“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının “Ulduz” jurnalı ilə birgə Biri ikisində layihəsində sizlərə filologiya elmləri doktoru Pərvanə Məmmədlinin Güney Azərbaycan ədəbiyyatı barədə yazıları təqdim edilir.

Pərvanə Məmmədli

Məhəmməd Biriya Bağırzadə (1914-1985) – azərbaycanlı şair, dramaturq, siyasətçi

Məhəmməd Biriya həm mübariz bir şair, həm də zamanın faciələrini yaşayan bir ziyalı idi.  Onun həyatı və yaradıcılıq taleyi dövrün ictimai-siyasi prosesləri, təqiblər və sürgünlə sıx bağlıdır.

         Məhəmməd Hacı Qulam oğlu Bağırzadə Biriyanın ilk şeirləri 1924-cü ildə Bakıda çap olunan "Divar" jurnalında çap olunub. 1930-cu illərdə Azərbaycan və fars dillərində lirik qəzəllər yazmağa başlayıb. Özünə riyasız, yalansız mənasını verən "Biriya" ədəbi təxəllüsünü götürüb.

         İlk şeirlərində anaya, sevdiyi insana, doğma yurda bağlılıq və məhəbbət duyğuları üstünlük təşkil etsə də, az sonra onun poeziyasında sosial narazılıq, yoxsulluq, ədalətsizlik və zülmə qarşı etiraz xüsusi yer tutdu. İkinci Dünya müharibəsi başlayanda siyasi şəraitdə zəif də olsa, yaranmış mülayimlik Cənubi Azərbaycanda milli oyanışı gücləndirdi. 1941-ci ildən etibarən milli azadlıq hərəkatında fəal iştirak edən Biriya alovlu şeirləri ilə xalq kütlələri arasında məşhurlaşdı.

        Məhəmməd Biriyanın ədəbi və siyasi fəaliyyəti XX əsrin ortalarında baş verən milli-ideoloji proseslərlə sıx bağlı idi.Azərbaycan Milli Hökumətinin Mədəniyyət və Maarif naziri  vəzfəsinə qədər yüksəldi. Biriya təkcə şair deyil, həm də fəal publisist idi.

1941-1946-cı illər arasında onun şah rejiminə, faşizmə qarşı və eləcə də vətənpərvər ruhda yazdığı şeirlər Cənubi Azərbaycan şəhərlərində əldən-ələ gəzirdi. O bu yazılarda kapitalizmi, imperializmi və müstəmləkəçiliyi tənqid edir, sosialist dünyagörüşünü xilas yolu kimi təqdim edirdi.

M.Biriyanın bir neçə kitabı sağlığında çap olunmuşdu. Bakıda 1944-cü ildə “Ürək sözü”, 1945-ci ildə Təbrizdə "Üsyan" və "Hücum"kitabları çap olunmuşdu.

         M.Biriyanın ölümündən sonra 1376-cı ildə (1997-1998)  Təbrizdə “Ürək sözləri", “Seçilmiş əsərləri” adlı kitabları nəşr olundu. Bakıda isə 1997-ci ildə Nərgiz Rüstəmlinin tərtibi ilə M. Biriyanın istintaq materialları da daxil olunmuş  “Hər addımda məzarım var”, 2003-cü ildə Hökümə Allahverdiyevanın ön sözlə hazırladığı  “Seçilmiş əsərləri”, 2010-cu ildə isə İslam Qəriblinin müqəddimə və şərhlərlə nəşrə hazırladığı “Məhəmməd Biriya. Əsərləri” adlı kitabları çap olunmuşdur.

O, Azərbaycan Milli Hökuməti qurulduqdan sonra şairliklə yanaşı, pyeslər də yazaraq onları səhnələşdirib.

“Çətirbazlar”, “Baş tutmayan sevda”, “Hacı və hambal”, “Ədalətsiz mühakimə”,

“Bugünkü övzə – Seyid Ziya hökuməti”, “Cahid Yalçın və Seyid Ziya”, “Ata və oğul” kimi komediya və səhnəciklər yazmışdır.

Bu pyeslərin bəziləri  Təbrizdə fəaliyyət göstərən Ərk teatrında və Marağa şəhər teatrında səhnəyə qoyulub.

Onun iri həcmli əsərləri sırasında “Azərbaycan qəhrəmanı” və  “Ərk qalası” poemaları da var. Şairin şeirlərində Azərbaycan türklərinin milli haqq mübarizəsi mərkəzi mövzulardan biri idi.

        Biriyanın 1940-1950-ci illərdə yazdığı şeirlər yeni ədəbiyyatın sosial məzmunu ilə səsləşir. “Yaranmışam”, “İrticaya xitab”, “Göz aç, ey kargər”, “Bir may” kimi şeirlərində o, fəhlə, yoxsul, zəhmətkeş obrazlarını önə çəkir:

        “Mən fitrətən mübarizi-dövran yaranmışam,

Zəhmətkeşin nicatına qalxan yaranmışam.

Həqiqətin yolunda natiqi-Quran Əli kimi,

Öz qəqnima zamanda qəltan yaranmışam...

Lakin bu mərhələdə o, ideoloji romantizm içindəydi – hələ sovet sisteminin ziddiyyətlərini görmürdü.

Sovet ordusu onun üçün azadlıq rəmzi idi. Uzun müddət Biriya sosial-demokrat ideallara inanmış, Sovet Rusiyasını bu idealların daşıyıcısı kimi görmüşdü.

Lakin bu inam uzun sürmədi. 1946-cı ildən sonra sovet gerçəkliyi ilə tanış olduqca o, ideal ilə reallıq arasındakı dərin uçurumu gördü. Həbsxana illəri, təqiblər, sürgünlər bu inamı tamamilə dağıtdı.

Bu ideoloji qırılma Biriyanın poeziyasına da sirayət etdi. Əgər 1940-cı illərin əvvəllərində o, sosial-demokratik ümidlərlə yazırdısa, 1950-ci illərin ortalarından etibarən onun misralarında pessimizm, ümidsizlik və tənhalıq duyğuları güclənir. “Mən kiməm?” və “Nə azadam bu aləmdə” kimi şeirlərdə insanın öz varlığı ilə mübarizəsi, təqdirin sərt qanunları qarşısında acizliyi təsvir olunur. O, insanı “bəlakeşi-dövran” adlandırır və dünyanın ədalətsizliyini şəxsi ağrı kimi hiss edirdi.

        Həbsdən sonrakı şeirlər (“Mən kiməm?”, “Həqiqət”, “Bəşər”, “Qalacaq”, “Dövranə əsir yaranmış insan”) artıq sosial şüardan çox, ekzistensial sorğulara, insanın varlıq və ölüm məsələlərinə yönəlir.

Daha sonra həbs və sürgün illərində bu inam tamamilə sarsılır. 1957-ci ildə yazdığı məktubda ərəb əlifbasına qayıdış, marksizm-leninizm məktəblərinin bağlanması kimi fikirlər artıq onun ideoloji çevrilişinin, daxili oyanışının göstəricisidir.

Bu dəyişmə Biriyanı yeni ədəbiyyatın başqa bir mərhələsinə-fərdi azadlıq mərhələsinə gətirir.

         O həm “milli azadlıq” ideyasını, həm də “insani haqlar” düşüncəsini birləşdirən nadir Cənubi azərbaycanlı simalardan idi. Bu xüsusiyyət onu həm Təbrizdə, həm də Bakıda təhlükə altına saldı – çünki hər iki rejim millət fikrindən qorxurdu.

Mən kiməm? Laübal bir Məcnun,

Çöhrəsi qönçələr kimi solğun.

Mən kiməm? – Bir ümidsiz məhzun,

Sinəsi zülmü, cövrdən pürxun.

Biriyanın ictimai baxışlarında milli özünüdərk ideyası ilə dini təməl bir-birindən ayrılmır. O, dinin mənəvi dayağını itirmədən azadlığın mümkün olmadığını düşünürdü.

         Biriyаnın аdı həbs olduğu tаrixdən (1947-ci ilin sonundаn) hаqsız olаrаq Azərbаycаn ədəbiyyаtındаn və inqilаbi hərəkаt tаrixindən ləğv edildi. Birinci növbədə 1944-cü ildə Bаkıdа nəşr edilmiş “Ürək sözü” kitаbı 1948-ci ildən qаdаğаn olundu.

         Azərbаycаn Yаzıçılаr İttifаqının tədbirlərində, Cənubi Azərbаycаn ədəbiyyаtınа аid müzаkirə və məqаlələrdə Biriyаnın аdı çəkilmədi. Azərbаycаn Sovet Ensiklopediyаsındа Biriyа sözü yаzılmаdı. 1988-ci il “Cənubi Azərbaycan ədəbiyyatı antologiyası”nda onun adı belə çəkilməmişdi.

Biriya ədəbiyyatdan silinməklə ikinci dəfə öldürülmüşdü.

Bu, sovet ideoloji senzurasının “mədəni yaddaş üzərində repressiya” mexanizmini aydın şəkildə göstərir. O yalnız 1986-cı ildə Almaniyada nəşr edilən “Ana dili” qəzetində “Məhəmməd Biriyanı öldürdülər” başlıqlı məqalə ilə yenidən xatırlanırdı.

        Biriya Azərbaycan ədəbiyyatında “mənəvi mühacir” obrazının ən parlaq təcəssümlərindən biridir. O nə bir ideologiyanın, nə də bir rejimin vətəndaşı idi. “Mənəm ” adlı şeirində bu tənhalıq fəlsəfəsini belə ifadə edirdi:

Vurma əl türbətimə,

Türbəti-adəm də mənəm.

Nə o dünya, nə bu dünya,

İki aləm də mənəm.

Neyləyim rey aparan

Olmadı bir varlığıma.

Eyşü-işrət də mənəm,

Möhnəti-matəm də mənəm.

Arama qəbrimi,

Axtarma mənim başdaşımı,

Rəsmdə həzrəti Nuh,

İsmdə Xatəm də mənəm.

O, “iki aləm də mənəm” misrasında sufizmin fəlsəfi təmkinini ideoloji dirənişlə birləşdirir. Bu, Füzulidən gələn “mən” konseptinin modern transformasiyasıdır – mistik mənlik artıq siyasi müqavimət formasına çevrilmişdir.

Məhəmməd Biriyanın ömür yolu bir tərəfdən ideallar uğrunda mübarizənin, digər tərəfdən isə totalitar sistemlərə inanmağın faciəli nəticəsidir. Məhəmməd Biriya Azərbaycan ədəbiyyatının ən çox təqib olunan, lakin ən az tanıdılan mübariz simalarından biridir.

        O nə sovet ideologiyasına, nə də dini fanatizmə tam uyğunlaşa bildi. Onun həyatı, əslində, XX əsr Azərbaycan ziyalısının daxili ziddiyyətlərinin aynasıdır – azadlıq arzusunun dövlət və ideologiya divarlarına çırpıldığı bir taleyin hekayəsidir.

Təbrizdə yerləşən Vadi rəhmət qəbiristanlığında dəfn olunub. Sinə daşının üzərində özünün “Vəsiyyət” şeiri yazılıb.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(02.04.2026)

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının “Tələbə yaradıcılığı” rubrikasında bu gün Ağdam Dövlət Sosial- İqtisad Kollecinin 3-cü kurs tələbəsi Nuray Fərzəliyevanın “Yazılmayanlar” adlı essesi təqdim edilir.

Bu gün yenə yazmaq istədim.

Yenə alınmadı.

Bilmirəm nə vaxtdan belə oldu, sanki içimdə sözlər var, amma mənə aid deyillər. Elə bil kiminsə yad fikirlərini daşıyıram, amma onları dilə gətirə bilmirəm. Qələmi götürürəm, bir-iki cümlə yazıram, sonra dayanıram. Çünki hiss etdiyim şeylər sözlərdən böyükdür. Onları yazmaq, kiçiltmək kimi gəlir mənə. Bəlkə də problem elə bundadır.

Bəlkə də bəzi hisslər yazılmaq üçünyox, sadəcə yaşanmaq üçündür. Amma yaşamaq da asan deyil. İçimdə dayanmadan danışan bir “mən” var. Heç susmur. Sanki gecə-gündüz mənimlə mübahisə edir, suallar verir, cavabları yarımçıq qoyur. Bəzən kimsə mənimlə danışanda belə onu dinləyə bilmirəm. Baxıram, başımı tərpədirəm, amma əslində tam başqa yerdəyəm. Öz içimdə.

Bu düşünmək deyil artıq.

Bu - batmaqdır.

Hər şeyi eyni anda düşünmək keçmişi, gələcəyi, deyilənləri, deyilməyənləri və ən çox da deyə bilmədiklərimi. Deyə bilmədiklərim içimdə böyüyür, ağırlaşır, yer tutur. Elə yer tutur ki, nəfəs almağa belə yer qalmır bəzən. İnsan ən çox da inciməyə haqqı olmayanlardan inciyəndə dəyişir. Elə sakit, elə səssiz dəyişir ki, heç kim fərq etməz. Mən də fərq etmədim. Sadəcə bir gün özümü əvvəlki kimi hiss etmədiyimi anladım. Əvvəllər hər şey daha sadə idi sanki. Gülmək daha asan, inanmaq daha təmiz idi. İndi isə hər şeyin arxasında bir ehtiyat, bir qorxu var. Sanki içimdə bir şey qırılıb və mən onu necə düzəldəcəyimi bilmirəm.

Deyirlər, incimə.

Deyirlər, güclü ol.

Deyirlər, boş ver.

Amma heç kim demir ki, insan necə “boş versin” içində daşıdığı şeyi. Mən insan olmağı sevirəm. Həqiqətən sevirəm. Hiss etmək sevmək, mərhəmət hissi, bir uşağın cümləsi ilə gününün dəyişməsi - bunlar gözəldi. Hətta bəzən incimək də gözəldi. Çünki demək ki, hələ də hiss edirəm. Hələ də daşlaşmamışam.

Amma bu boşluq…

Bu heç getməyən hiss…

Onu sevmirəm. Adını qoya bilmirəm. Nədir bu? Darıxmaq? Yorğunluq? Yoxluq? Yarım qalmaq? Bilmirəm. Sadəcə var. Daim var. Sanki içimdə bir yer boşdur və nə etsəm dolmur. Nə ilə doldurmağa çalışsam, bir müddət təsir edir, sonra yenə eyni hiss. Yenə eyni ağırlıq. Bəzən elə olur ki, hər şey qaydasındadır. Heç bir problem yoxdur. Amma içimdə yenə də nəsə çatmır. Elə bir şeyki, nə olduğunu bilmədiyim üçün tapa da bilmirəm. Ən çətini də budur. Bilə-bilə acı çəkmək deyil bu. Bilmədən acı çəkməkdir. Və ən qəribəsi, mən buna öyrəşirəm. Gün keçir, mən bu boşluqla yaşamağa alışırmış kimi oluram. Onu daşıyıram, onunla gülürəm, onunla danışır, onunla susuram. Heç kim anlamır. Bəlkə də anlamalı deyil. Amma mən anlayıram. Və bu bəzən yetərli olmur.

Mən insan olmağı sevirəm…

Amma bu hisslərin məni belə yormasını sevmirəm.

Mən yaşamağı sevirəm…

Amma içimdə bu qədər səssiz qırılma ilə yaşamağı sevmirəm.

Və bəlkə də bu yazdıqlarım əslində heç yazılmayanlardır. Çünki ən dərin hisslər hələ də içimdədir. Hələ də adını qoymadığım, hələ də deyə bilmədiyim şəkildə. Bəlkə bir gün yaza bilərəm. Bəlkə bir gün bu boşluq dolmaz, mən də onunla barışaram. Amma bu gün sadəcə yazmağa çalışdım. Və yenə tam alınmadı.

Dostum, bəlkə də biz heç vaxt tam izah olunmayacağıq. Bəlkə də heç kim bizi tam anlamayacaq, hətta özümüz belə. Amma yenə də burdayıq. Yarımçıq qalan cümlələrimizlə, deyilməyən sözlərimizlə, içimizdə yığılıb ağırlaşan o hisslərlə… burdayıq.Ssəssiz, amma yox olmadan. Bəlkə də kifayət edən elə budur, çünki hər şeyin bir adı olmaq məcburiyyətində deyil. Hər hiss izah olunmaq üçün yaranmır. Bəziləri sadəcə var olur. Və biz o ağırlığın içində itməyi yox, qalmağı öyrənirik. Bəlkə heç nə dəyişməyəcək. Bəlkə o boşluq həmişə bir az bizimlə qalacaq. Amma bir gün o hissin içində itib yox olmağı dayandıracağıq. Onu daşıyaraq, amma onun altında əzilmədən.

O vaxta qədər isə susmaq da bir yazıdır. Yazılmayanlar da danışır.

Və biz hələ də o səssizliyin səsində özümüzü və səssizliyin səsini anlamağa çalışacayıq.

“Ədəbiyyat və incəsənət“

(02.04.2026)

Nemət Tahir,

 “Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Qarabağ təmsilçisi

Amerikada qəribə bir hadisə baş verib.

14 yaşında uşaq marketdən çörək oğurlayarkən yaxalanır, qaçmağa çalışırkən bir də piştaxtanı sındırır. Uşaq həbs edilir və məhkəmə qarşısına çıxarılır.

Qərarı vermədən əvvəl hakim, uşağın son sözlərini eşitmək istəyir.

Hakim: Nəyə görə oğurluq etdiniz, səbəb?

Uşaq: Çörəyə ehtiyacım var idi.

Hakim: Oğurlamaq yerinə çörəyi ala bilməzdinizmi?

Uşaq: Ala bilmək üçün pulum yox idi.

Hakim: Amma ailəndən pul istəyə bilərdin.

Uşaq: Evdə sadəcə anam var. O da xəstə va işsiz. Sırf buna görə bir az pendir və çörək oğurladım.

Hakim: Siz iş tapa bilməzdiz?

Uşaq: Avtomobil yuma işində işlədim. Bir həfte əvvəl anama qulluq etmək üçün izin aldım və buna görə işdən qovuldum.

Hakim: Yardım istəyəcək yeriniz, kimsəniz yox idimi?

Uşaq: Hər gün evdən çıxdığımda hər hansı bir iş üçün işçi axtaran ən azı əlli ünvana baş çəkirdim, amma faydasız. Sonunda oğurluq etmək qərarına gəldim.

Nəhayət, hakim qərarını açıqlayır: - Oğurluq etmək, xüsusilə çörək oğurlamaq çox utancverici bir cinayətdir. Və o zaman cəmiyyət olaraq hamımız bu əməldə təqsirkarıq. Bu zalda olan hər kəs və mən bu əmələ görə günahkarıq. Odur ki, bütün məhkəmədə iştirak edənlər 10 dollar cəzalanır. 10 dollar verənə qədər kimsə məhkəmə zalını tərk etməyəcək.

Hakim ac uşağı polisə təslim edən market sahibinə isə 1000 dollar pul cəzası verir.

Və bütün toplanan pulların uşağa verilməsini təmin edir.

Qərarı eşitdikdən sonra uşaq gözyaşlarını saxlaya bilmir.

Hakim də gözyaşlarını saxlaya bilmədən məhkəmə zalını tərk edir. Hakimin son sözləri bunlar olur:

"Bir uşaq çörək oğurlayarkən yaxalanırsa, həmin cəmiyyətin, toplumun, dövlətin bütün insanları utanmalıdır...”

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(02.04.2026)

Ülviyyə Əbülfəzqızı,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xüsusi Layihələr şöbəsi

Ədəbiyyat və İncəsənət” portalının media dəstəyi ilə Azərbaycan Ədəbiyyat Fondunun  Bakı Şəhəri Üzrə Təhsil İdarəsi ilə birgə keçirdiyi “Bir direktor, bir şagird” adlı layihəsinin məqsədi nümunəvi məktəblərimizi, istedadlı şagirdlərimizi üzə çıxarmaq, onların ədəbiyyata olan marağına diqqət yönəltməkdir.

Hazırda təqdimatda 32 nömrəli tam orta məktəbdir.

DİREKTOR:

Sevda Əli qızı Abdullayeva 3 aprel 1962-ci ildə Yevlax şəhərində anadan olmuşdur.1979-cu ildə Yevlax şəhər 3 saylı orta məktəbini bitirmişdir. 1984-cü ildə Azərbaycan Dövlət Dillər Universitetinin ingilis dili fakültəsinə daxil olmuş, 1989-cu ildə həmin universiteti bitirmişdir. Təyinatla Cəlilabad rayonu Hasıllı kənd məktəbinə ingilis dili müəllimi təyin olunmuşdur. 1998-ci ildən Bakı şəhəri Nizami rayonu M.Rüstəmov adına 32 nömrəli tam orta məktəbdə ingilis dili müəllimi işləmişdir. 2002-ci ildən təlim-tərbiyə işləri üzrə direktor müavini, 24 yanvar 2003-cü ildən isə həmin məktəbə direktor təyin edilmişdir.

Azərbaycan Respublikası Prezidentinin 1 sentyabr 2009-cu il tarixli sərəncamı ilə 2008-2009-cu il tədris ilində işlədiyi müəssisə "Ən yaxşı ümumtəhsil məktəbi" müsabiqəsinin qalibi olmuşdur.

Azərbaycan Respublikası təhsil nazirinin 3 oktyabr 2011-ci il tarixli qərarı ilə Azərbaycan Respublikasının Qabaqcıl Təhsil İşçisi Döş nişanı ilə təltif edilmişdir.

Azərbaycan Respublikası Prezidentinin 1 oktyabr 2012-ci il tarixli sərəncamı ilə "Əməkdar müəllim" fəxri adına layiq görülmüşdür.

Azərbaycan Respublikası Təhsil Nazirliyinin 11 sentyabr 2015-ci il tarixli sərəncamı ilə rəhbəri olduğu məktəb buraxılış imtahanlarının nəticələrinə əsasən yüksək nailiyyət əldə etdiyi üçün Fəxri Fərmanla təltif olunmuşdur.

2015-ci ildə Azərbaycan Respublikası Təhsil Nazirliyi və Qafqaz Universitetinin birgə təşkil etdiyi "Məktəb direktorlarının hazırlığı"təlim kursunu müvəffəqiyyətlə bitirərək sertifikat almışdır.

31.08.2015-9.09.2015-ci il tarixlərində Parisin Sorbon Universitetinin müəllimlərinin iştirakı ilə Quba şəhərində "Liderlik, şagird sağlamlığının qorunması, vaxtın idarə olunması, təqdimat və bacarıqların inkişafı"mövzusunda keçirilmiş kursda iştirak etmiş və sertifikat almışdır.

14.11.2015-19.11.2015-ci il tarixində Birləşmiş Ərəb Əmirliyinin Abu-Dabi şəhərində təşkil edilmiş "Yeni məktəb yaradılması" adlı,22.02.2016-26.02.2016-cı il tarixində isə İngiltərənin London şəhərində "İngilis dilini öyrənək" adlı kursları bitirmişdir.

2016-cı ilin may ayında Azərbaycan Müəllim İnkişafı Mərkəzi tərəfindən təşkil edilmiş "Direktorlar üçün strateji planlaşma" modulunu müvəffəqiyyətlə bitirərək sertifikat almışdır.

ŞAGİRD:

Bayramlı Ayla Murad qızı 21.05.2013-cü ildə Bakı şəhərində anadan olmuşdur. 2019-cu ildə Bakı şəhəri Nizami rayonu M.Rüstəmov adına 32 nömrəli tam orta məktəbin 1-ci sinfinə qəbul olmuşdur. Hal-hazırda həmin məktəbin 7-ci sinfində təhsilini davam etdirir.

Əlaçıdır, mütaliəni çox sevir, məktəb tədbirlərində fəal iştirak edir.

 Gələcəkdə həkim kimi Vətənə layiqincə xidmət etmək arzusundadır.

ESSE

Qəhrəmanlar unudulmurlar.

Qəhrəman - 8 hərfdən ibarət olan bu söz bütün xalqların həyatında mühüm rol oynayıb.

Doğrusu, əvvəllər qəhrəman deyəndə ağlıma qeyri-adi gücə malik obrazlar, əsərlərdəki mifik obrazlar gəlirdi. Ancaq böyüdükcə anladım ki, əsl qəhrəmanlıq tam başqa bir şeydir. Qəhrəman - Vətəni, torpağı və xalqı üçün öz istəklərindən, hətta canından keçməyi bacaran insandır.

Bizim ölkəmizdə qəhrəmanlar çoxdur. Onların çoxu gənc olub. Onlar da bizim kimi gələcək haqqında xəyallar qurublar, ailələrini seviblər. Amma çətin məqamda qorxmadan irəli atılıblar. Məncə, qəhrəmanlığın ən böyük sirri də elə budur.

Bəzən adam elə bilir ki, vaxt keçdikcə hər şey yaddan çıxır. Amma qəhrəmanlar unudulmurlar, çünki adları ürəyimizə yazılıb. Valideynlər övladlarına onların adlarını qoyurlar, biz məktəbdə onlar haqqında şeirlər öyrənirik, parklara, küçələrə, məktəblərə onların adları verilir.

Sonda demək istəyirəm ki, qəhrəmanlar heç vaxt ölmür. Onlar bizim qürurumuzdur. Biz şagirdlər yaxşı oxumalıyıq ki, onların qanları bahasına qoruduğu bu vətənin adını daim uca tutaq.

Qəhrəmanları unutmamaq hər birimizin vətəndaşlıq borcudur.

Dumanlı dağların başında durdum,

Dumandan özümə bir xeymə qurdum.

Keçdi xəyalımdan öz gözəl yurdum,

Dumanlar başında duman göründü.

                                  (Əliağa Vahid)

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(02.04.2026)

Murad Vəlixanov,

"Ədəbiyyat və incəsənət" portalının İncəsənət şöbəsi

Tarix bəzən uzun illər səssiz qalır, lakin elə anlar gəlir ki, bir neçə gün bütöv bir millətin yaddaşına əsrlərlə silinməyəcək iz salır. 2016-cı ilin aprelində baş verən və tarixə Aprel döyüşləri kimi düşən hadisələr məhz belə anlardan biri oldu. Bu döyüşlər təkcə cəbhə xəttində qazanılan hərbi uğur deyil, həm də Azərbaycan xalqının özünə inamının bərpası, gələcək zəfərin xəbərçisi idi.

Sükutu pozan 4 gün

2016-cı il aprelin 2-dən 5-dək davam edən döyüşlərdə Azərbaycan Ordusu illərlə möhkəmləndirilmiş müdafiə xətlərini yararaq strateji yüksəklikləri geri qaytardı. Bu qısa, lakin taleyüklü döyüşlərdə xüsusilə Talış kəndi istiqaməti, Lələtəpə yüksəkliyi və Seysulan ətrafında əldə olunan uğurlar böyük əhəmiyyət daşıdı.

Bu əməliyyatlar göstərdi ki, Azərbaycan Ordusu yalnız müdafiə olunmur, həm də hücum qabiliyyətinə malikdir. Bu isə illərlə formalaşdırılmış “status-kvo” anlayışını faktiki olaraq dağıtdı.

Şəhidlərin yazdığı qəhrəmanlıq dastanı

Aprel döyüşləri Azərbaycan əsgərinin cəsarətini bir daha sübut etdi. Gənc zabitlər və əsgərlər böyük fədakarlıq göstərərək öz adlarını tarixə yazdılar. Bu döyüşlərdə şəhid olan qəhrəmanların hər biri gələcək qələbənin təməl daşına çevrildi.

Onların fədakarlığı xalqın yaddaşında bir həqiqəti möhkəmləndirdi: torpaq yalnız diplomatiya ilə deyil, həm də onu qoruyanların iradəsi ilə geri qayıdır.

2020 Zəfərinə gedən yol

Bir çox hərbi ekspertlər Aprel döyüşlərini İkinci Qarabağ müharibəsi üçün sınaq və hazırlıq mərhələsi kimi qiymətləndirir. 2016-cı ildə qazanılan taktiki üstünlüklər, yeni texnologiyaların tətbiqi və ordunun döyüş ruhu 2020-ci ildə böyük zəfərin əsasını təşkil etdi.

Aprel döyüşləri göstərdi ki, Azərbaycan xalqı torpaqlarının işğalı ilə barışmayacaq və bu mübarizə mütləq nəticə verəcək.

10 il sonra...

Bu gün — Aprel döyüşlərinin 10-cu ildönümündə — həmin günlərə qürurla baxırıq. Çünki o 4 gün yalnız yüksəkliklərin geri alınması deyildi; o 4 gün millətin ayağa qalxması idi.

Aprel döyüşləri bizə üç mühüm mesaj verdi:

Ordu güclüdür

Xalq bir olduqda qalibdir

Zəfər qaçılmazdır

Bu gün həmin qəhrəmanların ruhu qarşısında baş əyərək deyirik:

Aprel döyüşləri — 44 günlük Zəfərin ilk sədası, qürurun oyanışı, qayıdışın başlanğıcı idi.

Unutmadıq, unutmayacağıq.

Şəhidlərimizin ruhu qarşısında ehtiramla…

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(02.04.2026)

İnci Məmmədzadə,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi

2019-cu ilin 2 aprel tarixində səhər saatlarında Sumqayıt şəhərin Sülh küçəsində Qubaya - rejissoru olduğu "Əsgərlər unudulanda ölürlər" filminin təqdimatına getməyə hazırlaşan tanınmış rejissor Rövşən Almuradlının vəziyyəti qəflətən pisləşdi. Əraziyə dərhaltəcilitibbiyardım çağırıldı. Lakino, xəstəxanayaaparılarkənyoldadünyasını dəyişdi. Beləcə, Azərbaycankinosuvə teatrı çoxdəyərlibirrejissorunuitirdi...

Bu gün unudulmaz sənətkarın anım günüdür...

Rövşən Almuradlı 1954-cü il aprelin 19-u Bakı şəhərində anadan olub. 1972-1976-cı illərdə Mirzəağa Əliyev adına Azərbaycan Dövlət İncəsənət İnstitutunun Dram və kino aktyorluğu fakültəsində ali təhsil alıb. Sonra o, aktyor kimi Tədris Teatrında fəaliyyətə başlayıb. 1984-1987-ci illərdə Moskva SSRİ Mədəniyyət Nazirliyi nəzdində Təkmilləşdirmə İnstitutunda ali rejissorluq kursunu bitirib.

Moskva Dövlət Akademik Satira Teatrında təcrübə keçib. Orada onun kurs rəhbəri SSRİ xalq artisti V.N.Pluçek olub. 1976-1980-cı ilə qədər Şəki Dövlət Dram Teatrında çalışan aktyor, həmin illərdə Şekspirin "Kral Lir"ində Kral Lir, Cəfər Cabbarlının "Aydın"ında Dövlət bəy, Anarın "Adamın adamı"nda İbiş İbşli və Xoca Zıq-zıq, Əkrəm Əylislinin "Kür qırağının meşələri"ndə Qasım obrazlarını ifa edib

O, 1980-1985-ci illərdə Sumqayıt Dövlət Dram Teatrında Əkrəm Əylislinin "Vəzifə" tamaşasının quruluşçu rejissoru olub. 1987-ci ildə Şəki Dövlət Dram teatrında M.Salimoviçin "Dərviş və ölüm", 1987-ci ildə Sumqayıt Dövlət Teatrında N.Hikmətin "Bayramın birinci günü", 1988-ci ildə Sumqayıt Dövlət Teatrında M.Süleymanlının "Dəyirman" əsərlərinin quruluşçu rejissoru olub.

Rövşən Almuradlı 1988-1989-cu illərdə Mingəçevir Dövlət Dram Teatrının baş rejissoru olarkən Y.Səmədoğlunun "Qətl günü", V. Sergeyevin "Bağlı qapı arxasında iki nəfər" əsərlərinə quruluş verib. 1989-cu ildə "Azərbaycanfilm" kinostudiyasının "Debüt" studiyasında "Hücum" adlı qısametrajlı bədii filmin quruluşçu rejissoru olub.

1990-cı ildə çəkilən "Azadlığa gedən yollar" filminin rejissorlarından biri olub. 1991-ci ildə Azərbaycan Teatr Xadimləri İttifaqının nəzdində açılan, müstəqil "İstiqlal" teatrının bədii rəhbəri olub. 1991-ci ildə M.Süleymanlının "Zirzəmi", 1992-ci ildə M.Dostoyevskinin "Şıltaq qız", 1992-ci ildə Qoqolun "Dəlinin qeydləri", 1992-ci ildə Gəncə Dövlət Dram Teatrında Anarın "Beş mərtəbəli evin altıncı mərtəbəsi" kimi əsərlərin quruluşçu rejissoru olub.

1993-1995-illərdə "Bəri bax" müstəqil kinostudiyasında tammetrajlı "Yük" bədii filminin quruluşçu rejissoru olub. 1994-cü ildə "Doğma" kino-povesti əsasında çəkilən "Ümud" bədii filminin müəllifidir. R.Almuradlı AzTV-nin "Sabah" yaradıcılıq birliyində  bir neçə film-tamaşalara quruluş verib.

Film-tamaşaları:

- C.Məmmədquluzadənin "Anamın kitabı"

- N.Hacızadənin "Qayalarda qalan səs"

- Orxan Fikrətoğlunun "Şəkilçi və şəkilçi"

- Şekspirin "Kleopatra"

"Telefilm" yaradıcılıq birliyində aşağıdakı bədii televiziya filmlərinin quruluşçu rejissoru olub:

- "Yaz yuxusunun işiqi"

- "Bəsdir aglama"

Film dastanlar:

- "Abbas və Gülgəz", 7 seriyalı

- "Koroğlu"

Sənədli filmlər:

- "Etnoqrafik etüdlər"

- "Qobustan"

- Qax abidələri

- "Padarçöl"

- "Molla Cümə"

- "Şıx ocağının işığı"

- "Qudyalçay"

2006-2008-ci illərdə Mədəniyyət Nazirliyinin sifarişi ilə çəkilən “Cavad xan” bədiii filminin quruluşçu rejissoru, 2005-ci ildə Akademik Milli Dram Teatrında İ.Şıxlının "Ölüləri qəbiristanlıqda basdırın" əsərinin rejissoru olub. Rövşən Almuradlı 2006-cı il oktyabr ayının 25-də Akademik Milli Dram Teatrına quruluşçu rejissor vəzifəsinə qəbul edilib.

Bakı Bələdiyyə Teatrında 2010-cu ildə M. Süleymanlının “Bəylik dərsi” əsərinə, 2011-ci ildə Anarın “Qaravəlli” əsərinə, 2012-ci ildə M.F. Axundzadənin “Müraviyyə vəkilləri əhvalatı” əsərinə quruluş verib. 2012-ci ildə Azərbaycan Dövlət Akademik Milli Dram Teatrında F. Dürrenmattın “Yaşlı xanımın gəlişi” əsərinə quruluş verib.

Rövşən Almuradlı 2013-cü ildən Vətəndaş Həmrəyliyi Partiyasının (VHP) üzvü olub. 2015-ci ildən VHP Siyasi Şurasının üzvü və Mədəniyyət Komissiyasının sədri olub.

Rejissor sabaha inamla çalışır, ortaya biri-birindən keyfiyyətli işlər qoyurdu. Nə biləydi ki, ömrü belə erkən yarıda qırılacaq.

Teatr barədə belə deyirdi: “Teatr incəsənətin ən güclü laboratoriyasıdır, incəsənət mədəniyyətin ən güclü təsiredici vasitəsidir. Teatrı qorumaq lazımdır. Binanı bəzəyib – get, orada işlə deməklə deyil, inkişaf rəqabətdə olur.

Dünyada iki cür teatr var. Biri dramatik, biri epik teatr. Dramatik teatr deyir ki, mən ruhlu bir aləm yaradıram, bacarırsansa, gəl mənə qoşul. Epik teatr isə – mən oynamıram, sənə hadisələri göstərirəm, mən yuxarıda durmamışam, elə sənin yanındayam, gəl birlikdə bütün cəmiyyətimizin problemlərini həll edək, - deyir. Bu iki teatrın hərəsinin minlərcə qolu var.

Mən də o epik teatrın qolunun birini özümə istiqamət götürmüşəm və onun yolu ilə gedirəm. Mənim bütün tamaşalarımda vətəndaş mövqeyi mütləq şəkildə olmalıdır.

Əslinə qalsa mən əsərin təqdimatı ilə məşğul olmuram. Əsərdən istifadə edib, bu günün ağrısından, dərdindən danışıram. Hadisələri göstərib deyirəm ki, gəl çiyin-çiyinə duraq, baxaq görək nəyimiz var, nəyimiz yoxdur. Nəyi düz edirik, nəyi səhv edirik. Teatr zaman və məkan çərçivəsindədir”.

Haqsızlıqlarla üzləşmişdi, bir müddət fəaliyyətfən kənarda qalmışdı. Son müsahibələrindən birində “Film sahəsində tanınmış rejissorlardansınız. Film sektorunun bu qədər inkişaf etdiyi bir dövrdə nə üçün o meydanda sizi görə bilmirik?” sualını belə cavlandırmışdı:

“Təklif olunsa əlbəttə ki, çox böyük məmnuniyyətlə film çəkərdim. Filmdən əlavə serial çəkmək arzusunda da olmuşam. Ancaq bunu mənə həvalə edən olmayıb. Tamaşa elədir ki, onun üçün lazım olan sərmayə çox az olur. Cüzi bir imkanla tamaşa hazırlamaq mümkündür. Filmdə isə nə qədər çox maliyyə ayrılsa, texniki tərəfdən o qədər keyfiyyətli bir iş çıxar ortalığa. İndiki dövrdə serial bazarına girmək, serial çəkmək üçün ya yaxşı əlaqələrin olmalıdır, ya da yaxşı sponsorun”.

“Bəs çəkilən serialların keyfiyyətindən necə razısınızmı?” sualını isə belə cavablandırmışdı:

“Çəkilən serialların içərisində razı qaldıqlarım da var, qalmadıqlarım da. Seriallarımızda sanki mövzu qıtlığı yaşanır. Hərdən imkan olduqca ötəri şəkildə onları izləyirəm. İnsanda elə təsəvvür yaranır ki, sanki bizim insanların hamısı villalarda yaşayır, ciplərdə gəzirlər. Camaatın əsas problemi odur ki, bir-birilərinə pul atsınlar, ətrafındakı insanların firmalarını ələ keçirsinlər.

Axı torpaqlarımızın 20 faizi işğal altındadır, kəndlərimiz boşalıb, nə qədər ağrılarımız, acılarımız var. Bizim qədim türklərə söykənən şanlı tariximiz, mədəniyyətimiz var. O qədər bədii əsərlərimiz var ki... Onlardan gözəl seriallar çəkmək mümkündür. Ancaq görünür ki, indiki zəmanə başqa şeylər tələb edir. Güman edirəm ki, hələ mənim zamanım gəlməyib”.

Bəli, onun zamanı gəlmədi. Olsun ki, bu zaman daha çox istedadsızlara, yaxud, öz fikri olmayan, asılılığı qəbul edənlər üçün işləyir.

Allah rəhmət eləsin!

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(02.04.2026)

İnci Məmmədzadə,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi

1943-cü ildə - 2-cidünyamüharibəsinin çıdırğı bir zamanında İstanbulda bir kitab çıxdı - "XəzmantoluMadonna” adlanırdı. Çox qısa bir zamanda məşhurlaşdı, insanlar müharibə reallığında bu sentimental romanı acgözlüklə xumağa başladılar...

Azərbaycanımızda da uzun illər bu roman “ən çox satılan” oldu...

Türkiyə şairi və yazıçısı Səbahəddin Əli 25 fevral 1907-ci ildə əsgər ailəsində anadan olub. Atası ilə Çanaqqala döyüşü zamanı Edremitə köçüb. Burada 1918–1921-ci illərdə ibtidai təhsil alıb. Atası yunan işğalı dövrü burada ticarətlə məşgul olub. Gənc yaşında içinə düşdüyü bu Anadolu kənd və qəsəbələri ilk romanı Kuyucaklı Yusif üçün qaynaq olub.

1922-ci ildə Balıkesir Müəllim Məktəbinə girib. Burada şeir və hekayələr yazıb. Sinif yoldaşları ilə bir sinif qəzeti çıxarıblar. 1927-ci ildə məzun olub. Səbahəddin Əli dövlət hesabına Almaniyada təhsil alıb, geri döndükdən sonra Konya və Ankarada alman dili müəllimi olaraq çalışıb.

1932-ci ildə Konyada şeir məclisində Atatürkə həcv oxuduğu iddiası ilə tutulub və bir il həbs cəzası alıb, lakin bir müddət sonra əvf olunub. Həbsdən sonra təhsil nazirliyində və Ankara Dövlət Konservatoriyasında işləyib. "İçimizdəki şeytan" romanı milliyyətçilərin qəzəbinə səbəb olmuş və yazara qarşı basqılar artıb.

Bu romandan sonra Səbahəddin bəy işdən çıxarılıb. Bundan sonra Əziz Nesin və Rüfət İlqazla "Marqo Paşa", "Mərhum Paşa" adlı siyasi-yumoristik dərgilər çıxarıb. Ancaq bu dərgilər də hökumət tərəfindən bağlanıb. S. Əli dərgidəki yazıları üzündən 3 ay həbsdə olub.

Həbsdən çıxdıqdan sonra siyasi basqı, təqiblər və işsizlik ucbatından 1948-ci ildə xaricə qaçmaq istərkən sərhəddə guya ona yol göstərməli olan Əli Ertəkin adlı dövlət işçisi tərəfindən xaincəsinə qətlə yetirilib. Səbahəddin Əlinin məzarının yeri bilinmir. Səbahəddin Əli yaradıcılığa şeirlə başlayıb.

"Sərvəti-fünun", "Günəş", "Həyat" kimi dərgilərə yazan S. Əlinin ilk hekayəsi "Bir ormanın hekayəsi"dir. Həbsdən çıxdıqdan sonra (1934–1936) "Kamal", "Qaranquş", "Ərəb Xeyri", "Bazarçı", "Öküz arabası" adlı hekayələri ilə daha da məşhurlaşıb. 1934-cü ildə xalq şeirləri üslubundakı şeirlərini "Dağlar və Rüzgar" adlı kitabında toplayaraq nəşr etdirib.

Səbahəddin Əlinin "Quyucu Yusif" (1937), "İçimizdəki şeytan" (1940), "Xəz mantolu Madonna" (1943) adlı romanları, "Dəyirman", "Öküz arabası", "Səs", "Yeni dünya", "Şüşəli köşk" adlı hekayələr kitabı, "Dağlar və Rüzgar", "Qurbağanın serenadası, başqa şeirlər" adlı şeirlər kitabı və "Əsirlər" adlı bir dram əsəri vardır.

Bundan başqa yazar Hofmandan, Puşkindən ("Generalın qızı"), Sofokldan türk dilinə tərcümələr də edib. Çağdaş dövrdə də Səbahəddin Əli sevilərək oxunub və müasirliyini itirməyib. Lakin maraqlı budur ki, S. Əlinin müasir dövrdə daha çox şeirlərinə müraciət edilib.

Əsərləri

"Şeirləri"

- Dağlar ve Rüzgâr (1934 – Yeni Eklerle 1943).

- Kurbağanın Serenadı ve Öteki Şiirler'le birlikte (1937)

- Bütün şiirleri.(YKY)

"Bəstələnən şeirləri"

- Hapishane Şarkısı V (Aldırma Gönül – Kerem Güney, Edip Akbayram)

- Leylim Ley (Zülfü Livaneli)

- Hapishane Şarkısı I (Göklerde Kartal Gibiydim / Nazlı Yarim – Deniz Akyürek)

- Hapishane Şarkısı III (Geçmiyor Günler – Ahmet Kaya)

- Çocuklar Gibi (Sezen Aksu)

- Kız Kaçıran (Ahmet Kaya)

"Hekayələr"

- Değirmen

- Kağnı

- Hanende Melek

- Ses

- Kağnı – Ses (İki Kitap Birlikte)

- Yeni Dünya

- Kamyon

"Romanları"

- Quyucaqlı Yusuf

- İçimizdəki şeytan

- Xəz mantolu Madonna

"Toplamaları, tərtibləri"

- Markopaşa Yazıları ve Ötekiler

- Çakıcı'nın İlk kurşunu

- Mahkemelerde

- Hep Genç Kalacağım

"Tərcümələri"

- Tarihte Garip Vakalar, Max Memmerich

- Antigone, Sofokles

- Minna Von Barnhelm, Lessing

- Üç Romantik Hikaye, H. Von Kleist – A. V. Chamisso – E. T. A. Hoffmann

- Fontamara, Ignazio Silone

- Gyges Ve Yüzüğü, Fr. Hebbel

- Yüzbaşının Kızı, A. S. Puşkin  (Erol Güney ile birlikte)

Səbahəddin Əli ədəbi şəxsiyyətini, sosial-realist müstəviyə qoyaraq həyat təcrübəsini oxucuya yönləndirib və Cümhuriyyət dövrünün Türk ədəbiyyatına təsir edən bir şəxs olub. Əsasən hekayə janrında əsərlər yazsa da, romanları ilə məşhurlaşıb, romanlarında müraciət etdiyi sevgi və məhəbbət mövzusunu uzun təsvirlərlə, bəzən də sosial pozuntulara yönəltdiyi tənqidlərlə, siyasi mübahisələrinə istinad edən povestlərlə təbliğ edib.

Onun "Kuyuçaklı Yusuf" (1937), "İçimizdəki şeytan" (1940) və "Xəz paltarında Madonna" (1943) romanları Türkiyənin ədəbi dairələri tərəfindən tanınıb və hər ikisi 20-ci əsr mükafatına layiq görülüb və 21-ci əsrdə öz təsirini qoruyub. Əyridərədə doğulan Səbahəddin Əli ilk hekayə və şeir cəhdlərinə Balıkəsirdə başlayıb, sonra İstanbuldakı ədəbiyyat müəllimi Ali Canip Yöntemin dəstəyi ilə ilk dəfə şeirlərini Akbaba və Çağlayan dərgilərində çap etdirib.

Yazar 2 aprel 1948-ci ildə vəfat edib.

Allah rəhmət eləsin!

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(02.04.2026)

İnci Məmmədzadə,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi

"Xalqımızın ulduzları" silsiləsi böyük ajiotaj yaratdı, diqqətlər çəkdi. Azərbaycanın bütün məşhur qəhrəman xanımlarını kətan, fırça və boya ilə bunca vəsf etmək, inanılmaz dərəcədə çətin idi, o, bunu alındırmışdı. "Tomris", "Məhsəti Gəncəvi", "Sara Xatun", "Xurşudbanu Natəvan", "Tuti Bikə", "Aşıq Pəri", "Ağa Bəyim Ağa" və digər bu silsilədən olan əsərlər həqiqətən də diqqətəlayiq əsərlərdir...

Altay Hacıyev 2 aprel 1931-ci ildə rəssam Əmir Hacıyevin ailəsində dünyaya göz açıb. 1951-ci ildə Əzim Əzimzadə adına Rəssamlıq Məktəbini, 1959-cu ildə isə Kiyev Dövlət Rəssamlıq İnstitutunu bitirib. 1959-cu ildən beynəlxalq və respublika əhəmiyyətli sərgilərin iştirakçısıdır. 1960-cı ildə SSRİ Rəssamlar İttifaqının üzvlüyünə qəbul edilib. 1962–1967-ci illərdə Azərbaycan SSR Nazirlər Soveti yanında Dövlət Mətbuat Komitəsinin baş rəssamı vəzifəsində çalışıb.

1982-ci ildə Altay Hacıyev Əməkdar rəssam, 2002-ci ildə isə Xalq rəssamı fəxri adlarına layiq görülüb. 1995-ci ildə "Humay" mükafatı ilə təltif olunmuşdur. Altay Hacıyev 2003-cü ildən Prezident təqaüdçüsü olub. Rəssamın bir neçə fərdi sərgisi təşkil olunub. Onun 1987-ci ildə qrafika əsərlərinin, 1991-ci ildə "Natəvan-Şuşa", 2001-ci ildə isə "Xalqımızın ulduzları" adlı tematik, eləcə də 2006-cı ildə 75 illik yubiley sərgiləri keçirilib.

Rəssamın əsərləri Azərbaycan Milli İncəsənət Muzeyində, Azərbaycan Dövlət Rəsm Qalereyasında, xarici ölkə muzeylərində və nüfuzlu şəxsi kolleksiyalarda saxlanılır. "Azərnəşr"də işlədiyi müddətdə dövrün tanınan yazıçıları, şairləri ilə tanış olub, onların yaradıcılığını öyrənib. O, bir tərəfdən qələm sahibləri, digər tərəfdən də tanınan rəssamlar arasında uzun müddət vaxt keçirib. Beləliklə, sənət aləmində özünəməxsus yer tutub, imzasını tanıtdırıb.

Altay Hacıyevin yaradıcılığı bir sıra özünəməxsus cəhətləri ilə diqqət çəkib. Ukraynada ali təhsil alan sənətkar klassik Avropa rəssamlıq ənənələrini dərindən öyrənib. Bununla yanaşı, öz yaradıcılığında hər zaman şərqli duyumuna malik olduğunu büruzə verib, Azərbaycan təsviri sənətinin zəngin ənənələrindən yaradıcılıqla faydalanıb. Belə ki, əsərlərinin mövzusu, ideya bədii məzmunu, orijinal üslubu, kompozisiya tərtibatı, kolorit həlli ilə yaradıcılığında iki istiqaməti paralel apardığını, bədii sintez etdiyini müşahidə etmək mümkündür.

Altay Hacıyev yaradıcılığının böyük bir dövrünü kitab qrafikasının inkişafına sərf edib. Neçə-neçə kitaba bədii tərtibat verib, bir çox əsərlərə illüstrasiyalar çəkib. Rəssam həm də bir çox silsilələr yaradıb. Ali təhsilini başa vurub Vətənə dönən rəssam 60-cı illərdə Bakıda gedən tikinti-quruculuq, əsaslı təmir-bərpa işlərini, Bakının inkişaf etmiş sənaye şəhərləri səviyyəsinə yüksəldiyini görüb və "Yeni Bakı" adlı ilk silsiləsini yaradır.

 "Xəzər", "Dənizin iftixarı" və "Xəzərin sahibi" adlı yeni silsilələr rəssamın yaradıcılığının ilkin dövrünü təhlil etməyə imkan verib. Altay Hacıyev yalnız kitab qrafikası ilə kifayətlənməyib, rəngkarlıq sahəsində də fırçasını sınaqdan çıxarıb. Rəngkarlıq əsərlərinin ana xəttini isə şanlı keçmişimiz, tarixi şəxsiyyətlərimiz və zəngin mənəviyyat xəzinəmizin tərənnümü təşkil edir.

5-ci siniflər üçün "Azərbaycan tarixi" dərsliyinin üz qabığı üçün çəkdiyi Dədə Qorqudun rəsmi müzakirələrə səbəb olub

Mükafatları

- Azərbaycan SSR Ali Soveti Rəyasət Heyətinin Fəxri fərmanı

- Azərbaycan SSR əməkdar rəssamı

- Azərbaycan Respublikasının xalq rəssamı

- Azərbaycan Respublikası Prezidentinin fərdi təqaüdü

- "Füzuli Dünyası-500" və "Humay" mükafatları

Rəssam12 fevral 2019-cuildə vəfatedib

Allah rəhmət eləsin!

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(02.04.2026)

İnci Məmmədzadə,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi

Razılaşınki, Xocalı faciəsikimiçox ağır bir mövzuda çəkilən filmdə baş rolda oynamaq böyük məsuliyyət, ustalıq tələb edir. Həm də milli təəssübkeşlik, vətənpərvərlik tələb edir.

Pərvanə Qurbanova, hər şeydən öncə, təəssübkeşdir!

Azərbaycan Respublikasının xalq artisti Pərvanə Qurbanova 2 aprel 1965-ci ildə anadan olub. 1981-ci ildə Gəncə Dövlət Dram teatrında fəaliyyətə başlayıb. Bu illər ərzində o  aşağıdakı rolları ifa edib:

Maral “Maral” (Cəfər Cabbarlı), Firəngiz “Oqtay Eloğlu” (Cəfər Cabbarlı), Sevinc “Sənsiz”(Şıxəli Qurbanov), İncixanım “Atabəylər” (Nəriman Həsənzadə), Əfsanə “İtkin gəlin” (Əlibala Hacızadə), Narınc “Yandırılmış adam”(Əlibala Hacızadə), Aqasiya “Odu atma, Promitey”(M.Kərim), Nazan “Yad qız”(Orhan Kemal), Gülqönçə “Cavad xan”(Nüşabə Məmmədova), Ülviyyə “Unutmaq İstəyirəm” (Nüşabə Məmmədova), Şahnaz “Mahnı dağlarda qaldı” (İlyas Əfəndiyev) və s.

1990-cı ildən hal hazıra kimi Gəncə Dövlət Nizami Poeziya teatrında işləyir və aşağıdakı rolların ifaçısıdır:

- “Xeyir və Şər”də Kürd qızı

- “Məhəbəət əfsanəsi”ndə Şirin,

- “Bəhram şah”da Afaq,

- “Məhəbbətin qənimi”ndə Sədaqət və s.

Pərvanə Qurbanovanın Milli kino sahəsində də xidmətləri az olmayıb. Bunlardan "Xocalı faciəsi" haqqında çəkilən "Haray" filmində baş rolda, E. Əfəndiyevin "Sarı gəlin" filmində əsas rollardan birinə, "Pərvanələrin rəqsi" serialında Yaqut xanım roluna çəkilib.

Filmoqrafiya

1. Haray

2. Döngələr

3. Cavad xan

4. Pərvanələrin rəqsi

5. 28 iyun

6. Yuxu kimi

7. Köhnə çamadanlar

8. Xəyanət

9. Qurd yağı

Teatr xadimləri ittifaqının üzvüdür, “Qızıl Dərviş” mükafatı laureatı, Azərbaycan Respublikasının xalq artistidir. 13 dəfə Prezident Mükafatına layiq görülüb.

"Doğum günlərimi adətən ailəmlə, balalarımla birlikdə qeyd edirəm. Amma bu dəfə fərqli olacaq. Zaur Baxşəliyev 3-4 gün bundan öncə mənə zəng edib dedi ki, çox istəyirəm sizə "Zaurla Günaydın" verilişində ad günü keçirim. Mən də çox böyük məmnuniyyətlə qəbul etdim. Sağ olsun Atv kanalı və xüsusilə də Zaur Baxşəliyev məni hər zaman diqqətdə saxlayır. Bunun özü mənə ən böyük hədiyyədir" – mediaya verdiyi açıqlamasında o belə deyib.

Və həm də öz həyat kredosunu aşıqlayıb:

"Mənim üçün ən böyük hədiyyə doğmalarımın diqqəti, sevgisi və qayğısıdır. Mən diqqəti çox sevirəm. Çünki özüm də hər kəsə bacardığım qədər diqqət yetirirəm. Doğum günlərini qeyd etməyi sevmirəm. Son illərdir ki, doğum günümdə telefonu açıq saxlayıb, kimlərinsə təbrikini qəbul edirəm. Həyat yoldaşım rəhmətə gedəndən sonra heç bir doğum günümü ürəkdən qeyd etməmişəm.

Balalarımın üstündə tək qaldım, əlbəttə ki, möhkəm olmalı idim. Ona görə də artıq mənə əhəmiyyətli deyildi ki, yaş üstünə yaş gəlir, qocalıram. Mənim fikrim o idi ki, balalarımı vətənə layiqli övlad kimi böyüdüm, işimdə uğurlarım bol olsun.  Çətinliklərim olsa da heç bir zaman aciz qalmamışam. Acizlik etdinsə bu həyatda aciz də qalacaqsan, heç nəyə nail olmayacaqsan".

Xalq artisti hər zaman səhnədə olmağı arzuladığını da bildirib:

"Sənətimlə bağlı arzularım çoxdur. Hər zaman səhnədə olub, oynadığım rollarla tamaşaçıların qəlbini fəth etmək istəyirəm. Tamaşaçılarla canlı ünsiyyəti, teatrı çox sevirəm. Kinodur, serialdır, onları neçə dəfə istəsən çəkib, sonra ən yaxşısını seçib tamaşaçıların ixtiyarına verirsən, amma tamaşa elə deyil. Səhnəyə çıxdınsa orada səhv olmaz. Hər zaman tamaşaçıların qəlbində yaxşı bir sənətkar kimi qalmaq, taxt qurmaq istəyirəm".

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(02.04.2026)