xarici ölkənin vətəndaşları da bu sərginin açılışında iştirak etdilər. Bununla yanaşı, ən çox ona sevindim ki, burada cavanlar çoxluq təşkil edirdi. Onu da səmimi deyim ki, sərginin bu cür yüksək səviyyədə keçirilməsini gözləmirdim. Hər zaman çalışmışam ki, əsərlərimdə səmimi olum. Hər bir əsərimdə qəlbimin və ruhumun bir parçası var. Bəlkə də əsərlərimdəki səmimilikdən irəli gəlirdi ki, sərgimə bu qədər insan gəlir.

-Sizinsərgilərinizdə deməkolarki, daha çoxdinimövzularvar, bunə ilə bağlıdır?

+Bütündünyavə insanAllahınadı ilə qurulub. Müəyyən dəyərlər var ki, onlar ömrü boyu yaşayır. Əsərlərimdə şeytan, insan və digər məxluqların varlıqları əks olunub.

-Bəzi insanlar hesab edirlər ki, rəssamlara diqqət daha azdır. Bəlkə də sizin sərginizdən sonra belə düşünülməz...

+Əgər bu sahəyə diqqət az olsa idi, o zaman son illərdə Azərbaycanda çoxlu sayda qalereyalar açılardı? Elə bir gün yoxdur ki, mədəniyyət və incəsənət sahəsində tədbirlər olmasın. Hətta elə olur ki, gün ərzində 3-4 sərgi olur.

Azərbaycan Dövlət Rəsm Qalereyasının kiçik elmi işçisi Nigar Hətəmova onun haqqında belə deyir: “Ağəli İbrahimov həm də bugün sənətin gələcəyi üçün ən ehtiyac duyduğumuz “hobbini” də icra edən, zövqlü kolleksionerlərdən biridir. Mahir fırça ustası Ağəli İbrahimovun yaradıcılığında ən mühüm prinsip “mühafizəkarlıq”dır. Beləki, bu ifadə mahiyyətcə milli təsviri sənətin ənənələrini və klassikasını özündə kəsb edir. Rəssam klassikaya öz yanaşmasını qatır, keçmişə ilişib qalmadan, sənət naminə üzünü gələcəyə çevirir”.

Müsahibələrində Ağəli İbrahimov həm də öz yaradıcılıq sirrini bölüşür:

-Şah əsərinizi yaratmısınız? yoxsa hələ yaratmaq arzusundasınız?

+Hollandiya rəssamı Van Qoqun bir sözü var ki, hər zaman mənim yadımdadır. O deyib ki, ən gözəl əsərlər rəssamlarla ölür. 1974-cü ildə yaratdığım "Avtoportret" əsərimi yaradıcılığımda şah əsərim kimi hesab edirəm.

-Hər hansı bir əsərin gözəl çıxması üçün əhval- ruhiyyənin də xüsusi önəmi var?

+Əlbəttə ki önəmi var. Misal olaraq bizim dövlətimizdə olan problem var ki, onlar insana bu sahənin insanlarına təsir edir. Xalqın başına gələn o qədər bəlalar sənətkarı lap ağladır. Belə mövzular hər zaman əsərlərimdə öz əksini tapır. Bütün bu hadisələrə görə uzun müddət özümə qapanmışdım.

-Bir sənət əsəri yaratmaq üçün rəssama nə qədər vaxt lazımdır?

+Elə bir əsər olur ki, onu 1 ilə, eləsi də var ki 6 aya hazır olur. Mən əsərlərimi yaradarkən sanki onları özüm dünyaya gətirirəm. Elə an ola bilər ki, gecə oturan zaman hər hansı bir əsəri işləyə bilərəm. Elə əsər də var ki, mən onu 20-30 ildir ki, öz daxilimdə yaşadıram.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(06.02.2026)

İnci Məmmədzadə, “Ədəbiyyat və incəsənət”

Azərbaycan teatr, kino sənətinin inkişafında müstəsna xidməti olan sənətkarlarımızdan biri də görkəmli teatr, kino xadimi, Respublikanın Xalq artisti, aktyor, rejissor Lütfi Məmmədbəyovdur.

Lütfi Məmmədbəyov 6 fevral 1927-ci ildə Ağdaşda anadan olub. Aktyor 1943-1947-ci illərdə Teatr Texnikumunda təhsil alıb. 1961-1966-cı illərdə isə M.Əliyev adına ADİİ-nun Rejissorluq fakültəsini bitirib. 1947-ci ildə Teatr texnikumunda təhsilini başa vurduqdan sonra bir müddət Musiqili Komediya Teatrında fəaliyyət göstərib.

 Lakin 40-cı illərin sonunda teatr müvəqqəti olaraq bağlanıb. Bu səbəbdən aktyor Gənc Tamaşaçılar Teatrının truppasına daxil olub. Lütfi Məmmədbəyov Gənc Tamaşaçılar Teatrında çalışarkən Bakıda o vaxtkı 26-lar Mədəniyyət Sarayında dram dərnəyinə rəhbərlik edib. O, 1961-ci ildə Xalq Teatrı statusu alan bu dərnəkdə Azərbaycan aktyorlarının bir neçə nəslini yetişdirib.

1961-ci ildə Akademik Milli Dram Teatrına dəvət olunub və ömrünün sonunadək burada çalışıb. Rejissor həmin teatrın səhnəsində bir neçə tamaşanın quruluşçu rejissoru olmuşdur. Böyük aktyorluq məktəbi keçmiş Lütfi Məmmədbəyov 1953-cü ildə yaratdığı xalq teatrına 40 ildən çox rəhbərlik edib və adı teatr tarixinə şərəflə yazılan böyük aktyor nəsli yetişdirib.

Televiziyada 60-dan çox televiziya tamaşasının rejissoru o cümlədən “Göz həkimi”, “Yağışdan sonra”, “Səninlə sənsiz”, “Yad qızı” kimi əsərlərin rejissoru olub. Lütfi Məmmədbəyov kinofilmlərdə də çəkilib. “O olmasın, bu olsun”, “Bəxtiyar”, “Səhər”, “Qızmar günəş altında”, “Göz həkimi”, “Leyli və Məcnun”, “Sehrli xalat” və başqa filmlərdə rol alıb

Lütfi Məmmədbəyov respublikada televiziya serialları çəkən ilk rejissordur. Rejissor 1993-cü ildə yazıçı Əlibala Hacızadənin “İtkin gəlin” əsəri əsasında 12 seriyalı filmə quruluş verib. Daha sonra 6 seriyalı “Dodaqdan qəlbə” (1998), yenə də 6 seriyalı “Yağışdan sonra” (1998) seriallarını çəkib.

Filmoqrafiya

- Ağasadıq Gəraybəyli

- Alov

- Atayevlər ailəsi

- Bəxtiyar

- Duel

- Göz həkimi

- İtkin gəlin

- Kişilər

- Qızmar günəş altında

- Leyli və Məcnun

- Mehmanxana sahibəsi

- Mücrü

- O olmasın, bu olsun

- Yağışdan sonra

- Həmyerlilər

- Sarıköynəklə Valehin nağılı

Mükafatları

- Azərbaycan SSR əməkdar artisti

- Azərbaycan Respublikasının xalq artisti

- "Şöhrət" ordeni

- Azərbaycan Respublikası Prezidentinin fərdi təqaüdü

- "Qızıl Dərviş" mükafatı laureatı

Lütfi Məmmədbəyov 1 fevral 2004-cü ildə Bakıda vəfat edib. Allah rəhmət eləsin!

Ağdaşda onun ev muzeyi görəsən fəaliyyət göstərirmi? Əgər göstərmirsə, məncə, ağdaşlılar bu barədə çoxdan düşünməli idilər...

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(06.02.2026)

İnci Məmmədzadə

İnci Məmmədzadə, “Ədəbiyyat və incəsənət”

Uşaqlıq illərini teatrın səhnəsində keçirən Rövşən sonradan elə valideynləri kimi ömrünü də böyük səhnəyə bağlayıb. 

Azərbaycan Respublikasının xalq artisti Rövşən Hüseynov 1954-cü il fevralın 6-da Naxçıvanda sənətkar ailəsində doğulub. Anası xalq artisti Sofiya Hüseynova, atası uzun illər Naxçıvan teatrında inzibati işlərdə çalışan Maqsud Hüseynov balaca Rövşəni sərbəst böyüdüblər. 

Uşaq ikən müəyyən epizodlarda çıxış etsə də, 1968-ci ildən, yəni 14 yaşından teatrın truppasına aktyor kimi  qəbul edilib. Sözsüz ki, istedadı nəzərə alınmaqla. Azərbaycanda tanınan təcrübəli rejissorlar Baxşı Qələndərli, Vəli Babayev, Miribrahim Həmzəyev kimi sənətkarların quruluş verdikləri tamaşalarda bundan sonra gənc Rövşənin özünəməxsus rollar silsiləsi başlayır.

1968-ci ildə Süleyman Sani Axund­ovun “Laçın yuvası” əsərində Səfərlə başlanan rollar qalareyası Andrey Makayonkun "Tribunal" tragi-komediyasında oynadığı Volodka, Konstantin Simonovun "Dördüncü" pyesində Bonor, Georgi Xuqayevin "Mənim qaynanam" komediyasında Elburus, Lope de Veqanın "Bostan iti" pyesində Miranov, Şıxəli Qurbanovun "Sevindik qız axtarır" pyesində Çingiz, Hüseyn Cavidin "Şeyda" faciəsində Şeyda, Cəfər Cabbarlının "Solğun çiçəklər"ində Bəhram, Məmməd Səid Ordubadinin “Qılınc və qələm” əsərində Toxtamış kimi obrazlarla zənginləşdi. 

Ən başlıcası odur ki, oynanılan rolların əksəriyyəti baş qəhrəmanlardır. Bu obrazların hər biri də özünəməxsus xarakter cizgiləri ilə yaddaqalan şəkildə və bir-birini təkrar etmədən yaradılıb. Və bu rolların əksəriyyəti komediya qəhrəmanlarıdır. Əslində, Rövşən Hüseynov çox ciddi aktyordur. Elə buna görə də, onun oynadığı komik obrazlar ciddiliyi ilə seçilir. 

Amma tarixi dramlar, faciələrdə yaratdığı obrazlar da onlardan geri qalmır. Rövşən Hüseynov əsl aktyordur, yəni onun üçün əsas səhnədəki obrazın canlandırılması, xarakterinin açılmasıdır, bir də hər şeyi olduğu kimi yaşamaq. Komediya və ya faciə isə aktyorun yaratdığı obrazın düşdüyü mühitin diktəsi ilə yaranır.

Yaratdığı obrazlara görə dövlət səviyyəsində bir çox mükafatlar alıb. Ən ümdəsi isə “Xalq artisti” fəxri adına layiq görülüb. Rövşən müəllim, son illər özünü rejissor kimi  sınaqdan keçirib. Nəticədə, Həsən Elsevərin “Koroğlu nəsli”, İsgəndər Coşqunun “Ana laylası” əsərləri əsasında uşaq və yeniyetmələr üçün hazırlanan maraqlı, dinamik tamaşalar yarandı.

 Müzəffər Nəsirlinin “Qönçəbəyim nəğməsi”, İlyas Əfəndiyevin “Hökmdar və qızı”, Mirzə Fətəli Axundzadənin “Xırs quldurbasan”, İslam Səfərlinin “Göz həkimi” əsərləri onun rejissor fantaziyasından keçərək tamaşaçıya təqdim edilib.

Aktyor kimi oynadığı tamaşalar

- "Tribunal" Traki (A.Makayonk) — Volodka

- Dördüncü (K.Simonov) — Bonor

- Mənim qaynanam (G.Xuqayev) — Elburus

- Bostan iti (Lope de Veqa) — Miranov

- Sevindik qız axtarır (Ş.Qurbanov) — Çingiz

- Şeyda (H.Cavid) — Şeyda

Rejissor kimi quruluşu verdiyi tamaşalar

- Koroğlu nəsli (H.Elsevər)

- Sehirli yaylıq (V.Qubarev)

- Ana laylası (İ.Coşqun)

- Hökmdar və qızı (İ.Əfəndiyev)

- Göz həkimi (İ. Səfərli)

- Qaravəlli (Anar)

- Yazığam sevmə məni (Ə. Əylisli)

- Vəzifə (Ə. Əylisli)

- Qız atası (Ə. Əsgərov)

- Həmyerliləri (A. Məmmədov)

Filmoqrafiya 

- Babək filmi

- Doğma sahillər 

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(06.02.2026)

Harun Soltanov, “Ədəbiyyat və incəsənət”

Başlığa çıxardığım "Neçə yaşında olursan ol, öyrənmək gec deyil” cümləsini eşitdikdə, ürəyimizdə bir tərpəniş hiss edirik, elə bil uzun müddət gözləyən bir toxum nəhayət kök atmaq üçün bir az işıq tapıb. Ancaq sonra, dərhal arxasından, o ağır, qaranlıq pərdə ürəyimizə enir...

"Bəs ya mən? Mənim üçün artıq gec deyilmi? O saat artıq çalmadımı?" Bu sual, müasir dünyanın ən məkrli illüziyasıdır. O bizi bir cib saatı kimi təsəvvür etməyə məcbur edir. Sanki hər bir dişli, hər bir tiktak, həyatımızın sabit bir proqramını işlədir və biz "düzgün" anı qaçırırıq. Bütün həyatımızı, keçmişin böyük "əgər"ləri və gələcəyin "bəlkə"ləri arasında, indikinin dar zolağında gəzməyə məhkum edir.

Amma dostum, yanılırıq. Biz saat deyilik. Biz dənizik. Bir düşün. Bir dəniz üçün "gec" deyə bir an varmı? Bir dalğa üçün yeni bir sahilə çatmaq vaxtı keçə bilərmi? Beş yaşında bir uşaq əlifbanın sirrlərini açanda, doxsan yaşında bir nənə nəvəsinin üzünə baxıb sevginin sonsuzluğunu yenidən kəşf etdiyi zaman, onlar eyni dənizdən gələn, ancaq müxtəlif sahillərə çatan dalğalardır. Hər yaş, dənizin yeni bir dərinliyidir. Uşaqlıq səthin parlaqlığını, gənclik dalğaların gücünü, orta yaş axınının müdrik istiqamətini, yaşlılıq isə bütün o dalğaları bağrında saxlayan okeanın sükunətini öyrədir.

 Öyrənmək gec deyil. Çünki öyrənmək, var olmağın özünün nəfəs alıb verməsidir. Beynimizdə milyardlarla neyron, hər yeni fikir, hər yeni duyğu, hər yeni toxunuşla aralarında yeni körpülər, yeni şəhərlər salmaq üçün həyəcanla gözləyir. Biz onlara yaşımızı deyəndə, onlar anlamır. Onlar yalnız bir şeyi bilir. Elektrik impulsları, maraq, mövqe. Onlar üçün, altmış yaşında başlanan rəssamlıq dərsi ilə altı yaşında başlanan oxuma dərsi eyni qaydada işləyir, yeni bir yol salmaqla. Yaş, bu yolların üstünə düşən yarpaqlar deyil, onların altındakı daşdır. Köklərin daha möhkəm sarılmasına kömək edir. Bəs onda nə üçün bu qədər ağır gəlir? Niyə hər yeniliyin qapısı "Artıq gecdir" deyə bir keşikçi dayanır?

 Çünki ən çətin öyrənilən dərs, öyrənmək istəyimizi itirdiyimiz dərsdir. Bu, bir yaranın qabıq bağlaması kimi deyil. Bu, qəlbimizin ətrafına hördüyümüz bir qaladır. Həyat bizi incitdi  sevgidən, uğursuzluqdan, rədd olunmaqdan, itkidən. Və biz qərar verdik ki, bir daha heç vaxt o qədər açıq, o qədər duyğulu, o qədər istəkli olmayaq. Yenidən başlamaq, yenidən ümid etmək, yenidən istəmək... Bu, qaladan çıxıb yenidən müdafiəsiz döyüş meydanına qayıtmaq kimi gəlir. Orada olan ağrını xatırlayıb, qapını bağlayırıq və açarı atırıq. Yenidən öyrənmək istəməmək.. Bu, özümüzə qoyduğumuz ən ağır cəzadır.

 Ancaq bax, burada sirr var. O uşaq, o ilk dəfə dünyanı heyrətlə soruşan, parlaq gözlü varlıq, heç vaxt getmir. O, sadəcə qalanın dərinliklərində, qaranlıq bir zindanda yatır. Və hər dəfə ki, "Bəs ya mən? Gec deyilmi?" deyə soruşuruq, əslində onun zindanın qapısına vurduğu zəif bir səsi eşidirik. Ona qulaq as. O sənə nə deyir?

  O deyir ki,"Vaxt yoxdur. Yalnız mövcudluq var. Yalnız bu an." O deyir ki, "Mən beş yaşımda əllərimlə gilin necə heykəl olduğunu öyrənmək istəyirdim. Niyə indi, əllərim təcrübə ilə dolu ikən, onu etməyim qadağandır?"

  O deyir ki,"Mən on beş yaşımda şeir yazmaq istəyirdim, amma qorxdum. Niyə indi, sözlər qəlbimdə bir ömür yaşadıqdan sonra, onları kağıza köçürməyim qadağandır?"

 Yenidən öyrənmək, o uşağı zindandan azad etməkdir. Bu, onun əlinə yenidən bir oyuncaq, bir fırça, bir kitab verməkdir. Bu, ona deməkdir ki,"Gəl, birlikdə yenidən başlayaq. Sən mənə heyrəti öyrət, mən də sənə səbri."

 Beləliklə, bu gün, bu an, özünə vəd ver. Bir addım at. Bu addım nəhəng ola bilməz. O, cəld bir axtarış, kiçik bir kursun səhifəsini açmaq, bir fırça alıb bir rəngi sınamaq, bir mahnının ilk akkordunu çalmaq ola bilər. Bu, gözünü qapalı edib, qaladan ilk addımı atmaqdır. Çünki həqiqət də budur. Əsl gecikmə, dünyanın hələ də gözəl ola bileceyi fikrindən əl çəkməyimizdir. O, hələ də oradadır, bizdən gizlənmir, yalnız bizim ona uzanmağımızı gözləyir.

 Yaş bir rəqəmdir. Bir etiket, bir möhür deyil. O, gəmi göyərtəsindəki bir xətt kimidir, gəminin hara gedə biləcəyini deyil, yalnız nə qədər su keçdiyini göstərir. Və bir dəniz üçün, heç bir gəmi çox dərin deyil.

 Nəfəs al. Dalğalarının olduğunu xatırla. Və üz. Dayanmadan.. Nəfəsin kəsilənədək. Bir dahi demişdi ki, "Yaşamaq, qəbrə gözəl qorunmuş sağlam bədənlə getmək deyil. Yaraların təkrar təkrar tikildiyi, həyatda tozu dumana qatdıqdan sonra "uydaaaa mən nə yaşadım?!" deyib sonsuzadək var olmağdır." 

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(06.02.2026)

Fatimə Məmmədova, “Ədəbiyyat və incəsənət”

Bu gün, 6 fevral, qardaş Türkiyənin Kahramanmaraş şəhərində baş verən dağıdıcı zəlzələnin ildönümüdür. 2023-cü il fevralın 6-da səhər saat 04:17 və günorta 13:24-də Kahramanmaraş və ətraf 10 vilayəti güclü zəlzələlər silkələdi: səhər 7.7, günorta isə 7.6 maqnitudalı bu təbii fəlakət insan həyatına, şəhərlərə və bölgənin iqtisadiyyatına ağır zərbə vurdu. Zəlzələ yalnız binaları dağıtmadı, eyni zamanda insanların həyatında dərin sosial, psixoloji və insani travmalar yaratdı.

Kahramanmaraş zəlzələsi nəticəsində 38 mindən çox insan həyatını itirdi, yüz minlərlə insan yaralandı və 47 min bina ya tamamilə dağıldı, ya da ciddi şəkildə zədələndi. Həmin gün insanların yaşadığı ümid və qorxu qarışığı heç vaxt unudulmayacaq. Ailələrinin dağıntılar altında qalmasını izləyən, sevdiklərinin taleyini gözləyən insanlar Kahramanmaraş küçələrində bir işıq, bir ümid gözləyirdilər: hər xilas edilən həyat onlar üçün bir fürsət demək idi. İnsanlar düşünürdü: “Bəlkə xilas edilən mənim ailəmdəndir…”

Qışın sərt soyuğunda minlərlə insan çadırlarda qalmaq məcburiyyətində idi ki, bu da humanitar böhranı daha da dərinləşdirdi. Bölgədə təcili yardım üçün 35 min arama-qurtarma işçisi, 250 min dövlət işçisi və minlərlə könüllü səfərbər edildi. Türkiyə hökuməti dərhal fövqəladə hallar elan etdi və 10 vilayət üçün xüsusi yardım planları hazırladı. Jurnalist Fülya Öztürk isə xilasetmə proseslərini anbaan izləyicilərə çatdıraraq faciənin böyüklüyünü əyani göstərirdi.

Prezident Recep Tayyip Erdoğan qısa və uzun müddətli yardım paketlərini açıqladı:

"Zəlzələdən zərər çəkənlərə ilkin olaraq ailə başına 10 min TL, həyatını itirənlərin yaxınlarına 100 min TL maddi dəstək, bölgədən köçmək istəyənlər üçün 15 min TL daşınma və 5 min TL kira yardımı, bir il ərzində isə bütün yaşayış ehtiyaclarının qarşılanması planlanmışdır".

Faciə günlərindən etibarən Azərbaycan dövləti və xalqı qardaş Türkiyənin yanında oldu. Azərbaycanın yardımı həm mənəvi, həm də maddi baxımdan böyük əhəmiyyət daşıyırdı. Kahramanmaraşda Azərbaycan Caddesi yaxınlığında “Azərbaycan Məhəlləsi” layihəsi reallaşdırıldı. Layihə çərçivəsində 1000 mənzilli müasir yaşayış kompleksi, Heydər Əliyev Mədəniyyət Mərkəzi, parklar, məktəb və digər sosial infrastrukturlar inşa edildi. Layihənin ümumi dəyəri 100 milyon dollar təşkil edir. Bu kompleks həm qardaşlıq simvolu, həm də depremzədələr üçün uzunmüddətli həyat şəraitini təmin edən bir nümunədir.

Azərbaycan Diaspora Nazirliyinin müavini Valeh Hacıyev bildirdi ki, Azərbaycan xalqı Türkiyəyə yardım üçün bir araya gəldi. Faciədən dərhal sonra Kahramanmaraş və Hatay bölgələrinə humanitar yük göndərildi. Xüsusilə soyuq qış günlərində çadırlarda qalan zərərçəkənlər üçün:

İstilik cihazları, qışlıq yorgan, elektrikli ocaklar və gündəlik ehtiyac əşyaları göndərildi.

Azərbaycan Prezidenti İlham Əliyev Kahramanmaraş zəlzələsinin 3-cü ildönümü ilə bağlı Prezident Rəcəb Tayyib Ərdoğana ünvanladığı məktubda bildirdi:

"Hörmətli cənab Prezident, Əziz Qardaşım. Qardaş Türkiyə Respublikasını dərindən sarsıdan zəlzələdən üç il ötür. Dəhşətli faciə nəticəsində həlak olmuş insanların əziz xatirəsini böyük ehtiram və hörmətlə yad edirəm.    

Bu fəlakət Türkiyə üçün ciddi humanitar sınaq oldu. Bir gecədə minlərlə insan həyatını itirdi, bir çox şəhər və yaşayış məntəqələri dağıntıya məruz qaldı. Həmin günlərdə Azərbaycan xalqı baş verənləri dərin ağrı hissi ilə izləyərək qardaş Türkiyənin kədərini öz kədəri kimi qəbul etdi, onun dərdinə şərik çıxdı.  

Azərbaycan-Türkiyə münasibətlərinin əsasında duran sarsılmaz qardaşlıq məhz belə çətin məqamda öz real mahiyyətini nümayiş etdirdi. Faciənin ilk anlarından etibarən Azərbaycan dövləti və cəmiyyəti birlik və həmrəylik prinsiplərinə sadiq qalaraq Türkiyənin yanında oldu, dəstək və yardım əlini uzatdı.  

Sizin müdrik rəhbərliyiniz altında aparılan güclü dövlət idarəçiliyi və xalqın birliyi sayəsində hazırda Türkiyə zəlzələnin nəticələrinin aradan qaldırılması istiqamətində mühüm nəticələr əldə etmişdir. Zərər çəkmiş bölgələrdə genişmiqyaslı yenidənqurma işlərinin aparılması, müasir yaşayış infrastrukturunun yaradılması və sosial rifahın bərpası Türkiyənin uzunmüddətli inkişaf strategiyasının bariz göstəricisidir.  

Qardaşlıq borcumuzun təzahürü olaraq Azərbaycan Kahramanmaraş vilayətində aparılan yenidənqurma və bərpa işlərinə töhfə vermiş, burada "Azərbaycan" məhəlləsinin salınmasında yaxından iştirak etmişdir. Qardaş ölkənin bərpa və quruculuq səylərinə Azərbaycanın dəstəyi dostluq və müttəfiqlik münasibətlərimizin əyani ifadəsidir.  

Əminəm ki, "Bir millət iki dövlət" fəlsəfəsinə əsaslanan Azərbaycan-Türkiyə güclü birliyi və strateji müttəfiqliyi bundan sonra da xalqlarımızın firavanlığına töhfə verməklə yanaşı regional sabitliyin, təhlükəsizliyin və davamlı inkişafın təmin olunmasına xidmət edəcəkdir.  

Bu anım günündə Sizə, həlak olanların ailələrinə və bütün qardaş Türkiyə xalqına bir daha dərin hüznlə başsağlığı verir, həyatlarını itirmiş bacı-qardaşlarımıza uca Allahdan rəhmət diləyirəm". 

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(06.02.2026) 

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Tələbə yaradıcılığı rubrikasında sizə axçıvan Dövlət Universitetinin Filologiya ixtisası üzrə I kurs tələbəsi, TEC Yazarlar klubunun və Gənc Yazarlar klubunun üzvü Sevgi Zülfüqarovanın “Sükutun səsi” hekayəsi təqdim edilir.

Payızın soyuq və yağışlı günlərindən biri idi.

Uşaqlıqdan bəri müstəntiq olmaq arzusu ilə yaşayan Rafiq Səfərov artıq 35 yaşına çatmış, tanınmış bir müstəntiq olmuşdu. Otağında isti qəhvəsini içərkən köməkçisi Sevil Əhmədova otağa tələsik girdi, nəfəsi kəsilirdi.

– Rafiq bəy... qarşı binada bir hadisə olub... qəribə bir hadisə...

Rafiq başını qaldırdı, gözlərini qıydı.

– Nə hadisə?

– Bir qız itkin düşüb. Və bir kağız tapılıb.

– Kağızda nə yazılıb?

– “Süküt da bəzən qışqırır.”

Rafiq dərin bir baxışla ayağa qalxdı:

— Tələs, Sevil. Gedək baxaq.

Hadisə yerinə çatanda qızın — Ayselin — isti qəhvəsi hələ masanın üstündə idi, amma özü yox idi. Ətraf jurnalistlərlə dolu idi. Onlardan biri, gənc və cəsarətli bir qadın Rafiqə yaxınlaşdı.

— Salam, siz tanınmış müstəntiq Rafiq Səfərovsuz, elə deyilmi? Mən Aytaç Kərimova, “Şəhər Xəbəri”ndənəm.

Rafiq gərginliklə başını sallayaraq təsdiqlədi.

— Aytaç xanım, bu mətbuatlıq məsələ deyil. Burada qəribə bir iz var, – dedi Rafiq.

Aytaç gülümsədi, amma baxışlarında narahatlıq vardı.

— Məncə də qəribədir. Bu, son beş ayda itkin düşən üçüncü qızdır.

Rafiqin baxışları dondu. Sükut otağa yayıldı. Çöldə yağan yağışın səsi, otağın zəif işığı, qəhvənin buxarı, Aytaçın baxışları...

Ertəsi səhər Rafiq hadisə yerinə tək qayıtdı. Otaqda dərin bir səssizlik hökm sürürdü. Masanın üstündə Ayselə məxsus gündəlik vardı. O, ilk səhifəni açdı:

“Sükutun arxasında kiminsə nəfəsi var. Mən onu hər gecə hiss edirəm.”

Rafiq diksindi. Bu, sadəcə qorxu deyildi — xəbərdarlıq idi. Gündəliyin arxasında isə bir neçə ad yazılmışdı: Ləman, Aysun, Nərgiz...

Hər adın yanında bir tarix, sonuncusu isə həmin gecəyə aid idi.

Rafiq çox təəccüblənmişdi.

Üç itkin qız... Eyni mesaj... Eyni yazı tərzi...

Müstəntiq iş yerinə qayıdan zaman artıq Aytaç çoxdan orada idi. Əlində sənədlərlə Rafiqi gözləyirdi. Onlar görüşdülər. Aytaç qızlar haqqında danışmağa başladı.

— Hər üçü eyni universitetin eyni fakültəsində oxuyub, – dedi Aytaç.

Rafiq qaşlarını çatdı.

— Deməli, bu təsadüf deyil. Onlar kiminsə məqsədli seçimi olub.

— Həm də hamısına gələn son mesaj eyni olub: “Sükut da bəzən qışqırır.”

— Bu mesaj hansı nömrədən gəlib, araşdırdın?

— Nömrə qeydiyyatsızdır. Hətta… sizə də iki həftə əvvəl həmin nömrədən zəng gəlib.

Rafiq donub qaldı.

— Bu… ola bilməz...

Otağına keçdi. Masasında bir qutu vardı. Qutunun içindən bir şəkil çıxdı — itkin düşən qızın şəkli.

Şəkildə qız onun arxasında dayanmışdı. Şəklin arxasında bir cümlə yazılmışdı:

“Sükutun səsini dinlə, Rafiq. O, səni tapacaq.”

Rafiq bu cümləni beynində təkrar etdikcə nəfəsi daralırdı.

Birdən telefonu titrədi — yenə həmin nömrə.

Mesajda yazılmışdı:

“O, səni unutmamışdı. Sadəcə sən susdun.”

O an Rafiqin beynində 12 il əvvəlki hadisə canlandı — Sara adlı bir qızın ölümü. Onun işi “intihar” kimi bağlanmışdı, amma Rafiqin içində daim bir şübhə vardı.

İndi anlayırdı: itkin düşən qızlar Saranın dostları idi.

O, dərhal işə getdi. Aytaç onu gözləyirdi.

— Rafiq bəy, bu, universitetin kamera görüntüləridir. İtkin qız son dəfə kimləsə görüşüb. Amma kamera o anda sönüb.

Rafiq acı-acı gülümsədi:

— Peşəkar hərəkət. Təsadüf deyil.

— Sizə o nömrədən mesaj gəlib, elə deyilmi? – Aytaç soruşdu.

— Sakit ol, Aytaç. Heç kim bilməməlidir. Mən artıq hədəfdəyəm.

— Niyə siz?

— Çünki illər əvvəl birinin ədalətini qoruya bilmədim…

Həmin axşam Rafiqə poçtla bir məktub gəldi. İçindən qara bir USB çıxdı.

USB-ni taxdıqda ekranda qaranlıq bir otaq göründü.

Soyuqqanlı bir səs danışmağa başladı:

“Hər kəsin bir sükutu var, Rafiq. Amma sən sükutun içindəki səsi eşitmədin.”

Kamera masaya çevrildi — orada üç qızın şəkli və Rafiqin fotosu vardı.

Sonra ekran qaraldı. Ekranda bir cümlə peyda oldu:

“Növbəti səssizlik sənin olacaq.”

Rafiq dərin nəfəs aldı. Artıq başa düşdü: bu sadəcə araşdırma deyildi, keçmişdən gələn bir qisasın siması idi.

“Sükut” — bir ad deyildi. O, Rafiqin illər əvvəl susduğu ədalətin səsi idi.

Yağış gecə boyu kəsilmirdi.

Rafiq videonu dəfələrlə izlədi. Hər dəfə eyni səs, eyni nəfəs...

— Bu səs… mənə çox tanış gəlir, – dedi.

— Kimə bənzədirsiniz? – Aytaç soruşdu.

— Elşada. 12 il əvvəl burada işləyirdi. O, Saranın işi zamanı şahidləri gizlətmişdi. Mən onu qorumaq üçün susmuşdum…

— Yəni bilirdiniz?

— Bəli. O, Saranın sevdiyi idi. Mən o işi bağladım. O isə işdən qovuldu. Deməli, “Sükut” o imiş…

Rafiqlə Aytaç Elşadı tapmaq üçün Elşadın  illər əvvəl yaşadığı evinə baxmaq üçün yola düşdülər.

Rafiqlə Aytaç Elşadın köhnə evinə gəlib çatdılar. Qapının əlcəyi paslanmışdı, amma içəridən səs gəlirdi.

— Polis! Qapını açın! — Rafiq qışqırdı.

Qapı aralandı… amma içəridə heç kim yox idi.

Masanın üstündə bir kağız vardı:

“Sən gec qaldın, Rafiq. Mən artıq yoxam. Amma sükut yaşayır. İndi onun yerinə başqası danışacaq.”

Birdən pəncərədən şüşə səsi eşidildi.

— Rafiq, diqqət et! – Aytaç qışqırdı.

Güllə divara dəyib keçdi. Rafiq Aytaçı qorumaq üçün üstünə atıldı.

Qaranlıqdan bir kölgə qaçdı. Yerdə bir şəkil vardı — Aytaçın şəkli.

Arxasında yazılmışdı: “Sükut səni seçdi.”

— Aytaç… sükut səni seçib…

— Qoy seçsin, – Aytaç cəsarətlə dedi. – Amma bu dəfə tələsini biz quraq. Qoy bu dəfə sükut deyil, biz danışaq.

Eyni gecə Rafiqin telefonuna mesaj gəldi:

“Sükut sənin evindədir.”

Rafiq diksindi. Evindən addım səsləri gəlirdi.

Rafiq silahını götürüb, asta addımlarla irəlilədi. Otağın qapısından işıq sızırdı. İçəri girdi — ekranda canlı yayım açılmışdı.

Aytaç əl-qolu bağlı halda idi.

Soyuq, sərt bir səs eşidildi:

“Xoş gəldin, Rafiq. Sən susanda başqaları öldü. İndi dinləməyin vaxtıdır.”

Rafiq dişlərini sıxdı:

— Aytaça toxunma, Elşad!

Kölgə önə çıxdı — bu, Elşad idi. Amma onun baxışlarında əvvəlki insan yox idi.

— Sən Saranı qorumalı idin, – dedi Elşad. – Amma qorxdun. Mən səni sükutla cəzalandırdım.

— O qızların günahı nə idi, Elşad?!

— Onlar günahsız deyildilər! Onlar Saranı uçuruma itələyənlər idi. Sosial mediada Saranı... Nəysə... Artıq bir mənası yoxdur. Sara öldü. Sən də bunun cəzasını çəkəcəksən!

Rafiq irəli addımladı.

— Bəs indi? Növbəti sükut kimindir?

Elşad qəribə təbəssümlə dilləndi:

— Sıra səndədir, Rafiq. Amma sən səssiz ölməyəcəksən.

Elşad silahı qaldırdı, lakin Aytaç cəld hərəkət edib stulu aşırdı. Güllə dönüb Elşadın sinəsinə dəydi.

Rafiq dərhal qaçıb Aytaçın iplərini açdı.

— Yaxşısan?

— Bəli, amma bu bitdi demək deyil… Eləmi?

---Düşünmə bunları, gəl.

Rafiq yerdə yatan Elşada yaxınlaşdı. Elşad asta səslə dedi:

— Sükut heç vaxt bitmir, Rafiq. O sadəcə adını dəyişir...

Elşadın səsi kəsildi. Rafiq və Aytaç qayıtdılar...

***

Artıq hadisədən bir həftə keçmişdi.

Rafiq yenə otağında isti qəhvəsini içirdi. Hər şey bitmiş kimi görünürdü.

Amma telefonu titrədi. Tanımadığı nömrədən yeni mesaj gəldi:

“Sükut hələ də qışqırır.”

Rafiq dərin düşüncələrə daldı.

Sükut — hələ də yaşayırdı.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(06.02.2026)