Fatimə Məmmədova,

“Ədəbiyyat və İncəsənət” portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi

Deyirlər, “əvvəllər belə deyildi”. Sanki yüz il əvvəl yaşamış, hər şeyi öz gözləri ilə görmüş adamlardır. Hardan bilirlər? Eşitdiklərini danışırlar, xatirələri həqiqət kimi qəbul edirlər. Halbuki insan dəyişməyib. Cəmiyyətin içindəki tamah, paxıllıq, riyakarlıq, yalan, ikiüzlülük dünən də vardı, bu gün də var.

Məgər keçmişdə yalançı insanlar yox idi? Məgər cahillik yeni yaranıb? Əgər belə olsaydı, niyə bizim ədəbiyyatımızın böyük isimləri illərlə bu insanları tənqid edərdi? Niyə şairlərimiz rüşvətxoru, xəsisi, haramyeyəni, ikiüzlünü misralarında ifşa edərdi? Deməli, problem yeni deyil. Sadəcə indi hər şey daha açıq görünür. Sosial şəbəkələr insanın iç üzünü gizlətməyə imkan vermir.

Ədəbiyyatımızda yazıçılarımız, şairlərimiz daim belə insanları tənqid etmişdir. Mənfi cəhətlərini üzə vurmuş, camaata ibrət dərsi keçmişdir. Məhz yazıçılarımızın yazdığı ədəbi tənqid nümunələri bizə keçmişdə də belə bir cəmiyyətin olduğunu, hələ də heç dəyişmədiyini göstərir. Yalan danışanı kimdir, ikiüzlüsü kimdir, qısqancı kimdir, naqisi kimdir, pula “pul” deməyən kimdir, hətta qazandığını xərcləməyə qıymayan xəsis kimdir-  hamısı bu gün də aramızdadır. Bəzən insan özündən də şübhələnir. Yoldan keçirəm. Yaşlı qadının əlində ağır torbalar görürəm. Tələsirəm deyə kömək etmirəm. Sonra vicdanım içimdə məni sorğu-suala tutur: “Bəlkə sən də pis birisən? Niyə kömək etmədin?” İnsan özünü məhkəmə etməyi bacarmayanda cəmiyyət də düzəlmir. Avtobusda yaşlı insana yer verirəm. Çünki anlayıram. Əgər mən bu yaşımda yoruluramsa, illərin yükünü çiynində daşıyan insan necə yorulmasın? Amma hələ də yaşa yox, cinsiyyətə görə hörmət ölçənlər var. “Qadındırsa yer verim, kişidir ayaq üstə dayansın”. Bu hansı məntiqdir? Yorğunluğun cinsiyyəti olur? İnsanlığın ölçüsü qadın və kişi anlayışına sığacaq qədər kiçik deyil.

Hazıra qonan insanlar isə cəmiyyətin içində kök salmış ayrı bir problemdir. Anası mətbəxdə əziyyət çəkir, o isə uzanıb telefon vərəqləyir. Süfrə hazır olanda ilk qaşığı götürən də elə odur. Əziyyət çəkmədən qazanmağa alışmış insanlar artır. Atalar sözləri var. İnsanları ayıldan, onların güzgüsü olan. Deyilir ki, “Hazırın naziri”. Nazir onların yanında mat qalar. Çünki bu insanlar hazır nemətə elə öyrəşiblər ki, zəhmət çəkən insanı axmaq hesab edirlər.

Rüşvətlə iş həll edənlər, haqq etmədiyi maaşı alanlar, başqasının zəhməti hesabına yaşayanlar… Belələri o qədər çoxalıb ki, artıq vicdan yox, fürsət axtarılır. İnsanlar alın təri ilə yox, asan yol ilə yaşamağa can atır. Sonra da bu cəmiyyətin niyə geriyə getdiyini soruşurlar.

Minnət edən insanlar isə başqa bir dərddir. Yaxşılıq edirlər, amma ürəkdən yox. Sabah üzə vurmaq üçün edirlər. Bir yoldaş vardı. Dəstək oldu, kömək etdi. Kiçik bir anlaşılmazlıq olanda başladı saymağa: “Mən sənə dəstək olmuşam, mən səni tərifləmişəm...” Tərifləməz olaydın. Əgər etdiyin yaxşılığı sabah insanın üzünə vuracaqdınsa, deməli, o yaxşılıq deyilmiş. Sadəcə gizli alış-veriş imiş. “Pay verdi, dalınca xəbər göndərdi” misalı məhz belə adamlar üçün yaranıb.

Həddən aşıb bu viladə şərarət,

Hər kim bir iş görə puluna minnət.

Mu qədəri yoxdur ədlü ədalət,

Və lakin şöhrəti birayə bir bax.

(Qasım Bəy Zakir)

İnsanların çoxunun ağlı isə yalnız başı daşa dəyəndə başına gəlir. Səhv edər, yenə anlamaz. Bir daha edər, yenə özünü haqlı çıxarar. Ta ki həyat onu divara dirəyənə qədər. “Başı daşa dəyməyincə ağlı başına gəlməz” deyiblər. Boş yerə deməyiblər. Çünki bəzi insanlar nəsihətlə yox, zərbə ilə dəyişir.

Haram yeyənlər... Cəmiyyətin əsl məhşur gözmuncuqları. Kimisi  kibercinayətkarlıq edir, kimisi kart oğurlayır, kimisi kasıbın malına göz dikir. Bir tikə halal çörəyi ağır görən insanlar haramı asan qazanc hesab edir. Amma unudurlar ki, “Haram malın bərəkəti olmaz”. O pulun içində nə rahatlıq var, nə huzur, nə də sabah.

Birindən faydalanırsan, sonra onun qəlbini qırırsan. İşin düşəndə “əzizim”, “can dostu” deyirsən, işin bitəndən sonra tanımırsan. İnsanlıq münasibətləri də artıq istifadəyə yararlı əşya kimi görülür. Atalar sözü boş yerə demir: “Duzu yeyib, duzqabını sındırır”.

Bu cəmiyyət düzəlməz demək bəlkə ağır səslənir. Amma insan hər gün eyni mənzərəni görəndə ümidi də yorulur. Mən özümü mələk göstərmərəm. Saydığım xüsusiyyətlərin heç biri məndə yoxdur deyə bilmərəm. Çünki insanıq. Hamımızın qüsuru var. Amma fərq ondadır ki, qüsurunu qəbul edənlə, onu həyat tərzinə çevirən eyni deyil.

Bir də doğma dilindən utanıb özgə dilində danışmağı üstünlük sayanlar var. Özünü rusca danışırmış kimi göstərənlər… “Gəlirəm uje”, “kaneşna”, “vsyo” və sair. Elə bil Azərbaycan dilində danışanda dəyərdən düşəcəklər. Dilindən utanmaq insanın kökündən utanmasıdır. Sən başqa dil bilə bilərsən, bu gözəldir. Amma öz ana dilini aşağılamaq nadanlıqdır, inkişaf yox. Bəxtiyar Vahabzadə də tam olaraq belə deyir:

Ey öz doğma dilində danışmağı ar bilən,

Fasonlu ədəbazlar,

Qəlbinizi oxşamır qoşmalar, telli sazlar,

Bunlar qoy mənim olsun,

Ancaq vətən çörəyi sizlərə qənim olsun.

Cəmiyyətin problemi zamana bağlı deyil. Problem insanın içindədir. Dünən də vardı, bu gün də var. Sadəcə indi insanlar pisliklərini gizlətməkdə daha peşəkarlaşıb. Vicdan zəiflədikcə, insanlıq da zəifləyir. Və ən təhlükəlisi budur: artıq çoxları pis adam olmağa utanmır.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(18.05.2026)

İnci Məmmədzadə,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi

‘’Mənim yaratdığım sənət əsərləri bu gün xalq tərəfindən, sənətsevərlərtərəfindən sevilərək yaşarsa, onda bir sənətkar kimi mən də yaşayacağam’’

Hacıağa Nəzərli

Haqqında Xalq artisti Polad Bülbüloğlu belə deyib: ‘’Hacıağa Nəzərlinin təsviri sənətimizin inkişafında və təbliğində göstərdiyi xidmətlər əvəzsizdir. Müxtəlif janrlarda, xüsusən plakat janrında yaratdığı əsərlər bu gün də öz aktuallığını itirməyib’’.

Hacıağa Nəzərli 1923-cü il mart ayının 17-də Bakı şəhərində dövrünün qabaqcıl ziyalarından olan, mətbəə işçisi Məmmədcavad Nəzərlinin ailəsində dünyaya göz açıb. 1930-1937-ci illərdə keçmiş Kayegin rayonunda (indiki Füzuli rayonu) 1937-1940-cu illərdə Bakı şəhəri keçmiş Oktyabr (indiki Yasamal) rayonundakı Cəfər Cabbarlı adına orta məktəbdə təhsil alıb. 1940-ci ildə Bakı rəssamlıq məktəbinə daxil olan H. Nəzərli müharibənin başlaması ilə əlaqədar oradakı təhsilini yarımçıq qoyub.

1941-1945-ci illərdə Böyük Vətən müharibəsində iştirak edib. 1948-ci ildə Ə.Əzimzadə adına Azərbaycan Dövlət Rəssamlıq məktəbində təhsilini davam etdirib. H.Nəzərlinin rəssamlığa gəlməsinə atasının əmisi, Peterburq təhsilli rəssam Nəcəf Rasimin (Nəcəfqulu Nəzərli) təsiri olub. Bir müddət Azərbaycan Musiqili Komediya teatrında rəssam kimi çalışıb

Dərin rəng hissiyatına, kompozisya duyumuna malik firça ustası rəssamlığına bütün janrlarında rəngkarlıq, qrafika, illüstrasiya, plakat, reklam və teatr tərtibatı, impressionizm cərəyanı sahəsində sənət nümunələri yaradaraq çağdaş təsviri sənətimizin banilərindən biri olub. Onun “Hüseyn Cavid”, “Cəfər Cabbarlı və Mikayıl Müşfiq Xızıda”, “C.Cabbarlıya həsr olunmuş “Hey sən əski dünya təslim ol”, “Mikayıl Müşfiq qayada”, “Ziya Bünyadov”, “M.F.Axundov”, “Səadət”, Ağ şanı, qara şanı” və s. əsərlər yaradıb.

55 il yaradıcılıq yolu keçən Hacıağa Nəzərli nəinki respublikanın ayrı-ayrı rayonlarında, keçmiş SSRİ-nin respublikalarında eləcə də Hindistan, Bolqarıstan, Yuqoslaviya, Avstriya, Malayziya, Sinqapur” və s. yaradıcılıq ezamiyyətlərində olub. Bir çox diplom, mükafatlara layiq görülüb. Azərbaycan Qızıl Aypara Cəmiyyətinin fəxri üzvü olub.

Hacıağa Nəzərli 1982-ci ildə Azərbaycan SSR-ın əməkdar rəssamı fəxri adına layiq görülüb. Həmçinin Xızı rayonunda fəaliyyət göstərən Uşaq Yaradıcılıq Mərkəzi rəssamın adını daşıyır.

AzərbaycanJurnalistlərBirliyininpublisist üzvü, pedaqogika üzrə fəlsəfə doktoruQafar Əsgərzadə yazır:

“Klassik ədiblərimizi əsərlərinin baş qəhrəmanı adlandıran rəssam deyirdi: ‘’Siz Azərbaycan ədəbiyyatının daim sönməyən parlaq ulduzlarısınız. Siz öz sənətinizin qüdrəti ilə ölməzlik qazanmısınız. Ölməz, cahanşümul sənətiniz mənim də yaradıcılığıma siraət edib’’.

Hacıağa müəllimin bu sənətkarlara vurğunluğu onun sənətində də öz əksini tapıb. Xalq rəssamı Kamil Əliyevin təbirincə desək, Hacıağa müəllim sənəti yaşadan sənətkardır. O, bütün fəxri adlara və mükafatlara layiq şəxsiyyətdir. Həyat yoldaşı Böyükxanım ananın xatirələrində deyilir ki, əməkdar rəssam adını aldığı gün ömrünün ən bəxtəvər anı idi.

Özü gedib, izi qalan insanlardan birinin xatirəsi daim ehtiramlı yad edilir. Əlinin sənətkar sehri ilə kətan üzərində rəngləri, cizgiləri qovuşduran, onların ahəngini yaradan, onları bitkin, dolğun əsərlərə çevirən respublikanın əməkdar rəssamı Hacıağa Nəzərli belə bir ehtirama layiq şəxsiyyətlərdəndir.

Yetmiş səkkiz illik ömür payının 55-ni səxavətlə sənətinə həsr edən Hacıağa müəllim həyat yollarında çox çətinliklərdən şərəflə, alınaçıq çıxmışdı. Çoxları onu sərt adam kimi tanıyırdı. Lakin bu cəhət düzlükdən, haqsızlıqla barışmazlıqdan irəli gəlirdi.

Fırçasını təsviri sənətin bütün janrlarında sınayan H.Nəzərli rəssamlığa plakatçılıqdan başlamışdı. Tezliklə də tanınmışdı. Sonralar impressionizm  üslubunda yaratdığı əsərlər böyük rezonansa səbəb oldu. Rəngarəng portretlər qallereyası maraq doğurur. ‘’H.Cavid’’, ‘’C.Cabbarlı’’, ‘’M.Müşfiq’’, ‘’M.F. Axundov’’, ‘’Z. Bünyadov’’ əsərlərində qəhrəmanlarının daxili dünyasını, hiss və həyəcanlarını yüksək məharətlə çatdıran Hacıağa müəllim onları özünün duyduğu, gördüyü tərzdə təsvir edib.

Hacıağa Nəzərli yaradıcılığında impressionizm cərəyanına da müraciət edib. O, Səttar Bəhlulzadə,  Mikayıl  Abdullayev  kimi bu sahədə də dəyərli sənət nümunələri yaratmağa müvəffəq olub, bu məktəbin layiqli davamçılarından biri kimi rəssamlıq tarixinə yeni səhifə açıb.

M.Müşfiqin yaradıcılığına dərindən bələd olan rəssam, şairin zəngin poeziyasından səmərəli surətdə faydalanmışdır. ‘’Yenə o bağ olaydı’’ şeiri əsərin məkanını müəyyənləşdirib, rəssam xəyallarını qayalıqlar arasına, Xəzərin qumlu sahilinə, göy sular səltənətinə aparıb; tablonun ruhuna, portretin psixologiyasına, qəlb aləminə, düşüncəsinə gəldikdə isə deməliyik ki, burada, ‘’Yenə o bağ olaydı’’ şeiri ilə yanaşı, rəssama başqa şerlər də qida verib, onun janr xüsusiyyətini dərindən duymağa kömək edib’’.

Hacıağa Nəzərlinin yaradıcılığında ‘’Cəfər Cabbarlı və Mikayıl Müşfiq Xızıda’’ rəngkarlıq lövhəsinin də xüsusi yeri vardır. Əsərdə mavi dağ fonunda Cəfər Cabbarlı və Mikayıl Müşfiq yanaşı təsvir edilmişdir. Tarixi həqiqət belədir ki, həmyerli sənətkarlar arasında yaxınlıq, ayrılmaz dostluq, yaradıcılıq əlaqəsi olmuşdur. Əsərdən görünür ki, M.Müşfiq görkəmli dramaturqa öz müəllimi kimi baxmış, ondan öyrənmişdir.

Rəssam bununla bərabər gənc şairin coşqun ilhamını da göstərməyə çalışmışdır. C.Cabbarlı isə əsərdə ağır təbiəti, özündən yaşca kiçik yaradıcı dostuna səmimi münasibət ilə yadda qalır. Ətraf mənzərənin təsviri hər iki sənətkarın ilhamlı təbiəti ilə həmahəng səsləşir, obrazların bütövlüyünü tamamlayır.

Rəssamın Qızıl Xaç və Qızıl Aypara Hərəkatına dair həsr etdiyi iki plakat  keçmiş  Lenin ordenli SSRİ Qırmızı Xaç və Qırmızı Aypara Cəmiyyəti İcraiyyə Komitəsi tərəfindən yüksək qiymətləndirilmişdir. Beynəlxalq sərgidə göstərilmiş həmin plakatların mövzusu rəssamın yaradıcılığında yeni mövzudur. ‘’Donor başqalarına həyat bağışlayır’’ əsərinin maraqlı kompozisiya quruluşu ilk baxışdan tamaşaçını cəlb edir. Plakatın yuxarı sağ küncündə Qırmızı Xaç və Qırmızı Aypara Cəmiyyətinin emblemi verilmişdir.

Hacıağa müəllimin plakatlarında sülh mövzusu üstünlük təşkil edir. II Dünya Savaşının dəhşətlərini gözləri ilə görmüş, 4 illik döyüş yolu keçmiş bir insan, əlbəttə ki, xalqına sülh, əmin-amanlıq arzulayardı. Lakin tale elə gətirdi ki, ömrünün son illərini də Qarabağ müharibəsinin ağrı-acısı ilə başa vurdu. Bu gün təsviri sənətimizin korifeylərindən sayılan Hacıağa Nəzərli aramızda yoxdur.

Lakin onun xatirəsi ürəklərdə yaşayır və yeri gəlmişkən çox yaxşı olardı ki, əlaqədar təşkilatlar rəssamın sənət dostlarının, doğmalarının arzusunu yerinə yetirsinlər, onun  adının əbədiləşdirilməsi üçün müəyyən addımlar atsınlar. Bu, sənətkar ruhuna ən böyük hörmət olardı. Bu, həm də Hacıağa müəllimin yoxluğundan sonra yaranmış boşluğu doldurmağa qadir olmasa da, yaxınlarına, dostlarına, sənətsevərlərə bir insan ömrünün, bir  rəssam taleyinin xatirələrini pıçıldayacaq... Şair Nizami Gəncəvi demişkən:

Hərçəndi dünyada ölüm gerçəkdir,

Ölüm, ölüm deyil yer dəyişməkdir...”

H.Nəzərlinin yaradıcılığına sənət hər zaman tanınmış şəxslər yüksək qiymət veriblər. Polad Bülbüloğlunu qeyd etdik. Azərbaycanın xalq rəssamı, professor  Kamil Əliyev onun haqqında belə deyib:

‘’O, bütün fəxri adlara və mükafatlara layiq şəxsiyyətdir. Adətən rəssamların danışmaqla arası olmur.  Onlar demək istədiklərini rənglərlə çatdırırlar. Hacıağanın da ürək sözləri əsərlərindədir. O, mübariz rəssam idi. Belələrini indi barmaqla saymaq olar’’.

Rəssamlar İttifaqının sədri, xalq rəssamı Fərhad Xəlilovun ürək sözləri: ‘’Hacıağa müəllim xalqımızı dünyaya tanıtdıran sənətkarlardan olmuşdur. Əsərləri müxtəlif xarici ölkələrdə nümayiş etdirilib. O, həm sənətkar, həm də vətəndaş borcunu layiqincə yerinə yetirib. Düzlüyü, prinsipiallığı ilə seçilib. Ürəyindən keçənləri daim heç kimdən heç nədən çəkinmədən deyib’’.

SSRİ xalq artisti Zeynəb Xanlarovanın dediklərindən: ‘’Dünyanın çox yerində olmuşam, hər yerdə müxtəlif  rənglər görmüşəm. Məncə dünyada ən gözəl rənglər Azərbaycandadır. Bu rənglərin hamısı Hacıağa Nəzərlinin əsərlərində var. Mənə elə gəlir ki, Hacıağa müəllim təkcə rənglərlə işləmir,o, həm də yeni rənglər yaradır’’.

H.Nəzərli 2001-ci il may ayının 18-də 78 yaşında vəfat edib. Yasamal rayon qəbiristanlığında dəfn edilib.

Allah rəhmət eləsin!

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(18.03.2026)

İnci Məmmədzadə,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi

Roza Cəfərxanovanın ömrünün sonlarında Nəriman Həsənzadənin “Pompeyin Qafqaza yürüşü” dramında oynadığı Hökmdar qadın obrazı təkcə Naxçıvan yox, ümumilikdə, ölkə səviyyəsində teatr aləmində səs salan bir obraz idi. 70 yaşlı Roza Cəfərxanova səhnədə özündən 30-40 yaş kiçik olanlarla eyni çeviklikdə hərəkət edir, yaşına uyğun olmayan plastika nümayiş etdirirdi...

Azərbaycan Respublikasının xalq artisti Roza Cəfərxanova 23 fevral 1927ci ildə Ordubad rayonunda anadan olub. On dörd yaşından dram dərnəyində çıxış edib. Orta məktəbi bitirdikdən sonra o vaxt Ordubadda yenicə açılmış Dövlət Dram Teatrına (1949-cu ilin əvvəllərində bağlanıb) aktrisa götürülüb.

Bu teatrda Üzeyir bəy Hacıbəyovun "Arşın mal alan" (Asya), "O olmasın, bu olsun" (Gülnaz), "Ər və arvad" (Minnət xanım) operettalarında, Səməd Vurğunun "Vaqif" (Gülnar), Abdulla Şaiqin "Vətən" (Gözəl) dramlarının tamaşalarında oynayıb. 

Roza Heydər qızı Cəfərxanova 1948-ci ilin oktyabrından Naxçıvan teatrında işləyib. Aktrisa iki yüzdən artıq lirik, dramatik və komik rolda səhnəyə çıxıb. 

Dram əsərlərinin tamaşalarında Pəri ("Pəri cadu", Əbdürrəhim bəy Haqverdiyev), Yetər ("Hacı Qəmbər", Nəcəf bəy Vəzirov), Cəvahir ("Nakam qız", Aleksandr Şirvanzadə), Ana ("Astana", Aleksandr Dudarev), Həyat ("Həyat", Mirzə İbrahimov), Pəri, Susanna, Dilbər, Sitarə, Sona, Solmaz, Yaxşı ("Solğun çiçəklər", "Aydın", "Sevil", "Nəsrəddin şah", "1905-ci ildə", "Od gəlini" və "Almaz", Cəfər Cabbarlı) səhnə obrazları aktrisanın daha uğurlu yaradıcılıq işləri sayılır.

Teatrda indi də yaşlı nəslin həvəslə danışdığı bir xatirə var. Hələ 1970-ci illərdə ölkənin rayonlarından birinə qastrola gedən Naxçıvan teatrı tamaşaçılar üçün bir faciə oynayır. Həmin tamaşada Roza xanım əzazil qadın obrazını canlandırır. Tamaşa qurtarandan sonra rayon ictimaiyyəti sənətkarlarla görüşəndə rayonun polis şöbəsinin rəisi Roza xanıma yaxınlaşıb deyir:

-Sizin ifanızda səhnədəki qadınla buradakı qadını müqayisə edəndə çaşdım. Mən tamaşaya baxarkən sizə o qədər nifrət etdim ki, iki dəfə əlimi tabel silahıma atıb sizi elə səhnədəcə güllələmək istəyirdim. Siz böyük sənətkarsınız!.

Əvvəldə qeyd etdiyimiz Nəriman Həsənzadənin “Pompeyin Qafqaza yürüşü” tamaşası Roza xanımın son tamaşasıdır. Bu tamaşa onun teatrdan həmişəlik getməsinə səbəb olur. Belə ki, Roza xanım bu tamaşada uğurlu premyeradan sonra növbəti ifalarda nə qədər çevik hərəkətlər etsə də, yaş özünü göstərirmiş. Yaddaşı sözünə baxmırmış. Bir gün bu tamaşanı növbəti dəfə izləyicilərə təqdim edəndə, səhnədə çaşır və replikanı düz vermir. Tərəf müqabili olan xalq artisti Rza Xudiyevə astadan: “Bahoo, korladım”, - deyir. Təbii ki, peşəkar aktyor olan Rza müəllim vəziyyətdən ustalıqla çıxır. Tamaşaçılar yaranan gərginliyi hiss etmirlər. 

Amma budan sonra Roza Cəfərxanova öz böyüklüyünü və tamaşaçı nəzərində sevimli aktrisa nüfuzunu qorumaq üçün ərizə yazıb işdən çıxır. O istəmirdi ki, bir zaman tamaşaçıların sevimlisinə çevrilən aktrisa varlığı qədər sevdiyi səhnədə onların qarşısında pis vəziyyətə düşsün!

Aktrisa 18 may 2010-cu ildə vəfat edib. Bu gün onun anım günüdür.

Allah rəhmət eləsin!

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(18.05.2026)

İnci Məmmədzadə,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi

Güllü Mustafayeva əslən Şamaxıdandır. 1902-ci il Şamaxı zəlzələsindən sonra Güllü Mustafayevanın atası Hacı Naim Mustafa ailəsi ilə Türkmənistanın Cərcou şəhərinə köçüb. O, 1919-cu il 29 noyabrda həmin şəhərdə anadan olub. Anası Nabat xanım Seyid Əzim Şirvaninin nəslindən olub. 1927-ci ildə Hacı Naim Mustafa vətənə qayıdıb, ailəsi ilə Türkmənistandan Bakıya, İçərişəhərə köçüb.

Güllü Mustafayeva 1938-ci ildə Azərbaycan Dövlət Rəssamlıq Texnikumunu bitirib. Rəssam öz yaradıcılığında ən müxtəlif janrlara müraciət edib. Tematik tablolar və portretlər yaradıb: "Leyli və Məcnun məktəbdə" (1941), "Professor Y. Musabəyovanın portreti" (1957), "Paris. Rəssamlar meydanı" (1961). Güllü Mustafayevanın peyzaj janrında çəkdiyi rəsmlər emosional ifadəliliyi ilə seçilib.

1947-ci ildə yaratdığı "Məhsəti Gəncəvi" portreti rəssamın yaradıcılığında xüsusi yer tutub. Güllü Mustafayeva bu əsərdə bir neçə məsələni ustalıqla həll edib. Şairənin geyimi, otağın quruluşu, interyer ənənəvi şərq mədəniyyətini düzgün əks etdirib. Güllü Mustafayevanın qızı musiqişünas Zemfira Qafarova anasının Məhsəti Gəncəvi ilə bağlı əsəri haqqında deyir: "Onun vizit kartı — öz üzünün cizgilərindən istifadə edərək, yaratdığı XII əsrin şairəsi Məhsəti Gəncəvinin portreti idi"

Güllü Mustafayevanın yaradıcılığında uşaq portretləri xüsusi silsilə — (məsələn, "Bizim uşaqlar" silsiləsi) təşkil edir. 1973-cü ildə "Azərbaycan SSR əməkdar rəssamı", 4 mart 1992-ci ildə isə "Azərbaycan Respublikasının xalq rəssamı" adına layiq görülüb. Əsərləri Azərbaycan Dövlət İncəsənət Muzeyində və Azərbaycan Dövlət Şəkil Qalereyasında saxlanılıb.

G.Mustafayevanınərsəyə gətirdiyisüjetlitablovə portretəsərləriarasında "Mirzə FətəliAxundovunevində axtarış" (1938), "Balacamusiqiçi" (1938), "Nizamiqocaaşığı dinləyir" (1941), "Leylivə Məcnunmədrəsədə" (1941), "MəhsətiGəncəvininportreti" (1947), "Pambıqçı BəstiBağırovanınportreti" (1950), "MəcnununLeylininməzarı üzərində ölməsi" (1952), "Professor, oftalmoloqUmnisə Musabəyovanınportreti" (1957) başqalarını qeydetməkolar.

Rəssamınyaratdığı portretlərqalereyasınanəzəryetirdikdə  incəsənətxadimlərinin, tibbalimlərinin, müxtəlifpeşə sahiblərininyaddaqalanbədiisurətlərqalereyasını görməkolar. RəssamXIIəsrdə yaşamış, məşhurrübailərustadı, şairMəhsətiGəncəvininportretinisondərəcə ustalıqlaişləyib. O, axtarışlarapararaq, obrazı yaradarkənənincə detallaravarmış, sondauğurlubədiitəsirqüvvəsinə malikəsəryaratmışdır.

G.Mustafayevanınmənzərə əsərlərindən "Xaçmazmənzərəsi" (1944), "Qubamənzərəsi" (1945), "Dilican. Etüd" (1945), "Şuşamənzərəsi" (1948), "Qusarmənzərəsi" (1952), "Qubamənzərəsi" (1957), "Buzovna. Etüd" (1968)  və başqalarını qeydetməkolar. Rəssamınmənzərə əsərlərininadlarınadiqqətyetirdikdə onun  ölkəmizindilbərguşələrinə necə yaradıcı məhəbbətlə bağlandığını və ilahininbəxş etdiyitəbiətgözəlliklərinirənglərinsirlidiliilə təxəyyülündənsüzərəktamaşaçısına çatdırmaqistədiyiniduymaqolar.

Rəssam 1960-cı ilFransasəfərindən  "Rəssamlarmeydanı", "Paris, Operateatrı", "Eyfelqülləsi", "Meton şəhəri", 1961-ciilTunissəfərindən  "Ərəbqızı Lətifə", "Tunisliməktəbli", "Qabesalı qadın", "Qoca", "Kasıbərəb", 1962-ciilMacarıstansəfərindən "Budapeştdə küçə", "Macaraktrisası", "Budapeştliqız", "Dunaysahillərində" və başqaəsərləriniyaratmışdır. G.Mustafayevagərginyaradıcılıqvə ömüryolukeçib.

Rəssam18 may 1944-cü ildə Bakıdavəfatedib. Bugünonunanımgünüdür.

Allahrəhməteləsin!

“Ədəbiyyatvə incəsənət”

(18.05.2026)

İnci Məmmədzadə,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi

“Onun Musiqili Komediya Teatrında işlədiyi vaxt Şəmsi Bədəlbəylinin teatrdan getdiyi vaxta təsadüf elədi. Teatrda tənəzzül başlamışdı. Ofeliya qabiliyyətli olduğunu göstərə bildi, amma istedadını tam təqdim etmək imkanı düşmədi əlinə. Qabiliyyət istedada keçir, istedad kamilliyə. Bu pillə Həsənağa Turabovda, Səməndər Rzayevdə, Məlik Dadaşovda sürətlə çıxdı, amma Ofelya Aslanda yarımçıq qaldı. Maraqlı obrazlar oynadı, heç bir fəxri adı olmadı, izi qalmadı”.

(Teatrşünas İlham Rəhimli)

Ofeliya Aslan 27 yanvar 1939-cu ildə Bakıda doğulub. Kiçik yaşlarından qəlbində səhnəyə məhəbbət bəsləyən Ofeliya Abbasqulu ağa Bakıxanov adına Quba Dövlət Dram Teatrında, Azərbaycan Dövlət Gənc Tamaşaçılar Teatrında işləyib. 1963-cü ildə Azərbaycan Dövlət Musiqili Komediya Teatrının xorunda oxuyub.

 1965–1968-ci illərdə isə Abdulla Şaiq adına Azərbaycan Dövlət Kukla Teatrında aktyor kimi fəaliyyət göstərib. 1968-ci ildən ömrünün sonuna qədər Azərbaycan Dövlət Musiqili Komediya Teatrında aktrisa olub (qısa fasilələrlə).

Aktirsa Azərbaycan Dövlət İncəsənət İnstitutunun (indiki Azərbaycan Dövlət Mədəniyyət və İncəsənət Universiteti) Musiqili komediya aktyorluğu fakültəsində qiyabi təhsil alıb. Son illər Ofeliya Aslan Əfqanlı kimi çıxış edib.

Ailə və sənət dostları olan aktyor Novruz Qartal Ofeliya Aslan haqqında danışır ki, Ofeliya onun həm iş yoldaşı, həm də ən yaxın dostu olub:

 “Teatrda, bəlkə də yeganə aktrisa idi ki, heç vaxt onun kiminsə barəsində dedi-qodu etdiyini, qeybətləşdiyini görməzdik. Aktrisalar arasında hər zaman qalmaqallar, dedi-qodular olur, axı. O vaxtlar truppa müdiri idim və kimin hansı xasiyyətdə olduğunu gözəl bilirdim.

Ofeliya sakit, başıaşağı, öz işi ilə məşğul olan aktrisa idi. Dəfələrlə Ofeliya xanımla rayonlarda qastrol səfərlərdə olmuşduq. Rayon camaatı onu o qədər sevirdi ki, qaldığımız mehmanxananın qabağında növbə çəkirdilər.

O deyirdi, Ofeliya Aslanı evimə mən qonaq aparacam, bu deyirdi, mən qonaqlıq verəcəm. Özünü sevdirən qadın idi. Mən onunla ən gözəl tamaşalarda tərəf müqabili olmuşam. “Hicran” tamaşasında, o, Çarlistonu oynayırdı, mən də Balaəmini. Məni də elə o tamaşadan sonra “Balaşka” deyə çağırırdı”.

O, keçmiş SSRİ-nin müxtəlif şəhərlərində qastrol səfərlərində olub. Moskvanın Operetta teatrında tamaşaya qoyulmuş R. Hacıyevin "Mama, ya jenyus" əsərində Bibixanım rolunda çıxış edib.

Azərbaycan televizyasının bir sıra teletamaşalarında yaddaqalan rollar oynayıb. Mozalan Satirik Kinojurnalının bir neçə nömrəsində çəkilib. Aktrisa 54 il teatrda çalışıb. Azərbaycan Respublikası Prezidentinin fərdi təqaüdünə layiq görülüb.

Əsas rolları

"Musiqili Komediya Teatrı"

- Ev bizim, sirr bizim (N. Gəncəli) — Aytən

- Durna (S. Rüstəm) — Lalə

- Seyindik qız axtarır (Ş. Qurbanov) — Sevər

- Olmadı belə oldu belə (Ş. Qurbanov) — Matan

- Həyətim mənim həyatım mənim (Cahangir Məmmədov və Əşrəf Abbasov) — Cenni

- Həmişəxanım (S. Qədirzadə) — Diləzbər

- Arşın mal alan (Ü. Hacıbəyli) — Telli

- Məmmədəli kurorta gedir (A. Zeynallı) — Şəfa

Filmoqrafiya

- Aktrisanın təbəssümü (film, 1974)

- Xoşbəxtlik qayğıları (film, 1976)

- Adı sənin, dadı mənim (film, 1980) (tammetrajlı televiziya tamaşası) (Aztv)

- Yol əhvalatı (film, 1980)

- Evləri köndələn yar (film, 1982)

- Sevdagül və Şarlotta (film, 1986)

- Ayrılıq imiş (film, 2008)

Aktrisa 18 may 2010-cu ildə 2-illik xəstəlikdən sonra 71 yaşında ürək tutmasından dünyasını dəyişib. Yasamal qəbiristanlığında dəfn olunub.

Bu gün onun anım günüdür.

Allah rəhmət eləsin!

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(18.05.2026)

16 may saat 17:00-da Bakı Dövlət Universitetində Türk dünyasının musiqi brendi, Türk mədəniyyəti və irsinin səfiri olan dünyaşöhrətli “TURAN” ansamblının musiqili mühazirəsi baş tutacaq.

Konsert Türk Mədəniyyəti və İrsi Fondu tərəfindən təşkil olunur və Azərbaycan Respublikasının Müstəqillik Gününə həsr edilib.

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalı xəbər verir ki, ansamblın unikal müəllif formatında təqdim olunan çıxışları türk xalqlarının folklor sənətinin, mədəniyyətinin, musiqisinin və ənənəvi musiqi alətlərinin təbliğinə yönəlib. “TURAN”ın musiqili mühazirələri melodiyaların dərin maarifləndirici məzmunla harmoniya təşkil etdiyi xüsusi yaradıcılıq məkanıdır.

Proqram çərçivəsində ansambl üzvləri yalnız musiqi əsərlərini ifa etməklə kifayətlənməyəcək, eyni zamanda qrupun yaranma tarixi, milli geyimlərin xüsusiyyətləri, ənənəvi musiqi alətlərinin mənşəyi, onlarla bağlı rəvayətlər və hazırlanma incəlikləri barədə ətraflı məlumat verəcəklər. Hər bir əsər onun bədii və mənəvi məzmununu açıqlayan dolğun izahlarla müşayiət olunur.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(16.05.2026)

İmran Verdiyev,

Azərbaycan Respublikasının Əməkdar müəllimi. “Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Oğuz təmsilçisi

Şəki-Zaqatala Regional Mədəniyyət İdarəsinin və Şəki Regional Turizm İdarəsinin dəstəyi, Mirzə Fətəli Axundzadə adına Mədəniyyət Mərkəzinin tabeliyində fəaliyyət göstərən “Narınqala” Folklor evinin, “Şəkifest” komandasının təşkilatçılığı ilə “Bahar festivalı” adlı sərgi keçirilib.

“Narınqala” Folklor evində təşkil olunan sərgidə Şəki-Zaqatala Regional Mədəniyyət İdarəsinin rəhbərliyi və əməkdaşları, Şəki Regional Turizm İdarəsinin və KOB-un rəhbərliyi, mədəniyyət işçiləri, şəhər ictimaiyyəti və şəhərə təşrif buyurmuş turistlər iştirak edib.

Sərgidə toxuma, tikmə, rəsm, bəzək əşyaları və müxtəlif milli suvenirlər nümayiş etdirilib. Qonaqlar hər bir əl işinin yaranma tarixi və hazırlanma texnikası ilə maraqlanıb, sənətkar xanımlarla həmsöhbət olublar.

Tədbirdə çıxış edən Şəki-Zaqatala Regional Mədəniyyət İdarəsinin və Şəki Regional Turizm İdarəsinin rəhbərləri bu cür festivalların bölgənin turizm cəlbediciliyinin artırılmasında mühüm rol oynadığını vurğulayıblar.

Bildirilib ki, xanımların əl işləri yerli və xarici turistlər üçün böyük maraq doğurur və bu kimi təşəbbüslər dövlət tərəfindən daim yüksək qiymətləndirilir və dəstəklənir.

Sərginin təşkilində əsas məqsəd evdar və yaradıcı xanımların əl işlərini nümayiş etdirərək onlara iqtisadi və mənəvi dəstək olmaq, unudulmaqda olan sənətkarlıq növlərini gənc nəslə tanıtmaq, eləcə də Şəki və ətraf bölgələrin zəngin sənətkarlıq ənənələrini turistik dəyər kimi ön plana çıxarmaqdır.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(16.05.2026)

Nemət Tahir,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Qarabağ təmsilçisi

Ermənistanda iyunun 7-nə təyin edilmiş parlament seçkiləri yaxınlaşdıqca, siyasi arenada gərginlik pik həddə çatır. Bu mübarizə artıq sadəcə ideologiyaların deyil, həm də ağır təhqirlərin, «agent» damğalarının və ən maraqlısı, illərdir müzakirə edilən «mənşə» iddialarının savaşına çevrilib.

Bu gərgin atmosferin mərkəzində dayanan Robert Köçəryan və Nikol Paşinyan qarşıdurması fonunda gündəmi zəbt edən əsas məqamları təqdim edirik:

2026-cı ilin iyun seçkiləri Nikol Paşinyan üçün hakimiyyəti qorumaq, Köçəryan rəhbərliyindəki müxalifət üçün isə revanş götürmək şansıdır. Paşinyan seçiciləri "sülh və müharibə" arasında seçim etməyə çağırsa da, müxalifət onu "milli maraqları satmaqda" ittiham edir.

 Şayiə, yoxsa Gizli Həqiqət?

Ermənistan daxilindəki siyasi çəkişmələrdə ən çox istifadə edilən "silahlardan" biri Robert Köçəryanın mənşəyi ilə bağlıdır. Bu iddialar hətta Ermənistan parlamentinin tribunasından belə səsləndirilib.

  İddialara görə, Robert Köçəryan 1954-cü ildə Azərbaycanın Daşkəsən rayonunda doğulub. Onun anası Emma Ohanyanın həmin vaxt Daşkəsəndə müəllimə işlədiyi bildirilir.

 Şayiələrdə Köçəryanın bioloji atasının Daşkəsəndə rəhbər vəzifədə çalışmış bir azərbaycanlı (adlar arasında Məmməd Məcidov və ya yerli partiya komitəsinin rəsmiləri çəkilir) olduğu iddia edilir.

  Rəsmi bioqrafiyada atası kimi göstərilən Sedrak Köçəryanın isə Robert doğulduqdan sonra Emma ilə evləndiyi və ona öz soyadını verdiyi deyilir.

 Bu iddia Ermənistan cəmiyyətində ona görə bu qədər populyardır ki, Köçəryanın azərbaycanlılara qarşı nümayiş etdirdiyi hədsiz nifrətin və Xocalı soyqırımındakı rolunun kökündə məhz bu "travma"nın (mənşəyini gizlətmək və özünü "əsl erməni" kimi sübut etmək cəhdi) dayandığı vurğulanır.

Təhqirlər "Dueli": Hambal, agent və dərman məsələsi

Seçki marafonunda Robert Köçəryan Paşinyana qarşı leksikonunu xeyli sərtləşdirib:

 Köçəryan Paşinyanı Türkiyə və Azərbaycanın maraqlarına xidmət etməkdə günahlandırır.

  Paşinyanın emosional çıxışlarına cavab olaraq Köçəryan jurnalistlərə müsahibəsində onun psixi durumuna işarə edərək, "yəqin dərmanlarını içməyi unudub" deyə kinayə edir.

 Köçəryan Paşinyanın idarəçilik üslubunu və keçmişini aşağılamaq üçün onu tez-tez küçə siyasətçisi və aşağı təbəqənin təmsilçisi kimi qələmə verir.

Ermənistanda seçki yolu ideoloji müzakirələrdən daha çox şəxsi qərəzliklərdən keçir. Köçəryanın azərbaycanlı atası ilə bağlı iddiaların yenidən gündəmə gəlməsi, əslində ölkədəki siyasi elitanın nə qədər çıxılmaz vəziyyətdə olduğunun göstəricisidir. İyunun 7-də erməni seçicisi ya "hambal" dedikləri Paşinyanı, ya da mənşəyi şübhə altına alınan "general" Köçəryanı seçməli olacaq.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(16.05.2026)

 Ülviyyə Əbülfəzqızı,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xüsusi Layihələr şöbəsi

Bəzi insanlar var ki, onlar öz gələcəyini, öz xoşbəxtliyini, öz arzularını Vətənin xoşbəxtliyinə, Vətənin azadlığı naminə fəda edirlər.

Belə insanlar öz canlarını, qanlarını belə bu yolda fəda etməkdən çəkinmirlər.

Bilirlər ki, bu yolda ölüm var, amma yenə bu yolda qorxmadan addımlayırlar.

Azərbaycanın belə igid oğulları tarix boyu var olmuşdur və var olacaqdır da.

Abbas Səhhətin unudulmaz misraları deyəcəklərim üçün gözəl poetik bəzəkdir:

Vətən – əcdadımızın mədfənidir,

Vətən – övladımızın məskənidir.

Vətənin sevməyən insan olmaz,

Olsa, ol şəxsdə vicdan olmaz.

Vətən yolunda Şəhid olan qəhrəman oğullarımız həmişəyaşarlar siyahısında yer alanlardır.

Onlar öz qanları və canları ilə bu qəhrəmanlıq dastanlarını yazanlardır.

Şəhidlik anlayışının kökü qədim tarixə malikdir. Şəhidlik anlayışı bizim kimliyimizin əsasıdır.

44 günlük müharibədə də biz "Dəmir yumruğa" çevrilib Vətənin azadlığı uğrunda əsl şücaət göstərdik. Dünyaya Azərbaycanın qədim tarixi və müqəddəs torpaqlarının yalnız ona məxsus olduğunu bəyan etdik.

Bu Ali Baş Komandanın və müzəffər ordumuzun "Şər" üzərində möhtəşəm və unudulmaz qələbəsi idi.

Qəhrəmanlıq, igidlik bizə valideynlərimizdən miras ötürülür və canımıza, qanımıza hopur.

 Azərbaycanın qəhrəman, unudulmaz, əbədiyaşar igid oğullardan biri də öz canını, qanını Vətən üçün qurban verən Şahlar Əvəz oğlu Şükürovdur.

Şahlar Əvəz oğlu Şükürov 1952-ci ilin may ayının 17-də Kəlbəcər rayonunun Zülfüqarlı kəndində doğulmuşdur. Məktəbi bitirdikdən sonra Azərbaycan Xalq Təsərrüfatı İnstitutuna (indiki İqtisad Universiteti) daxil olmuşdur.

1972-ci ildə Ş.Şükürov Sovet Ordusu sıralarında hərbi xidmətə çağırılmışdır. Ordu sırala­rından tərxis olunduqdan sonra Bakıdakı islah-əmək müəssisələrinin birində işləmişdir. Sonra fəaliyyətini Ucar rayon Daxili İşlər Şöbəsində davam etdirmişdir.

1986-cı ildə Ş.Şükürov Rostov Ali Polis Akademiyasını bitirmişdir. 1987-ci ildə Zərdab rayon DİŞ-də əməliyyat işləri üzrə rəis müavini vəzifəsinə təyin edilmişdir. Polis mayoru rütbəsi almışdır.

Ş.Şükürov tez-tez qaynar nöqtələrdə olur, erməni yaraqlılarına qarşı aparılan əməliyyatlarda fəal iştirak edirdi. 1990-cı il iyul ayının 11-də hərbi qulluqçuların müşayiəti ilə Tərtər-Kəlbəcər yolu ilə hərəkət edən maşın karvanı Ağdərə ərazisindən keçərkən, düşmənin qəfil hücumu ilə rastlaşdı. Ş.Şükürov bu qeyri-bərabər döyüşdə onlarla erməni faşistini məhv etdi və özü də qəhrəmancasına şəhid oldu.

Azərbaycan Respublikası Prezidentinin 8 oktyabr 1992-ci il tarixli 264 saylı Fərmanı ilə polis mayoru Şükürov Şahlar Əvəz oğluna (ölümündən sonra) "Azərbaycanın Milli Qəhrəmanı" adı verilmişdir.

Ailəli idi. İki övladı yadigar qalıb.

Ş.Şükürov Kəlbəcər rayonunun Zülfüqarlı kəndində dəfn edilmişdir.

Zərdab rayonunda Ş.Şükürov adına küçə var. Rayondakı məktəblərin birinə Qəhrəmanın adı verilmişdir.

Bəli, yaşasaydı mayın 17-si öz ailəsi ilə doğum gününü qeyd edəcəkdi, amma Vətən sevdası onun ömrünü aldı.

Bu sevgi, bu igidlik onun ömrünü qısaltdı.

Şəhidin ömür-gün yoldaşı Elmira xanım Şahlar Şükürovla bağlı xatirələrində söyləyir ki: Şəhidin anası oğluna söyləyib ki, oğul, təhlükəsiz yollardan keç, amma atası da anında bildirib ki, sonra desinlər Şahlar qorxaqdı, Murov yollarından keçmir.

Şahlar Şükürov, əlbəttə, qorxunu çoxdan dəfn etmişdir, elə yollarda da Şəhid oldu".

Şəhidin atası el ağsaqqalı Əvəz Şükürov müsahibələrin birində sarsılmadan söyləyib ki: " Mən düşmən qarşısında heç əyilməmişəm və əyilməyəcəyəm.

Mənim övladlarım, nəvələrim, nəslim torpağın yolunda canından keçməyə həmişə hazırdır".

Şəhidin bacısı Tahirə Şükürova Milli Qəhrəman Rafiq Nəsrəddinovun adını daşıyan 39 nömrəli tam orta məktəbdə illərdir direktor vəzifəsini icra edir. Azərbaycan Dövlət Himni oxunarkən gözlərində həmişə  qürur doğulur və  bu baxış Vətən sevgisinin qandan gəldiyinin isbatıdır.

Şəhidlərimiz Vətən var olduqca var olacaq.

Şəhidlər ölməz, Vətən bölünməz!

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(16.05.2026)

İnci Məmmədzadə,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi

Gün gələcək görəcəksən, qiyamətdə, qiyamətdir.

Namaz qılmaq, səcdə etmək, Allaha bir itaətdir.

Tanrı bizi xəlq eyləyib, təbib nədir, loğman nədir.

Dərdimizə çarə varsa, İlahidən şəhadətdir.

Etibar Vəliyev (“Sev Allahı”)

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü Etibar Vəliyevin doğum günüdür.

Bu ad sizə tanış gəlmədisə tanışlıq verək.

Etibar Vəliyev 1963-cü il mayın 16-da Lənkəran rayonunun Ləj kəndində anadan olub. 1978-ci ildə Lənkəran rayonunun Ləj kənd məktəbini bitirib. 1978–1981-ci illərdə Bakı Plan-Uçot Texnikumunda "kənd təsərrufatı istehsalatında mühasibat uçotu" ixtisası üzrə təhsil alıb. 1981–1983-cü illərdə hərbi xidmətdə olub. 1986–1992-ci illərdə Azərbaycan Kənd Təsərrüfatı Akademiyasında "Kənd təsərrufatının iqtisadiyyatı və təşkili" ixtisası üzrə təhsil alıb, iqtisadçı ixtisasına yiyələnib.

1986–1988-ci illərdə Lənkəran rayonunun "Puşkin", "Oktyabrın 60 illiyi" sovxozlarında iqtisadçı və 1988–1998-ci illərdə Lənkəran "5 №-li çay fabriki"ndə baş mühasib işləyib. 1998–2001-ci illərdə Lənkəran Dövlət Universitetində "İqtisadiyyatın əsasları" fənnini tədris edib. 1998–2019-cu illərdə Dövlət Əmək Müfəttişliyi Xidmətinin 9 saylı region üzrə Dövlət Əmək Müfəttişliyində baş məsləhətçi — baş əmək müfəttişi vəzifəsində çalışıb.

2019-cu ildə Əmək və Əhalinin Sosial Müdafiəsi naziri Sahil Babayevin əmri ilə Dövlət Əmək Müfəttişliyi Xidmətinin Lənkəran-Astara regional şöbəsinin (Astara, Cəlilabad, Lerik, Lənkəran, Masallı və Yardımlı) rəisi vəzifəsinə təyin olunub. 2021-ci ildə Azərbaycan Respublikasının Prezidenti İlham Əliyevin Sərəncama əsasən, dövlət qulluğunda səmərəli fəaliyyətinə görə "Dövlət qulluğunda fərqlənməyə görə" medalı ilə təltif olunub.

Məktəb illərindən bədii yaradıcılıqla məşğul olub. Yüzlərlə müxtəlif şeirlərin müəllifidir. İlk şeiri indiki "Lənkəran" qəzetində çap olunub. 2006-cı ildən "Məşəl" ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalında məsul katib, 2018-ci ildən isə baş redaktor müavini kimi fəaliyyət göstərib.

2007-ci ildə "Məşəl" ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının nəşrə başlamasının 5 illiyi munasibəti ilə "Həsən bəy Zərdabi" mükafatı ilə təltif edilib. 2007-ci ildən Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin, 2008-ci ildən Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvüdür.

2017-ci ildə Azərbaycan Respublikası Prezidentinin "Azərbaycan Yazıçılar Birliyi üzvlərinin yaradıcılıq şəraitinin yaxşılaşdırılması tədbirləri haqqında" 2007-ci il 12 mart tarixli 2023 nömrəli sərəncamına əsasən 1 illik xüsusi təqaüdə, 2018-ci ildə Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin Fəxri Fərmanına, 2019-cu ildə isə ədəbi fəaliyyətinə görə Rəsul Rza adına beynəlxalq mükafata layiq görülüb.

Kitabları

1. "Görüşə Gəl" (şeirlər)

2. "Baxmağa Dəyər" (şeirlər)

3. "Mənim Duyğum" (şeirlər)

4. "Ürəyimdə döyünən vətən" (şeirlər)

5. "Analı dünyam" (şeirlər)

6. "Azərbaycanda multikulturalizm və onun Lənkəran qaynaqları" (həmmüəlliflə)

Mükafatları

- Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin "Həsən bəy Zərdabi" mükafatı

- Azərbaycan Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin Fəxri fərmanı

- Azərbaycan Beynəlxalq Rəsul Rza mükafatı

- Azərbaycan "Dövlət qulluğunda fərqlənməyə görə" medalı

Allah xeyirli ömür nəsib etsin!

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(16.05.2026)