Xanım Aydın, “Ədəbiyyat və incəsənət”

Azərbaycanın şimal-şərqində, Şabran rayonundan 20–25 kilometr, Bakı şəhərindən isə təxminən 150 kilometr məsafədə, Çaraq kəndi ərazisində ucalan Çaraqqaya adlı sıldırım qayanın zirvəsində möhtəşəm bir tarix abidəsi yerləşir. Dəniz səviyyəsindən 1232 metr yüksəklikdə salınmış bu qala V–VI əsrlərə aid edilir və əsrlər boyu bölgənin ən mühüm müdafiə məntəqələrindən biri kimi tanınıb.

Tarixin dərin qatlarından gələn istehkam

Tədqiqatçılar hesab edirlər ki, qala əsasən Sasanilər dövləti hökmdarları tərəfindən IV–VI əsrlərdə istehkam və qarovulxana məqsədilə inşa edilib. Çıraqqala möhtəşəm Gilgilçay səddi müdafiə sisteminin baş qarovulxanası olub. Bu sədd şimaldan cənuba keçilməsi mümkün olan yolları bağlayaraq ərazini xarici hücumlardan qoruyurdu.

Qalanın ən hündür bürcündə tonqal qalanaraq düşmənin yaxınlaşması barədə ətrafa xəbər verilirdi. Yüksək və əlçatmaz mövqeyi sayəsində buradan geniş bir ərazini nəzarətdə saxlamaq mümkün idi. Bəzi mənbələrə görə, Gilgilçay səddi məşhur Çin səddindən sonra dünyanın ikinci ən böyük müdafiə qurğularından hesab olunur.

Qala-şəhər ehtimalı və adın sirri

Çıraqqalanın yalnız xəbərdarlıq məqsədilə tikildiyi fikri tam inandırıcı görünmür. Qalanın geniş ərazisi, dörd tərəfdən keçilməz sıldırım qayalarla əhatələnməsi, möhtəşəm qala divarları və ümumilikdə 17 bürcünün olması onun qala-şəhər funksiyası daşıdığını göstərir. Tarixi mənbələrdə qeyd olunur ki, bu istehkam Xəzər dənizindən Baba dağın ətəklərinədək uzanan müdafiə xəttinin üç əsas qalasından biri olub.

Qalanın adı ilə bağlı müxtəlif versiyalar mövcuddur. Görkəmli tarixçi-alim Abbasqulu ağa Bakıxanov “Gülüstani-İrəm” əsərində abidəni “Çıraqqala” kimi qeyd edib və bu ad geniş yayılıb. Lakin yerli əhali qalanı “Çaraqqala” adlandırır. Ətrafdakı Çaraq kəndi və Çaraq qaya toponimləri də bu adı təsdiqləyir.

Rəvayətlərə görə, Sasanilər tərəfindən təyin edilmiş ilk hakimin adı Çora və ya Çara olub. Bu baxımdan “Çara yaşayan qala” ifadəsinin zamanla “Çaraqqala”, daha sonra isə “Çıraqqala” şəklinə düşməsi ehtimal edilir. Erkən orta əsrlərdə Beşbarmaq dağından Dərbəndə qədər uzanan ərazilərin “Çora vilayəti” adlandırılması da bu versiyanı gücləndirir. Bununla belə, tarixçilər arasında bu məsələdə yekdil fikir yoxdur.

Memarlıq xüsusiyyətləri

Çıraqqala düzbucaqlı plan quruluşuna malik olub və mərkəzi qala daxil olmaqla 17 bürcdən ibarət idi. Sədd boyunca hər 32,5 metrdən bir bürc və ya qüllə ucaldılmışdı. Ən böyük bürcün hündürlüyü 14,7 metr, eni isə 7,2 metrə çatırdı. Divarlar əsasən bişmiş və çiy kərpicdən hörülmüşdü.

Qala yeraltı kanallar və xüsusi akveduk sistemi vasitəsilə dağ bulaqlarından gətirilən su ilə təmin edilirdi. Müdafiə quruluşu elə planlaşdırılmışdı ki, düşmənin qala daxilinə nüfuz etməsi son dərəcə çətin idi. Bu gün 17 bürcdən yalnız üçü salamat qalıb.

Fətəli xanın istehkamı

XVIII əsrdə Çıraqqala Quba xanı Fətəli üçün əsas istehkamlarından biri olub. O, burada təxminən üçmərtəbəli saray tikdirmiş və təhlükə zamanı burada məskunlaşmışdı. Həmin dövrdə qala ərazisində 800-ə yaxın ailənin yaşadığı qeyd olunur. Bu fakt bir daha Çıraqqalanın sadəcə hərbi məntəqə deyil, yaşayış mərkəzi olduğunu göstərir.

Dağıntılar və qoruma tədbirləri

1952-ci ilə qədər qalanın bəzi bürcləri, narınqala və baş bürcü salamat idi. Lakin “Qalaaltı” adlanan ərazidə naftalan tipli müalicəvi suyun kəşfi və burada sanatoriyanın tikilməsi, eyni zamanda qalanın yetərincə mühafizə olunmaması onun sürətlə dağılmasına səbəb oldu.

2003-cü il 23 iyun tarixində Azərbaycan Respublikasının Prezidenti Heydər Əliyevin sərəncamı ilə Çıraqqala tarixi kompleksi qoruq elan edildi və onun qorunması, bərpası üçün mühüm tədbirlər həyata keçirilməyə başlandı.

2019-cu ilin mart ayında Prezident İlham Əliyevin imzaladığı sərəncama əsasən, ölkəmizin ən qədim tarixi abidələrindən biri olan Çıraqqalada möhkəmləndirmə və bərpa-konservasiya işlərinin aparılması üçün 2 milyon manat ayrıldı və işlər 2024-cü ildə yekunlaşdı.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(02.03.2026)

Səbinə Yusif, “Ədəbiyyat və incəsənət”

Artıq özümüz kimi yaşlanmağı sevmirik. Yaşlandıqca özümüzə yad oluruq, cavanlıq eliksiri içməyi sevirik. Heç sözümüz-söhbətimiz də o deyil. Cavanlara öyüd-nəsihət də verə bilmirik. Deyirlər ki, xanım, bizim aramızda yaş fərqi ya 5, ya 6-dır. Sizin düşüncəniz mənim düşüncəmdən nə qədər uzaqgörəndir ki?

Əvvəllər maska taxıb dəyişərdilər. O da bir günlük, bayramlarda. İndi elə maskalar çıxıb ki, birbaşa dəriyə, qana nüfuz edir. İllərlə qalır. Tanıya bilmirsən. Nə yadı, nə yaxını.

İndi sevgilər də dəyişib. İncə dodaqlı, al yanaqlı qızlar sevilməz. Uşaq vaxtı kənddə saxladığımız, subarxında üzüb gözdən itib, itəndə həyacanla axtardığımız anaş ördəyə bənzəyənlər sevilir. Dimdiyi xeyli önə, arxası da ki, bir xeyli dala.

Daha qartal burunlar da sevilməz, tülkü burnu kimi xırda burunlar sevilər. Bunlar da həyatımıza təsirsiz ötüşmür. Qartal kimi zirvəni fəth etməyi düşünmək yerinə, tülkü kimi kiminsə cibinə girib rahat yaşamaq vərdişə çevrilib. Ailələr dağılır, körpələr gözü yaşlı qalır. Bu, insanlıqdan vəhşiliyə birbaşa keçiddir. Bu vəhşi həyata səviyyə, full dedilər. Demədilər ki, səviyyəmizi namusu satıb, cildimizi dəyişəndə itirdik. Mənliyimizi ailələri dağıdanda, yad kişinin qazancını rahat yeyəndə itirdik. Demədilər ki, atamızın sadə evini bəyənməyib, imkanlıların villasında kirayəliyə çevriləndə hər şey məhv oldu.

Deyək ki, qadın özü ilə mübarizə etməyi bacarmadı. Bəs qadınları o cür görmək üçün pullarını, gözəl-göyçək sözlərini xərcləyən kişilər necə? Onlardamı bu iyrənc dəbə bir sillə çəkməyi bacarmadılar? Bəs onlar niyə istədilər ki, qadınlar öz gözəlliyi ilə deyil, özgə gözəlliyi ilə çıxsınlar onların qarşısına?

İndi siz deyin: Kimdir müqəssir?

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(02.03.2026)

Nemət Tahir,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Qarabağ təmsilçisi

1950-ci illərdə doktor Kurt Rixter Harvard universitetində  bir təcrübə aparır. O, siçovulları suya salır və onların nə qədər yaşaya biləcəyini müşahidə edir. Qeyd edək ki, siçovullar orta hesabla 15 dəqiqə su üzərində qala bilirlər.

Tədqiqatçılar siçovulları 15 dəqiqələri bitməzdən bir neçə saniyə əvvəl sudan çıxardılar. Onları bir qədər dincəldir və sonra yenidən suya salırlar. Onlar hesab edirdilər ki, siçovullar birinci dəfə həyatda qalma uğrunda mübarizədə çox güc sərf etdiklərindən, ikinci dəfə tez təslim olacaqlar. Amma bunun əksinə olaraq, siçovullar düz 60 saat suda çabalayaraq, sağ qala bilirlər.

Bu təcrübə onu göstərdi ki, siçovullar son anda onları hovuzdan çıxarılaraq xilas olacaqlarına inanırdılar.  Buna görə də həyatda qalmaq və ölümlə mübarizə üçün bədənlərini əvvəllər qeyri-mümkün görünən şeyi etməyə məcbur edərək, son damla enerjilərini sərf edirlər.

Bu eksperiment həm də insanlara ümidin əsas hərəkətverici qüvvə olduğunu göstərdi. Çətinliklərlə üzləşmək, heç vaxt təslim olmamaq və ya geri çəkilməmək üçün insanlara güc verən ümiddir. Əgər siçovul bunu bacarırsa, insan da bacarar. 

Unutmaq lazım deyil ki, uğur çox vaxt ən ağıllı və istedadlı insanlara deyil, məqsədlərinə çata biləcəklərinə inananlara gəlir!

"İnsan təslim olmayana qədər, taleyindən güclüdür!" demişdi Erix Mariya Remark. 

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(02.03.2026)                                                                      

Nemət Tahir,

 “Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Qarabağ təmsilçisi

Tariximizin ağ ləkələri yavaş-yavaş yox edilir, həqiqətlər gəlib bizə çatır. 1918-1920-ci illərdə Qarabağ dağlıq yaylasında, indiki Laçın rayonu ərazisində erməni quldur dəstələrinə qarşı azəri türklərinin apardığı müharibədə, tarixə “Qara göl” döyüşləri kimi düşmüş bu azadlıq mücadiləsində öz qəhrəmanlığı ilə ad-san qazanmış xalq qəhrəmanlarından biri də Cağazurlu Ağaməmməddir (Ağamməd).

Qara göl döyüşləri əslində XIX əsrin sonu, XX əsrin əvvəllərində formalaşmış Azərbaycan milli burjuaziyasının ən görkəmli nümayəndələrindən biri, öz xalqı qarşısında göstərdiyi xidmətlərə görə Hacı Zeynalabdin Tağıyev, Şəmsi Əsədullayev, Ağamusa Nağıyev, xan qızı Natəvan kimi öz halal zəhmətilə qazandıqları var-dövləti xalqın yolunda sərf edən və onlarla bir sırada dayanan Sultan bəyin bilavasitə rəhbərliyi, təşkilatçılığı və maddi dəstəyi ilə aparılan partizan müharibəsi idi. Bu müharibədə Sultan bəylə yanaşı onun ən yaxın silahdaşları – Seyid Həmid, Hacılarlı Ağalar, Cağazurlu Ağamməd, Bayandurlu Gülüm, Malıbəyli Zaman və digərləri də xalqımızın azadlıq mücadiləsi tarixinə əsl xalq qəhrəmanları kimi düşmüş, adları qan yaddaşımıza həkk olunmuş, nəinki Azərbaycan xalqının, bütün türk dünyasının qürur duyduğu, fəxr etdiyi şəxsiyyətlərdir.

Çətin dağ şəraitində, keçilməz dərə və aşırımlarda aparılan döyüş əməliyyatları ancaq bu ərazini dəqiq tanıyan, eyni zamanda qorxmaz, igid, doğma torpağın təəssübünü, xalqının, elinin namusunu canından əziz tutan qeyrətli oğullar sayəsində uğurla başa çatdı. Bu döyüşlərdə Cağazurlu Ağammədin göstərdiyi igidliklər, şücaətlər sonralar artıq əfsanələr səviyyəsinə qədər yüksəldi.

Ağaməmməd İmamqulu oğlu Quliyev 1873-cü ildə indiki Laçın rayonunun Cağazur kəndində anadan olmuşdu. Hələ yeniyetməlik və gənc yaşlarından mahir ovçuluğu, qoçaqlığı, qorxmazlığı ilə həmyaşıdlarından fərqlənən Ağaməmməd erməni quldur dəstələri Qarabağa soxulmaq istərkən bir an belə tərəddüd etmədən doğma torpaqların müdafiəsinə qalxmışdı. Onun adı xalq arasında o qədər danışılıb ki, sonradan xalq dilində qısalaraq Ağamməd şəklində tələffüz edilib.

Ağamməd iri, cüssəli bədən quruluşuna, ağır çəkiyə malik olmasına baxmayaraq görünməmiş dərəcədə cəld, qoçaq, yorulmaq bilməyən bir igid olub. Ağammədi hər at götürməzmiş. Hər hansı mənzilə gedərkən Ağamməd ən azı üç at dəyişməli olarmış. Erməni quldur dəstələrinə qarşı müharibədə göstərdiyi igidliklər sayəsində ən ağır döyüşlərdən, mühasirələrdən ağlagəlməz dərəcədə qalib çıxan Ağamməd və onun ən yaxın silahdaşları Seyid Həmid, Hacılarlı Ağalar haqqında sadə xalq kütlələri arasında əfsanə yaranmışdı ki, bəs guya Ağammədin, Seyid Həmidin və Ağaların əyinlərində dəmir libasları və ya Quran ayələri yazılmış geyimləri olduğundan onlara güllə təsir etmir.

Sultan bəydən külli miqdarda silah-sursat və maddi dəstək alan Ağamməd Cağazur kəndinin Gorus istiqamətində, sonralar yerli əhalinin Qarovultəpə adlandırdıqları məntəqədə, Mərkəzdə, Kömür quyusu adlanan yüksəklikdə gözətçi postları yaratmış, indiki Ermənistanın Goruş rayonunun Tex, Gornidzor, Xindzoresk, Daşkənd kəndləri istiqamətində Cağazur kəndinə doğru bütün erməni hücumlarının qarşısını özünün təşkil etdiyi hərbi dəstələrlə almışdı.

Çünki Ağamməd də, Seyid Həmid də, Ağalar da yaxşı bilirdilər ki, Cağazur kəndinin ərazisi nisbətən düzəngah olduğundan ermənilər məhz buradan cəbhəni yarıb Malıbəy, Qarıqışlaq, Zeyvə kəndlərindən keçməklə irəliləyə bilərlər. Cəmi bir dəfə Ağamməd Qarabağa – Xosrov bəy Sultanovla görüşə gedərkən ermənilər onun kənddə olmamasından istifadə edib Cağazur kəndinə soxulmuş və kəndi yandırmışdılar. Lakin Ağamməd kəndə qayıdan kimi öz dəstəsi ilə hücuma keçərək erməniləri qovub Gorusa qədər bütün kəndlərdən çıxarmış, həmin kəndləri yandırmış xeyli sayda erməni yağılarını məhv etmişdi. Ona görə də Sultan bəy bir təşkilatçı və rəhbər kimi Cağazur kəndinin əhəmiyyətli mövqeyinə görə buranı daim diqqətdə saxlamış, Ağammədlə tez-tez, demək olar ki, günaşırı görüşmüş, döyüş əməliyyatlarını müzakirə etmişdi. Sultan bəy istər döyüş bölgələrində, istərsə başqa rəsmi məclislərdə həmişə “Mən Ağammədə özüm qədər inanır, özüm qədər etibar edirəm” deyərmiş.

Cağazurlu Ağammədin şəxsi igidliyi Köhnə Gorus kəndinin şimalında, Qazi gölünün sahilində erməni quldur dəstələri ilə gedən döyüşdə daha bariz şəkildə özünü göstərmişdi. Burada ermənilər Gorus dərəsinə xeyli canlı qüvvə, silah-sursat toplayaraq, Minkənd istiqamətində irəliləmək məqsədilə hücuma keçmişdilər. Lakin Ağamməd özünün ən yaxın silahdaşları – Cağazur kəndindən mahir atıcı Mahmudu, Məmmədi, Məhini, Hacılarlı Ağaları keçidlərdə yerləşdirmiş, eyni zamanda Malıbəy, Hoçaz, Hacılar, Sadınlar, Əhmədli, Minkənd kəndlərindən əli silah tutan bütün əhalini Bayandur dərəsinə və Qurban bulağına toplamış, Seyid Həmid süvari dəstəsi ilə ehtiyatda dayanmış və onlar birlikdə ermənilərin hücumunu gözləmişdilər. Ermənilər hərəkət etməyə başlayarkən gözləmədikləri halda Ağammədin mühasirəsinə düşürlər. Ağamməd şəxsən özü xüsusi təlim görmüş 30 nəfər yağını zərərsizləşdirir, 10 nəfərini isə əsir götürür və təpədən dırnağa qədər silahlanmış ermənilərin ən güclü hesab etdikləri terrorçu birləşməsini darmadağın edir. Qazi gölü döyüşü Qara göl döyüşlərində dönüş nöqtəsi olur. Bundan sonra bütün döyüş əməliyyatları indiki Ermənistanın Gorus və Sisyan rayonlarının ərazisinə keçir.

Ağamməd Zabux dərəsində Andronikin böyük silahlı birləşməsinin darmadağın edilməsində də xüsusi rol oynamışdı. Məlum olduğu kimi, türk düşməni Andronik hiylə ilə Zabux və Abdallar dərələrindən keçməklə Şuşaya, oradan Qarabağa soxularaq Qarabağın aran hissəsini ələ keçirməyi planlaşdırmışdı. Lakin Sultan bəyin müdrikliyi və uşaqgörənliyi sayəsində Andronikin terrorçu quldur dəstəsinin özü Zabux dərəsində tələyə salınaraq məhv edildi. Həmin əməliyyatlarda əsas və həlledici döyüşlərə Ağamməd rəhbərlik etmişdi.

 Cağazurlu Ağamməd öz silahdaşları – həmkəndliləri Mahmud, Məhi, Məmməd, İsgəndər, Cəbrayıl, Kərəm, Qəhrəman, Qara Hüseyn, Pənah Heydərov, Həsi, Qaraş, Baloğlan, Cavad, Malıbəyli Zaman, eyni zamanda Hacılarlı Ağalar və Seyid Həmidlə birlikdə erməni terrorçu dəstələrinə qarşı diz qatlamadan, gecə-gündüz silahdan ayrılmadan mübarizə aparmışdır. Cağazurlu Ağamməd doğma torpaqlarını düşməndən qorumaqla yanaşı, Zəngəzurun türklər yaşayan kəndlərindən dinc əhalinin qətliamlarının qarşısını almış, minlərlə azəri türklərini erməni terrorçularından xilas etmişdi. Cağazurlu Ağamməd adı ermənilər arasında o qədər ciddi xof yaratmışdı ki, Daşnaksütyun partiyası Ağammədin başı üçün xüsusi pul mükafatı ayırmışdı. Lakin onların bütün ciddi-cəhdlərinə baxmayaraq nəinki Ağammədi ələ keçirmək və öldürmək niyyətlərinə nail ola bildilər, əksinə Cağazurlu Ağamməd öz silahdaşları ilə birlikdə ermənilərin indiki Laçına, bütün Qarabağa uzanan qara əllərini qırdılar, onlara bu ərazidə elə bir zərbə vurdular ki, uzun illər, Sovet imperiyası dağılana qədər gözlərini götürüb Qarabağa tərəf baxa bilmədilər.

Tarixi reallıq bundan ibarətdir ki, məşhur Sultan bəy, onun silahdaşları – Seyid Həmid, Cağazurlu Ağamməd, Hacılarlı Ağalar, Bayandurlu Gülüm və onların digər silahdaşları ermənilərin türklərsiz Qafqaz, dənizdən dənizə Böyük Ermənistan dövləti yaratmaq ideyasını heç kəsdən əlavə kömək almadan, öz gücləri, öz igidlikləri, cəsarətləri, doğma torpaqlarını öz canlarından əziz tutmaları, namus və qeyrətləri hesabına pozmuşdular. Böyük türk sərkərdəsi Nuru paşanın Bakıda, Qubada, Şirvanda, aran Qarabağda azadlıq yürüşlərini onlar Qarabağın dağlıq hissəsində həyata keçirmişdilər.

Nuru paşanın hərbi dəstələri indiki Laçın rayonu ərazisinə gələrkən Cağazurlu Ağamməd, Seyid Həmid, Hacılarlı Ağalar türk əsgərləri ilə birlikdə Qarabağın dağlıq hissəsinin ermənilərdən təmizlənməsində yaxından iştirak etmişlər. Cağazurlu Ağamməd türk əsgərlərinin əlavə ərzaqla təmin edilməsində böyük işlər görmüşdür.

Azərbaycanda Sovet hakimiyyəti qurulduqdan sonra ermənilər bir çox azadlıq mücahidləri kimi Cağazurlu Ağammədi də həbs etdirmək, ondan qisas almaq üçün dəridən-qabıqdan çıxırdılar. Onlar Moskvaya Cağazurlu Ağammədin başkəsən, quldur, qaniçən olması, günahsız dinc erməni əhalisini kütləvi şəkildə qətlə yetirməsi haqda ardı-arası kəsilmədən şikayətlər edirlər. Nəhayət onlar 1930-cu ildə öz məqsədlərinə qismən nail olurlar. Ağamməd həbs edilərək Şuşa türməsinə aparılır. Həbs edildikdən sonra Moskvadan onun Şuşa həbsxanasında güllələnməsi haqda rəsmi qərar gəlir. Lakin Şuşa həbsxanasının rəisi igidliyinə, qoçaqlığına görə Ağammədin həbsxananın həyətində, erməni dustaqların və erməni milislərinin gözü qarşısında deyil, türmədən kənarda, Topxana meşəsində güllələnməsi barədə göstəriş verir. Deyilənə görə, indiyə qədər də mübhəm qalan səbəblərdən Ağamməd oradan qaçır və kəndə gəlir, ertəsi gün kəndi bir yolluq tərk edir. Onun sonrakı taleyi barədə heç bir məlumat yoxdur. Ağammədin dörd övladı – bir oğlu və üç qızı olmuşdur. Onun adını daşıyan nəvəsi Ağamməd hal-hazırda Bakıda məskunlaşmışdır. O, da babası kimi 1988-1992-ci illərdə erməni işğalçılarına qarşı müharibədə iştirak etmişdir.

Qədirbilən Laçın camaatı, bütün Qarabağ eli xalqımızın qəhrəman oğlu, azadlıq mücahidi Cağazurlu Ağammədi bu gün də qürur və fəxrlə yad edir, onun əziz xatirəsini savaş tariximizin ən müqəddəs əmanəti kimi qoruyub saxlayırlar.

(Nizami İsmayılSəfəvinin məqaləsindən istifadə edilmişdir)

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(02.03.2026)

Fatimə Məmmədova, “Ədəbiyyat və İncəsənət”

Ötən günlərdə Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyasında keçirilən rəyasət heyətinin iclasından yayılan bir neçə görüntü sosial şəbəkələrdə geniş müzakirə mövzusuna çevrildi. Kadrlarda iclas zalında əyləşmiş bəzi alimlərin gözlərini yumduğu anlar paylaşılaraq məsxərə obyektinə çevrildi. Bir anlıq kadr uzun illərin zəhmətini kölgədə qoymaq üçün kifayət etdi.

Amma sual yaranır: həmin görüntünü çəkən və paylaşan insanlar heç düşünürmü ki, o zalda əyləşən şəxslər təsadüfi insanlar deyil? Onların hər biri onilliklər boyu elmi araşdırmalar aparmış, gecələrini kitablar, laboratoriyalar, arxivlər arasında keçirmiş insanlardır. Alimlik dərəcəsi sosial şəbəkədə status yazmaqla deyil, ömrün böyük hissəsini elmə həsr etməklə qazanilir.

Bir insanın iclas zamanı bir neçə saniyə gözünü yumması doğrudanmı cəmiyyət üçün faciədir? Yorğunluq insanidir. Saatlarla davam edən müzakirələrdə diqqətin bir anlıq yayınması təbiidir. Həmin anı lentə alıb paylaşmaq əvəzinə iclasın bütövlüyünə baxmaq daha ədalətli olmazdımı? Bəlkə də həmin alim iclasın əvvəlindən sonuna qədər müzakirələri diqqətlə izləyib, qərarların formalaşmasında iştirak edib.

Təəssüf doğuran məqam başqa yerdedir: elmə münasibətdə yaranan  yanaşmadadır. Bu gün kitab oxumayan, elmi müzakirələrin ağırlığını anlamayan,  zəhmətin nə demək olduğunu bilməyən insanlar alimləri məsxərəyə qoymaqda özlərini haqlı hesab edirlər.  Alimi kiçiltmək asandır. Çətin olan onun çatdığı zirvəyə doğru bir addım belə ata bilməkdir. Bir elmi məqalə yazmağın, bir monoqrafiya ərsəyə gətirməyin, illərlə tədqiqat aparmağın nə demək olduğunu anlayan insan heç vaxt bir kadr üzərindən hökm verməz.

Və burada ən düşündürücü məqam odur ki, həmin görüntünü çəkib yaymağa çalışan şəxs özü də jurnalist kimi təqdim olunur. Əgər doğrudan da jurnalistdirsə, onda bir sual ünvanlamaq yerinə düşər: Ey jurnalist, sən jurnalist etikasının ən sadə prinsipini bilirdinmi? Kiminsə razılığı olmadan onu gizlicə çəkib ictimai məsxərəyə çevirməyin peşə davranışı ilə uzlaşmadığını anlayırdınmı, yoxsa bilmirdin?

Çünki jurnalistikanın məqsədi insanı alçaltmaq deyil, həqiqəti göstərməkdir. Peşə etikası sensasiya yaratmaq naminə insan ləyaqətini hədəfə almağa icazə vermir. Əgər bir neçə saniyəlik görüntü üzərindən alimlər mühakimə olunursa, onda eyni meyarla jurnalistin də peşə məsuliyyəti müzakirə olunmalıdır.

Bəlkə problem alimlərin gözünü yummağında deyil. Bəlkə problem cəmiyyətin elmin qarşısında gözünü yummağa başlamasındadır.

Çünki elmə hörmət azaldıqca, məsxərə artır. Elm adamı deyil, elmə münasibət yorulur. Mənə gəldikdə isə, konfranslarda bəzən gözümü yumuram, hətta yuxuya dalıram. Yaxşı da edirəm.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(02.03.2026)

Kübra Quliyeva, “Ədəbiyyat və incəsənət”

Tarixi çox vaxt kişilər yazıb. Amma qadınlar onun kölgəsində dayanıb, səsləri ilə, yaradıcılıqları ilə, hətta barmaqları qırılsa da, ruhları ilə tarixə meydan oxuyublar. Tarixdə qadın olmaq… bu, yalnız var olmaq deyil. Bu, hər gün ölümün, zülmün, təhqirin və qorxunun içindən keçmək, amma hər gecə yenidən doğulmaq və öz ruhunu qorumaq deməkdir.

Xədicə Qayıbova: musiqi ilə üsyan

Xədicə Qayıbova yalnız Azərbaycan musiqisinin deyil, qadın müqavimətinin də simvoludur. Repressiya dövründə onun barmaqları qırılmış, səsi susdurulmuş, amma ruhu öz akordu ilə üsyan etmişdi. “Vətən Xainlərinin Arvadları” tamaşasında tanış olduğum o qadın, hər notunda yalnız musiqi deyil, həyat eşqi, qadınlıq və müqaviməti üfürürdü. Hər akord millətin ruhunu yaşadırdı. Xədicə yalnız musiqi ilə deyil, barmaqları qırılsa da, həyat eşqini qoruyaraq tarixə yazıldı.

"Mən qadınam… bəli, qadın. Amma bu yalnız zəiflik deyil. Mənim barmaqlarım qırıla bilər, amma notlarım qırıla bilməz. Onlar mənim musiqimi susdura bilməz. Hər bir akord, hər bir melodiya… bu xalqın ruhunu daşıyır. Mən yalnız musiqi deyiləm — mən müqavimət, mən həyat eşqi, mən qadınlığın səsiyəm."

Şükriyyə Cavad: sürgün və sədaqət

Şükriyyə Cavad sürgün gecələrində danışırdı:

"Mənim Cavadım, ömür gün yoldaşım… dözəcəyəm, hər gün dözəcəyəm və küllərimdən doğulacağam. Nə olursa olsun, mən onlara boyun əyməyəcəm. Sənin adına xain dedizdirməyəcəm."

O, tualetin sidiyi ilə özünü qoruyurdu, amma ruhunu heç bir zorakılıq sarsıda bilmirdi. Onun fəryadı belə idi:

"Məndən iyrənirsiz, amma əsas odur ki, insan özü özündən iyrənməsin."

Şükriyyə yalnız sevgi ilə yaşamadı; o, sürgün və repressiyanın bütün dəhşətinə qarşı müqavimət göstərdi, sədaqət və dözüm nümunəsi oldu.

Dilbər Axundzadə: sevgi ilə havalanmaq

Dilbər Axundzadə isə sevgi ilə havalanmışdı. Hər gecə Mikayıl Müşfiqin şeirləri ilə yatır, ruhunu onun sözlərinə bağlayırdı:

"Hardasan ay Müşfiq? Onlar məni çox incidirlər, sən mənə qıymazkən onlar mənə zülm verirlər. Onlara de ki, mənə toxunmasınlar, onlar məni yaman günə qoydular."

Fiziki gücü yox idi, amma ruhunu heç kim əymədi. Ölüm onun bədənini aldı, amma sevgi və şeirlər onun qanadları oldu. Repressiya dövründə onun yalnız bədəni deyil, ruhu da sınmağa çalışıldı, amma o öz səsini qorudu.

Ümmügülsüm Sadıqzadə: millətin istiqlalı və qadın müqaviməti

Ümmügülsüm Sadıqzadə isə səsini heç vaxt itirmədi. Hər sözü, hər hecası millətin istiqlalı və qadın müqaviməti ilə titrəyirdi. Həbsxana, sürgün, təcrid yalnız bədəni əzdilər, ruhunu yox. O, yalnız ədəbiyyatla deyil, həm də millətin ruhuna xidmət edən qadın səsi ilə tarixdə yaşadı.

Repressiya dövrünün ağırlığı

1920-1940-cı illər Sovet Azərbaycanda repressiya dövrü idi. Həbs, sürgün, işgəncə və təqiblər hər sahədə qadınların həyatını zəhərləmişdi. Yalnız siyasi fəaliyyətlə məşğul olanlar deyil, sənətkarlar, müəllimlər, şairlər, yazarlar və onların ailələri də bu zülmdən paylarını alırdılar. Hər qadın — Xədicə, Şükriyyə, Dilbər, Ümmügülsüm — öz yaradıcı və daxili dünyasını qoruyaraq bu dəhşəti aşmağa çalışırdı.

Susdurulmayan səslər

Bu qadınların hər biri fərqli yollarla, amma eyni məqsədlə: özünü, sevgisini və ləyaqətini qorumaq. Onları öldürdülər, sürgün etdilər, susdurmağa çalışdılar… Amma onlar ölmədilər. Hər qadın — Xədicə, Şükriyyə, Dilbər, Ümmügülsüm — öz acısı, üsyanı və sevgi bağları ilə tarixin qaranlıq səhifələrində işıq saçdı.

Xədicənin musiqisi, Şükriyyənin sədaqəti, Dilbərin sevgisi, Ümmügülsümün səsi… hamısı bir nəfəsdə oxucuya deyir:

"Qadın susdurula bilməz. Qadın dözər, üsyan edər, sevər və tarixdə yaşayacaq."

Tarix kişi tərəfindən yazılsa da, qadınlar onu əsas hekayəyə çevirdi. Onlar yalnız yaşamadılar. Onlar tarixi yazdılar — qadın kimi, qadın ruhu ilə, susdurulmayan səslərlə.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(02.03.2026)

Nail Zeyniyev, “Ədəbiyyat və İncəsənət”

Ədəbi söhbətlərimə ara verib, qərara gəldim ki, bu gün sizlərin qarşısına “Bir şair, bir şeir” rubrikası ilə çıxım. Xoş mütaliələr.

Torpağa qarışan yağışlar kimi,

Süzülüb taleyin bağrına düşdüm.

Mən elə bir vaxtda doğulmuşam ki,

Elə bil dünyanın axırına düşdüm.

Boşalıb, dolanda qara buludlar,

Buludlar könlümdən ilham alırlar.

Bir yanım xəzandan sonra bahardı,

Qəlbimin bu qışa ümidi vardı.

Bu qışın yerini kim aldı, Allah?

Hələ ağ dənələr səpələnməmiş,

Bu qışdan başıma qar ələnməmiş

Günəşim bir anda qaraldı, Allah..

Baş aça bilmədim bu gethagəldən,

Üzümə gülürdü yol qovaqları.

Qismətim beləymiş demə əzəldən,

Mən ötüb keçmədim qaranlıqları.

Yenə bir sabahdan yazıram sənə,

Göy qədər uzaqdan yazıram sənə.

Kağıza töküldü bağrımın qanı,

Hanı gəncliyimin ilk həyəcanı.

Məni də almamış əcəl dünyadan,

Qızımın saçına sığal çəkərdim.

Mən çıxıb gedəndə

məzarım üstə

Ağlayan qadının əlini öpərdim.

Torpağa qarışdım yağışlar kimi,

Həyatla savaşdım, qırğına düşdüm.

Mən elə bir yerdə doğulmuşam ki,

Dünyanın sonuncu cığırına düşdüm.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(02.03.2026)

Murad Vəlixanov, “Ədəbiyyat və İncəsənət”

1991-ci il… Azərbaycan tarixinin ən mürəkkəb, ən sarsıntılı dövrlərindən biri. Köhnə sistem dağılır, yeni dövlətçilik formalaşır, cəmiyyət isə dərin sosial çətinliklərlə üz-üzə qalır. Məhz belə bir zamanda ekranlara çıxan Pəncərə filmi təkcə bir hadisəni yox, bütöv bir dövrün ağrısını göstərirdi.

Filmin rejissorları Həsən Əbluc və Ənvər Əbluc cəmiyyətin ən həssas nöqtəsinə toxunmuşdular — internat məktəblərində baş verən zorakılıqlar və himayəsiz uşaqların taleyi.

Mövzu və sosial reallıq

“Pəncərə”nin süjeti internat məktəbində yaşayan uşaqların həyatına fokuslanır. Burada zorakılıq təkcə fiziki deyil, həm də psixoloji təzyiq formasında təqdim olunur. Güclünün zəifi əzməsi, qorxu mühiti, susdurulmuş etiraz və biganə sistem — film bu qapalı mühitin iç üzünü açır.

Internat divarları zahirən qoruma funksiyası daşıyır. Lakin film göstərir ki, bu divarlar bəzən uşaqları qorumaq əvəzinə onları cəmiyyətdən təcrid edən səssiz həbsxanaya çevrilir. Burada uşaqlıq vaxtından əvvəl böyüyür, məsumluq isə qorxu ilə əvəz olunur.

Pəncərə – simvol və ümid

Filmin adı təsadüfi seçilməyib. Pəncərə azadlığa baxışdır. Çölə açılan işıq zolağıdır. Amma həmin işığa çatmaq mümkün olmur.

Uşaqlar pəncərədən baxırlar — amma baxmaqla yaşamaq eyni deyil. O pəncərə həm ümiddir, həm də əlçatmazlıq. Həm çıxış yoludur, həm də acı reallığın xatırladıcısı.

Bu simvol film boyu dərin məna qazanır: cəmiyyət uşaqlara baxırmı, yoxsa sadəcə onların baxmasına imkan verir?

Rejissor baxışı və kino dili

Həsən və Ənvər Əbluc emosional şişirtmədən qaçaraq sakit, lakin təsirli kino dili qurublar. Film yüksək pafosdan uzaqdır. Burada dramatizm qışqırıqla yox, sükutla verilir.

Uzun pauzalar, baxışların dili, minimal məkan və ağır atmosfer tamaşaçını hadisələrin içərisinə çəkir. Zorakılıq açıq səhnələrlə deyil, hiss etdirilərək göstərilir. Bu isə ekran əsərinin psixoloji təsirini daha da artırır.

Dövrün aynası

1991-ci ilin sosial reallığı filmə açıq şəkildə sirayət edir. Dövlət institutlarının zəiflədiyi, sosial nəzarətin pozulduğu bir zamanda ən çox zərər görən təbəqə uşaqlar olur. “Pəncərə” bu reallığı sənət dili ilə təqdim edir.

Film konkret bir internatın hekayəsi kimi başlasa da, əslində daha böyük bir sual ortaya qoyur:

Cəmiyyət öz gələcəyini necə qoruyur?

Son söz

“Pəncərə” sadəcə bir film deyil. O, susqun uşaqların səssiz harayıdır.

Internat divarları arxasında baş verənlər bəzən gözə görünmür. Amma görünməməsi onların mövcud olmadığı anlamına gəlmir. Film tamaşaçıya seçim verir: ya pəncərədən baxıb keçmək, ya da o pəncərəni açmaq.

Çünki hər pəncərənin arxasında bir həyat var.

Və o həyat susursa, bu artıq təkcə onun yox — cəmiyyətin problemidir.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(02.03.2026)