Kamalə Abıyeva,

“Ədəbiyyat və incəsənət”

 

İlk beşiyimiz, ilk evimiz-eşiyimiz, yuvamız ana bətnidi-anadır. İlk nəfəsimizdi, havamız, çörəyimizdi ana. İlk eşitdiyimiz səs, hiss etdiyimiz sığaldı. Yəqin ona görə qədəm basdığımız torpağa ana torpaq demişik. Sonda onun qoynuna gedirik –torpaq ananın... Sevgimizlə birlikdə. Vətən dediyimiz torpağa sevginin sonu yox.

 

Sevgi anadan başlayır. Ona görə Süleyman Heydərov ölümlə çarpışanda anasını xatırlayıb.

-Bu dünyadan ayrıldım sanki.  O ağır halımda anamı düşündüm. Məni hospitala aparan yoldaşlarıma “Anama deyin məni bağışlasın”- demişəm. Onun üzülməsi mənimçün dözülməzdi.

Aramla danışır. Səsində hiss edirəm çəkdiyi ağrını da, sevgini də.

-İkinci Qarabağ savaşı başlayanda mən də döyüşmək istəyirdim. Anama “dua et məni də aparsınlar savaşa”-deyirdim. Hər birimiz vətən əsgəri olsaq da hər nazirliyin öz görəvi var. FHN-nin də öz vəzifələri var. Azad olunmuş torpaqlarımızı minalardan təmizləmək, insanların təhlükəsiz yaşamını təmin etmək də bizim işimizdi.

 Hər aşkar etdiyi mina mənəvi yükünü bir az azaldır.

2022-ci il mayın 13-də minaya tuş gəlib.

Günlərlə vəziyyəti ağır olub, komaya düşüb. Süni yolla qidalanıb.  

-Yaşayıb-yaşamadığımı anlamırdım. Yaralananda 20—30 dəqiqə özümdə olmuşam. Heç nə görmürdüm, gözlərim zədələnmişdi. Komadan ayılanda heç nə xatırlamırdım, adımı da unutmuşdum. Anamın adını xatırlamağa çalışırdım bircə. Sol əlimi hiss edəndə kağız qələm istədim. Çətinliklə də olsa sol əlimlə “Ana, məni bağışla”- yazdım.

Bir də həkimin “sağ qolu kəsilməlidi” dediyini eşidib...

Bunları yazanda çox ağrıyıram, sənin də ağrıyacağını bilirəm. Bağışla məni, Süleyman.

Amma o sakit danışır: Biz xəsarət ala, həyatımızı itirə biləcəyimizə hazır oluruq. Bu yolu seçmisənzə hər çətinliyə hazır olmalısan. Soyuqqanlı olmalısan.

Onunla Günel Abbasovanın və Günel Əsədovanın təşkilatçılığı ilə Respublika Əlillərin Bərpa Mərkəzində keçirilən Gənclər günündə tanış oldum. Qəribə bir doğmalıq yarandı aramızda. Ən çox sevdiyi mahnının “Özün günahkarsan” olduğunu öyrəndim. Söz müəllifinin yanında olmasından nə qədər sevindiyini necə anladım? Şeiri necə duyur, ilahi!

“Musiqi möhtəşəmdi. Həmişə düşünürdüm ki, bu sözlərin müəllifinin ruhu nə böyükdü.  Sizinlə tanış olmaq necə qürurvericidi”-kimi sözlər deyir. Mənim sevincimi təsəvvür edə bilirsənsə, əziz oxucu, ruhun böyükdür sənin də. Və bu igidi bir az da yaxından tanı.

 Süleyman Vaqif oğlu Heydərov 1994-cü ildə 23 fevralda Bakıda anadan olub. 2011-ci ildən Yasamal rayonundakı 53 nömrəli məktəbdə təhsil alıb. Məktəbin ictimai həyatında fəal iştirak edib, əksər tədbirlərin aparıcısı olub, maraqlı çıxışlar hazırlayıb. Müxtəlif tədbirlərin, səhnəciklərin hazırlanmasında Respublikanın Əməkdar artisti Əhməd Salahov şagirdlərə kömək edib. Süleyman səsi, nitqi, istedadı, boy-buxunu ilə diqqətini çəkib. Əhməd müəllim ona İncəsənət Universitetinə getməyi də məsləhət görüb.

Onun isə öz məqsədi, arzusu vardı.

Qəbul imtahanlarında 500-ə yaxın bal toplayır.  

“Topladığım balla 1-ci qrupda istənilən ixtisası seçə bilərdim. Niyə FHN –nin Akademiyasını seçdim? Adı da, geyimləri də, gördükləri iş də mənim üçün maraqlı idi. Onların əsas təyinatı xilasetmədi. Bu peşənin fəlsəfəsi mənim üçün maraqlı idi. Xüsusi təyinatlı təhsil müəssisəsidi. 4 il kursant olursan əsgər kimi, həm də oxuyursan. Təyinatımı Xüsusi Riskli Xilasetmə Xidmətinə aldım, həm də məhz istehkam bölməsinə. Hərbi Mühəndis-istehkamçı kimi ixtisaslaşdım.  Ölkədaxili kurslarda oldum. Eləcə də Türkiyədə, Rusiyada, ABŞ-da xüsusi kurslarda olmuşam”.

Həmişə fərqlənib Süleyman. Orta məktəbdə, akademiyada da yaxşı oxuyub. Hamı Süleyman haqda: “savadlı, məsuliyyətli, diqqətli, dürüst, vətən sevdalı qeyri-adi insandı”-söyləyir.

Pirotexnik-istehkam manqasının komandiri gizir Rövşən Əliyev deyir:

-2015-ci ildən tanışıq. Çox həyatsevər, ünsiyyətcil, soyuqqanlı, təmkinlidir. Həmişə öyrənməyə can atır. Sürətlə düşünüb, doğru qərar verə bilir. Azad olunmuş torpaqlara gedən ilk onluğa o rəhbərlik edəcəkdi. “Mənimlə gedərsənmi”” sualını unutmuram. O dəqiqə razılaşdım. Tapşırıq çətin olsa da, Süleymanla hər çətinliyin öhdəsindən gəlmək olur. Mənən çox güclüdür.

İstehkamçı gizir Əliyev Mehdizaman deyir:

-Çox peşəkardır. Öyrənməkdən, öyrətməkdən usanmır. Naryadda olanda belə onu çağırsaq, nəsə sualımız olsa, həmən gəlir. Tapşırıqlara qarşı çox məsuliyyətlidir. İxtisasımın bütün incəliklərini ondan öyrənmişəm. Nümunəvi rəhbərdir. Ən əsas cəhəti dinləməyi bacarmaq və düzgün qərar verməkdir. Fəxr edirəm ki, bu müqəddəs yolda onunla birlikdə olmuşam.

Gizir Ramin Əhədov deyir:

- Zabit kimi, insan kimi şəxsiyyətinə hörmət edib. Müxtəlif kurslarda öyrəndiklərini nəzəri və praktik olaraq hamıya öyrətməyə can atıb. Döyüşlər zamanı gücləndirilmiş rejim idi. Hazırlıq keçirdik. Süleyman bütün suallara elə cavab verirdi ki, qaranlıq məqam qalmırdı. Əsas bilik deyil, həm də onu öyrətmək bacarığıdır. Şəxsi heyətə də böyük hörmətlə yanaşıb. İndi də mənim üçün rəisdir.

Qrup komandiri gizir Altay Alıyev deyir:

-Azad olunmuş torpaqlarda minatəmizləmə əməliyyatlarını həyata keçiririk. Süleymanla illərlə birlikdə çox çətin xidmətlərimiz olub. Heç vaxt yorulduğunu hiss etməzdik. Onun öyrətdikləri nəticəsində deyə bilərik ki, biz düşməndən qat-qat güclüyük. Komandirim haqda günlərlə danışa bilərəm. Bizim üçün nümunədir.

 

Özü isə bunları deyir:

-Atam uşaqlıqdan məni və qardaşım Vasifi Şəhidlər Xiyabanına aparırdı tez-tez. Şəhidləri, döyüş yoldaşlarını ziyarət edirdik. Biz o illərin hadisələrini eşidərək böyümüşük. Uşaqlıqdan vətənə bağlılıq hopub şüurumuza.

 Əslən Füzulidən olan Vaqif Heydərov Birinci Qarabağ savaşında nizami orduda xidmət edib. O illərin bütün ağrılarını, itgilərini yaşayıb. Və bunları unutmayıb. Oğlanlarını da unutmağa qoymayıb. Bu torpaqların bir gün qayıdacağına da inanıb. “Bir gün mənimlə fəxr edəcəksiz” deyən oğlu ilə qürur duyub həmişə. Komadan ayılandan sonra doğmaları ilə telefon danışığında anası Fazilə xanımdan “deyirdin, hamınız mənimlə fəxr edəcəksiz, sözünü tutdun” sözlərini eşidib.

2021-ci ilin yanvarından  FHN-nin Xüsusi Riskli Xilasetmə Xidmətinin  Döyüş və Xüsusi Hazırlıq İdarəsinin pirotexnik və istehkam hazırlığı şöbəsinin rəisi kimi azad olunmuş torpaqların minalardan təmizlənməsi tapşırığını yerinə yetirib kapitan Heydərov. Ağdam ərazisini minadan təmizləyərkən piyada əleyhinə minanın partlayışından yaralanıb.

Ali Baş Komandan İlham Əliyev tərəfindən “İgidliyə görə” medalına layiq görülüb.

General-polkovnik Kamaləddin Heydərovun əmrinə əsasən ona vaxtından əvvəl mayor rütbəsi verilib. “Hərbi xidmətdə fərqlənməyə görə” 3-cü dərəcəli medalla təltif olunub.  

-Elə bir yerdə olmaq istəyirdim ki, vətənimə daha çox gərək olum. Ona görə FHN-ni seçdim. Hər bir çətinliyə hazır idim vətən uğruna. İki anam var-öz anam, bir də Vətən. Çətin gündə ana vətənin yanında olmalıydım. Vətəni seçdim. Hər kəs öz borcunu yerinə yetirməlidir vətən qarşısında. FHN-nin Xüsusi Riskli Xilasetmə Xidmətinin mina eleyhinə xüsusi təyinatlı alayı da öz borcunu yerinə yetirir. O torpaqlara ayaq basanda necə qürur duyduğumu bilsəz- deyir.

Ona qulaq asıram və giley-güzar edənləri düşünürəm. Bir də Süleyman kimi xalqını, dövlətini sevənləri düşünürəm. Onlar istənilən təhlükəni gözə alıblar vətən, qardaşlıq, insan adına.

Gizlicə tez-tez gözlərinə baxırdım. Əslində o bunu görmürdü. Amma mənə elə gəlirdi ki, görür. Bir gözü sarıqdadı. O biri gözünün protez olduğunu sonra bildim. Heyrətləndim. Süleymanın üzündə, gözündə elə işıq vardı ki, inanmazsınız bəlkə. Gözü danışırdı elə bil. Kimsə deməsə, anlamazsan. O qədər hissiyatsız baxışlar var ki. O qədər görməyənlər var ki... Deməli ürəyin, ruhun işıqlı olmalıdı. Sevgi işığın olmalıdı.  

Bu yazıdan xəbər tutacaq Süleyman. Yaralarını göynədəcəyəm bəlkə... Bunu heç istəməzdim. Ana kimi “bağışla oğul” deyirəm. Ancaq xalq onun rahatlığı, təhlükəsiz yaşamı üçün həyatını qurban verməyə, sağlamlığından keçməyə hazır olan oğullarını tanımalıdı. Son vaxtlar giley-güzara meyllənmişik. Daha çox da başqalarının işinə baxır, nöqsanlarını axtarırıq. Hər kəs öz işində qüsursuz olsa nə vardı ki. Hər kəs vəzifəsinə sənin kimi sevgiylə, məsuliyyətlə yanaşsa nə vardı ki?...

FHN –ni də tənqid etməyə də hazırıq. Ordasa Süleyman Vaqif oğlu kimi qürur duyacağımız oğullar var.

Cənab nazir Kamələddin Heydərov ona “qəhrəmanım” deyir. O, hər birimizin qəhrəmanıdı.
Süleymana bütün xəyallarının gerçək olmasını arzulayıram. Onun ruhu, ürəyi, ağlı işıqlıdı. Ancaq fiziki sağlamlığı xəsarət alıb. Gözünün birinin fiziki görməsinə ümid var. Müalicəsi ciddi nəzarətdədir və davam edir. Ona ümidinin işığını arzulayıram. Tanıyan, tanımayan, bu yazının oxucuları da yəqin bunu arzulayacaq. İnanıram ki, bu arzunun işığına sevinəcəyik bir gün.

Süleymanla ilk tanış olduğumuz gündən dost olmuşuq, doğma olmuşuq, ana-bala olmuşuq. Telefonla danışır, görüşürük. Müalicəsi davam edir, gözündə işıqlanma var. Deyir “görən kimi ilk sizinlə görüşəcəyəm, bu şəhəri birlikdə gəzəcəyik”. Mən də o arzuyla yaşayıram Süleyman. O günü gözləyirəm.

 

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(05.05.2026)

 

 

 

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının və “Ulduz” jurnalının birlikdə həyata keçirdikləri “Biri ikisində” layihəsində bu gün sizlərə Banu Muherremin şeirləri

təqdim edilir.

Layihə ən yaxşı ədəbi nümunələrin təbliğinə hesablanıbdır.

Xoş mütaliələr.

 

                                              

 

BANU MUHERREM,

 

MƏSƏLƏ 10-DA DEYİL

 

Özümdən yıxılanda bircə  kömək olmur  heç,

Bax necə də izinsiz ürəyimdən keçirsən!..

Səni yol-yol axtaran gözümdən də özün keç,

Məsələ  onda deyil.

 

Bir xəyalı quran tökülür qırıqları.

Ən tükəndiyim yerdə, sən uzaqdan gör deyə,

məni məğrur gəzdirir qəlbimin sınıqları,

Məsələ o da  deyil.

 

Bəzən bir məqam gəlir, ölüm qurtuluş  olur,

Gecələrin birində sözünü tanımırsan.

Çox gəlirsən özünə;  dözüm “qurd işi” olur,

Onda   “məsələ deyil”.

 

Qış düşmüş çiyinlərə  sevgi ayrı dərd olur,

Məzarlıqda  bilirsən bütün  çarəsizliyi.

Sevdiyin kəs anlamır məsələ o, həll odur,

Məsələ  “o”nda deyil.

 

Kimsənin sığmadığı ürəyimə sığırdı,

Mən bir 10 rəqəmiyəm, onsuzluq da sıfırdı.

Hamını yığ, vur  o-na. Cavab yenə  sıfırdı,

Məsələ  10-da  deyil.

 

 

YALANIM VARSA...

 

Qara sellofan gətir, topla arzularımı,

Yığ içinə, apar at, qaç gəl, kimsə görməsin.

Sonra otur yanımda, göstərim necə olur

atəş ilə oynamaq – sənə asan gəlməsin.

 

Sənə yerlər deyim ki, yer adları biləsən,

Qucaqlayım, içindən uçanları görəsən.

Bilmədiyin hal ola, haldan-hala girəsən,

Nur içində uçasan, amma ruhun ölməsin.

 

Qayıtdığım yolları bircə dəfə sən dolan,

Dönə bilsən, qayıt gəl, arzular olsun yalan.

Atəşin içindəki ayaza möhtac olan

Adama qış olasan, alovun da sönməsin.

 

Qırılıb göylərdəki buludlara dönmüşəm,

İçimdəki dünyamla ürəyimə gönmüşəm.

Səni qəlbimdən sonra gözümə də gömmüşəm,

Yalanım varsa, de ki, o gözlərin gülməsin.

 

 

RUHUMUN GEYMƏLƏRİ

 

Təsəlli söhbətlərin ürəyimin dincidir,

Göz yaşıma islanar quru su gölmələri.

Qubar cəhənnəm odu – ürəyimi incidir

doldurarkən dumanlar ağlımda xeymələri.

 

Dağların yamacını parçalayar ildırım,

Yağışlar burulduqca təmizlənər qaldırım.

Güvəndiyim dağa da qar ələnər bir yığın,

Üşüyər səhralarda bağrımın heybələri.

 

Qınanılsa da ölüm dəli bir eşq uğruna,

Səhvlərim heç nə etməz, gözüdönmüş doğruma.

Bir reseptlik əlacdır – hüzur verib ağrına,

Dodağına pıçıldar ruhumun geymələri.

 

 

BAĞIŞLANMAQ KƏFƏNDİ

 

Sabahlar da meyvə kimi, çürükdür,

Bəlli olmaz nə çıxacaq içindən.

“Gün sayaram, payız gələr” – deyincə

Görərsən ki, qaydıram biçindən.

 

Səhv addımlar elə-belə atılmır,

Yanlış nədir, günah nədir, öyrədim?!

Bir baharlıq döngələri gəz yenə,

Bu şaxtada gözlərini göynədim!

 

Baxacaqsan qarda donmaq üzrəsən.

Görəcəksən yuxun gəlir-şirindir.

“Pis adama heç nə olmaz” deyirlər,

Gözlərimdə hər gün ölmək – işindir.

 

Demək, mənim zəifimmiş inanmaq,

Zəiflərim xırda-xırda tükəndi.

İç işığım yanmır bağışlamaqdan,

Bağışlanmaq ölənlərə kəfəndi.

 

 

GETMƏK MƏNİM EVİMDİ

 

Getmək mənim evimdi, ünvanımı bilirəm,

Qalmaq isə çətindir boş çoxluğun içində.

Baxır niyə gedirəm, baxır kimdən gedirəm,

Çoxluqlar da boş gəlir, sıfırlanır içim də.

 

Pəncərəmdən keçən kadr-fəsil deyil, ömürdü,

Pəncərələr gözümdə mənalı görünmürdü.

Ömründən getdiklərim öz içimə gömüldü,

Nəyimə lazım daha günahından keçim də?!

 

Şəkillərdə yaşayır bizdən çıxıb gedənlər,

Çərçivələr tanımır könlümüzə girənlər.

Məndən yaxşı bilirmiş iç üzünü görənlər,

Deyirəm: "Bağışlayın, uşaqlığına keçin də..."

 

Dünya sakit fırlanır, bir kölgəsən gündə sən,

Nə qədər addımlasan, dayandığın yöndəsən.

Ürəyimdən yıxılmış, ruhu elə gündəsən,

Söz dünyamın içində  bir nəfəsə keçin də!

 

 

SƏN YADIMA DÜŞƏNDƏ

 

Sən yadıma düşəndə

Günəşə göz atıram,

gözlərimi yandırır.

O parıltı sənsənmi?!

Qalan ağlımı alır.

Sən yadıma düşəndə

kəndimizin şəklini

ürəyində daşıyır

içimdəki boz divar.

O kənd sənə tanışdı?!

Səsin kəndə aparır,

mənə tanış o civar.

Sən yadıma düşəndə

ay günəşlə yarışmır,

günəş ayla öpüşür.

O ay sənin dostundu?!

Mənə səndən danışır,

sözünü kəsməyəndə

darıxmağım ötüşür.

Sən yadıma düşəndə

içir, gülür babalar;

gözündə cavanlaşır

ən deyingən qarılar.

O cürünü görmüsən?!

Elə bil çiçəklərdən

toz daşıyır arılar.

Sən yadıma düşəndə

dənizdə qayıq batır,

əllərimdən yapışır

kömək istəyən qollar.

O dənizi bilirsən?

Necə xoşbəxt olurlar,

neçə yuva qururlar

on bir rəngli balıqlar.

Sən yadıma düşəndə

düşür yadıma yollar.

Yeridikcə hər küçə,

səssiz dolanmış qollar.

O qolların ağrımır

ələndikcə yağışlar?!

Mənəm də, Allah haqqı!

Sən yadıma düşdükcə

sonunu dəyişirəm-

-xoşbəxt bitir nağıllar.

 

 

UNUDURAM

 

O qədər təmiz idin yenilmiş ürəyimdə,

Mən sevib saxlamışam, yenilmiş ürəyim də.

Gözlərim açıldıqca gördüm ki, kürəyimdə

ağrı, kədər, qüssə, qəm – adiləşir…

                                                      unuduram…

 

Hər nə yalan danışdın, mən anlayışlı oldum.

İçimdəki uşaqla içimdən yaşlı oldum.

Qüsurlarınla sevdim, bir başıdaşlı oldum.

Gördüm sənin sevgin də faniləşir,

                                                      unuduram…

 

Doğru sözün yalanmış, doğruların da varmış,

Sən də bu cür adamsan-doğru! Arın da varmış.

Bazarmış ürəyin də; oğru yarın da varmış

səni kim oğurladı – pişik, ya şir?!

                                                     unuduram…

 

 

GEDİRƏM

 

Yollara bax, elə hey yeridikcə uzanır,

Bu yollar  ayrılıqdan, görəsən, nə qazanır?!

Yol özü də yorulur, uzanmaqdan usanır,

Bu yola ayrılığı  dərin qazıb gedirəm.

 

Bu gecə mənlik deyil, zaman məni dişləyir,

Darıxmaqdır  ayrılıq, lap qanıma  işləyir.

Kədər gözümdən  axır, göz yaşlarım "şş...”deyir,

Ayrılığın adına şeir yazıb gedirəm.

 

Vidalaşıb gedirəm, yağışlar nəğmə çalır,

Şənliklər dağılırmı? Yel yağışa dolanır.

Özüm gedirəm, amma ürəyim burda qalır,

Bu şəhərin izindən yolu azıb gedirəm.

 

Keçi inadı kimi inadım var savaşda,

Nə çox hekayəm oldu bu ağılda, bu yaşda.

Tutma qolumdan, məni incidirsən, yavaş da!..

Könlüm! Sənin hökmünü özüm cızıb gedirəm.

 

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(05.05.2026)

 

 

Fatimə Məmmədova,

"Ədəbiyyat və İncəsənət" portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi

 

Mövzuya yenidən qayıdırıq. Bu qədər keşməkeşli, əziyyətli tarix yaşamış, minlərlə şəhid vermiş, ağrını da, qüruru da eyni anda yaşamış bir ölkənin bayrağına qarşı edilən hörmətsizliyin heç bir izahı varmı?

 

Uşaq yaşlarımızdan bizə öyrədilən ilk dəyərlərdən biri bayraq olub. Hələ məktəbin ilk günlərindən müəllimlərimiz onun rənglərini, üzərindəki ay və ulduzun mənasını izah edərdi. Bu, sadəcə bir dərs mövzusu deyildi – bu, bizə kim olduğumuzu anlatmağın ilk addımı idi. Hətta bayrağın rənglərini bilməmək müəllimlər tərəfindən utandırıcı hal kimi təqdim olunurdu. Çünki bu, yalnız bir məlumatın yox, kimliyə laqeydliyin göstəricisi kimi qəbul edilirdi.

Bizə deyilirdi ki, tariximizi, himnimizi, bayrağımızı bilmədən böyümək mümkün deyil. Uşaqlıqdan bu anlayış o qədər aşılanırdı ki, sanki bayraq bizim üçün adi bir əşya yox, xüsusi bir məsuliyyət idi. Məktəblərdə partaların üstündə, müəllim masasının üstündə bayraq həmişə yerini alardı. O, sadəcə dekor deyildi – hər gün gözümüzün önündə olan bir xatırlatma idi: kimik və nəyə bağlıyıq.

Yadımdadır, məktəbdə bayraq yerə düşəndə bunu adi bir hadisə kimi qarşılamazdıq. Kim görürdüsə, dərhal əyilib onu götürərdi. Bu, bizə öyrədilmiş bir refleks idi. Çünki bayraq yerə düşməməli idi, düşərsə, onu qaldırmaq borc sayılırdı. Bu davranışın arxasında qorxu yox, hörmət dayanırdı. Hətta bayrağın bir yerində cırıq və ya zədə olanda bunu hamı hiss etməsə də, buna həssas yanaşan insanlar dərhal onu düzəltməyə çalışardılar. Onlar üçün bu, kiçik bir detal deyildi. Çünki bayraq onların gözündə sadəcə parça deyil, bütöv bir dəyərin simvolu idi.

Bütün bu öyrədilənlər illər keçsə də yaddaşımızda qalır. Amma zaman keçdikcə cəmiyyətin bir hissəsində bu həssaslığın zəiflədiyini görmək olur.

 Ötən gün Bakıda baş verən hadisə də bunun bariz nümunəsidir. Bir vətəndaşın bayrağa qarşı hörmətsiz davranışı cəmiyyətdə ciddi narazılıq doğurdu. Daha sonra onun üzr istəməsi ilə məsələ müəyyən qədər səngisə də, bu hadisə daha böyük bir problemi üzə çıxardı: bizə uşaqlıqdan aşılanan dəyərlər nə dərəcədə qorunur? Çünki bayrağa hörmətsizlik təkcə bir simvola qarşı deyil. Bu, həm də tarixə, keçmişə, bu günə və gələcəyə qarşı münasibətin göstəricisidir. Bəzən insanlar gündəlik həyatın içində bu anlayışları arxa plana atır, onları sadəcə rəsmi atribut kimi qəbul edirlər. Halbuki bayraq  bir millətin yaddaşıdır. O, yalnız dövlətin deyil, hər bir vətəndaşın kimliyini daşıyır.

Bu səbəbdən də məsələ təkcə bir hadisə ilə bitmir. Bu, daha çox düşünməyə vadar edən bir siqnaldır. Çünki bizə uşaqlıqdan öyrədilən o sadə, amma dərin həqiqət dəyişmir: bayrağa münasibət, əslində, vətənə münasibətdir. Əgər bu münasibət zəifləyirsə, deməli, problem təkcə fərdlərdə yox, ümumi düşüncə tərzindədir. Ona görə də bu cür hadisələrə sadəcə reaksiya vermək yox, onların səbəblərini anlamaq və dəyərləri yenidən xatırlatmaq daha vacibdir. Çünki bayraq yalnız qorunan deyil, həm də dərk olunan bir dəyərdir.

Sual vermək istərəm: bizə əmanət edilən bu dəyəri qorumaq üçün kifayət qədər məsuliyyət hiss edirikmi? Çünki bayraq yalnız dalğalananda yox, ona münasibətimizdə də öz dəyərini göstərir.  

 

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(05.05.2026)

 

Nigar Xanəliyeva,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xüsusi Layihələr şöbəsi

 

Türk Mədəniyyəti və İrsi Fondu ilə “Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Türk xalqlarının mədəniyyəti birgə layihəsindəyik.  Bu dəfə Türk xalqlarında qəhrəmanlıq anlayışı barədə danışacağıq.

 

Türk xalqlarında qəhrəmanlıq anlayışı sırf fiziki güc və döyüş bacarığı ilə məhdudlaşmır; bu anlayış mənəvi keyfiyyətlərin, ictimai məsuliyyətin və kollektiv yaddaşın sintezi kimi formalaşmışdır. Tarixi inkişaf prosesində bozqır həyat tərzi, köçəri dünyagörüşü və davamlı mübarizə şəraiti qəhrəmanlıq modelini yalnız “igidlik” deyil, həm də “ədalət”, “sədaqət” və “xalqına xidmət” kimi prinsiplərlə zənginləşdirmişdir.

Türk epik ənənəsində qəhrəman obrazı ən dolğun şəkildə Kitabi-Dədə Qorqud dastanında təcəssüm olunur. Buradakı qəhrəmanlar: Bamsı Beyrək, Qazan xan kimi obrazlar təkcə cəsur döyüşçü deyil, həm də sözünə sadiq, ailəsinə bağlı və toplum qarşısında məsuliyyət daşıyan şəxsiyyətlərdir. Onların qəhrəmanlığı fərdi şücaətdən çox, ictimai harmoniya və nizamın qorunmasına xidmət edir. Bu baxımdan türk qəhrəmanlığı fərdi şöhrət deyil, kollektiv rifah üzərində qurulur.

Bu anlayışın kökləri Bozqır mədəniyyəti ilə sıx bağlıdır. Bozqır həyatında insan daim təbiətlə və düşmənlə üz-üzə qaldığından, qəhrəmanlıq həyatda qalmanın və liderliyin əsas şərti kimi qəbul edilirdi. Lakin bu qəhrəmanlıq təkcə fiziki gücə deyil, strateji düşüncəyə, səbrə və müdrikliyə də əsaslanırdı. Türk xaqanları və sərkərdələri yalnız döyüş meydanında deyil, idarəçilikdə də qəhrəman sayılırdı.

Qədim türk yazılı abidələri, xüsusilə Orxon-Yenisey yazıları da bu qəhrəmanlıq modelini təsdiqləyir. Bu abidələrdə qəhrəmanlıq yalnız hərbi zəfərlərlə deyil, xalqın rifahını təmin etmək, ədalətli idarəçilik və dövlətin qorunması ilə ölçülür. Bilgə xaqanın və Tonyukukun nitqlərində “xalq üçün çalışmaq” ideyası qəhrəmanlığın əsas meyarı kimi təqdim olunur.

 

Türk xalqlarında qəhrəmanlıq anlayışı zaman keçdikcə transformasiya olunsa da, mahiyyət etibarilə dəyişməmişdir. Müasir dövrdə bu anlayış artıq yalnız döyüş meydanı ilə məhdudlaşmır; elm, təhsil, mədəniyyət və ictimai fəaliyyət sahələrində də qəhrəmanlıq nümunələri meydana çıxır. Bununla belə, tarixi yaddaşda formalaşmış “igid”, “alp”, “ərən” modeli hələ də kollektiv şüurda yaşayır və yeni kontekstlərdə özünü göstərir.

Nəticə etibarilə, türk xalqlarında qəhrəmanlıq anlayışı kompleks və çoxqatlı bir fenomendir. Bu anlayış həm tarixdən gələn epik ənənələri, həm də müasir dövrün sosial-mənəvi tələblərini özündə birləşdirərək, türk kimliyinin əsas sütunlarından biri kimi bu gün də aktuallığını qoruyur.

 

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(05.05.2026)

 

Habil Yaşar,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Ədəbiyyat şöbəsi

 

İstəkli oxucularımıza daha bir istedadlı gəncimizi tanıtmaq istəyirəm. Gənc şair Toğrul Azər oğlu Zamanlı 2001-ci ildə Mingəçevir şəhərində anadan olmuşdur. O, təhsil həyatına 2008-ci ildə Kəlbəcər rayon tam orta köçkün məktəbində başlamış və 2019-cu ildə həmin məktəbi müvəffəqiyyətlə bitirmişdir. Elə həmin il Bakı Dövlət Universitetinin Qazax filialında “Tarix müəllimliyi” ixtisasına qəbul olunmuşdur. Təhsilinin bir semestrini burada başa vurduqdan sonra Mingəçevir Dövlət Universitetinə transfer olunmuş və 2023-cü ildə ali təhsilini uğurla tamamlamışdır.

 

Hazırda Mingəçevir şəhərində yaşayan 24 yaşlı Toğrul Zamanlı ailənin tək övladıdır. O, geniş mütaliə dairəsinə və zəngin şəxsi kitabxanaya malikdir. Xüsusilə Türkçülük və Bütöv Azərbaycançılıq ideologiyalarına, eləcə də tarixi ədəbiyyata böyük maraq göstərir. Tarix ixtisası ilə yanaşı, digər humanitar və dəqiq elmlər sahələrində də geniş məlumat bazasına sahibdir.

 

 

TOĞRULAZƏROĞLU,

“BU GÜN TURAN GÜNÜDÜR”

 

Hiss edirəm təbi gəlir qəlbimin,

Yazacam sözləri dəftərə min-min,

Əlinizdə qılınc, cilovu çəkin.

Bilgə xaqan dövlət quran günüdür,

Əziz xalqım, bu gün Turan günüdür.

 

Neçə ildir dilimiz qaldı susuz,

Parçalandıq qıpçaq, qarluq və oğuz,

Haray çəksəm, gələr hunqar, qaqauz,

Atillanın qılınc vuran günüdür.

Əziz xalqım, bu gün Turan günüdür.

 

Siz də bilin milli ruhun qədrini,

Düşmən sınar Turan elin səbrini,

Pozacağıq rusun, farsın məkrini,

O düşmən ellərin viran günüdür.

Əziz xalqım, bu gün Turan günüdür.

 

Peyğəmbər də bilir türkün qüdrətin,

Adını çəkmişdir Sultan Mehmetin,

Dünyadakı sülhün və ədalətin

Qeyd-şərtsiz bərpa olan günüdür.

Əziz xalqım, bu gün Turan günüdür.

 

Qan ağlayır Şərqi Türküstan eli,

Kəsilir uyğurun danışan dili,

Bilin ki, Turanın bükülməz beli,

Oğuz xanın çinli qıran günüdür.

Əziz xalqım, bu gün Turan günüdür.

 

Doxsanlarda qanlı çaxdı ildırım,

Meşə tələ, qayaları sıldırım,

Onlar etdi Xocalıya soyqırım,

Hər insanın bunu anan günüdür.

Əziz xalqım, bu gün Turan günüdür.

 

Qurban olum hər şəhidin qanına,

Bayraq sancıb zəfər çalan anına,

Azərbaycan ucalıbdır şanına,

Haqq zülmdən sorğu soran günüdür.

Əziz xalqım, bu gün Turan günüdür.

 

Azad oldu yurdum, yuvam, oylağım,

Hər daşında tarixlərdən qaynağım,

Dalğalandı Xankəndində bayrağım,

Separatın məğlub olan günüdür.

Əziz xalqım, bu gün Turan günüdür.

 

Azəroğlu — Azərbaycan yazarı,

Təbriz, Ərdəbildir dərdi, azarı,

Gözlər bizi Nadir şahın məzarı,

Çapar Xorasana varan günüdür.

Əziz xalqım, bu gün Turan günüdür.

 

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(05.05.2026)

 

 

Rəqsanə Babayeva

"Ədəbiyyat və İncəsənət" Beyləqan və İmişli təmsilçisi

 

Səsin yoxluğu, yoxsa eşidilməyən həqiqət?

Tarixin müxtəlif mərhələlərində sənət yalnız estetik zövqün ifadəsi olmamış, həm də cəmiyyətin vicdanı, yaddaşı və gələcəyə yönəlmiş xəbərdarlıq sistemi kimi çıxış etmişdir. Sənət əsərləri çox zaman sözlə ifadə olunmayan həqiqətləri görünən və hiss olunan formaya salaraq ictimai şüurun formalaşmasına təsir göstərmişdir. Lakin bu gün, xüsusilə XXI əsrin ikinci onilliyindən etibarən, sənətin sanki əvvəlki gücünü itirdiyi, daha doğrusu “susduğu” barədə geniş yayılmış bir qənaət formalaşmaqdadır.

Bu “sükut” həqiqətənmi sənətin susmasıdır, yoxsa onun səsinin başqa formalara keçməsi, yaxud eşidilməməsi problemi ilə üz-üzəyik? Bu esse məhz bu sual ətrafında formalaşaraq müasir sənətin vəziyyətini, onun cəmiyyətlə münasibətini və səssizliyin arxasında gizlənən səbəbləri araşdırmağı qarşısına məqsəd qoyur.

 

Tarixi kontekstdə danışan sənət

Sənətin heç vaxt tam susmadığını iddia edənlər üçün tarix güclü arqumentlər təqdim edir. Məsələn, Pablo Picasso tərəfindən yaradılmış “Guernica” əsəri yalnız bir rəsm deyil, həm də müharibənin dəhşətlərinə qarşı səssiz, lakin son dərəcə güclü bir etiraz idi. Eyni şəkildə Fyodor Dostoyevski öz romanlarında insan ruhunun ən qaranlıq qatlarını açaraq cəmiyyətin mənəvi böhranlarını göz önünə sərmişdir.

Bu nümunələr göstərir ki, sənət tarix boyu yalnız gözəllik yaratmaqla kifayətlənməmiş, həm də cəmiyyətin problemlərini dilə gətirmiş, bəzən isə bu problemlərin həllinə doğru düşüncə istiqamətləri formalaşdırmışdır. Deməli, sənətin əsas funksiyalarından biri “danışmaq”, daha doğrusu həqiqəti ifadə etmək olmuşdur.

 

Müasir dövrdə səssizliyin illüziyası

Bugünkü dövrdə isə vəziyyət daha mürəkkəbdir. Sənət əsərlərinin sayı heç vaxt olmadığı qədər artmış, platformalar çoxalmış, yaradıcı insanlar üçün texniki imkanlar genişlənmişdir. Buna baxmayaraq, “sənət susur” fikri niyə bu qədər geniş yayılmışdır?

Bunun əsas səbəblərindən biri sənətin kommersiyalaşmasıdır. Müasir bazar münasibətləri sənəti bir çox hallarda məhsula çevirir. Bu isə sənətin əsas məqsədinin – həqiqəti ifadə etmək funksiyasının – arxa plana keçməsinə səbəb olur. Sənətçi artıq yalnız öz daxili ehtiyaclarını deyil, eyni zamanda bazarın tələblərini də nəzərə almağa məcbur qalır.

Bu kontekstdə populyarlıq və keyfiyyət arasında ciddi bir ziddiyyət yaranır. Sosial media platformalarında sürətlə yayılan və geniş auditoriya qazanan məzmun çox zaman dərinlikdən uzaq olur. Bu isə sənətin “danışmaq” qabiliyyətini zəiflədir, onu səthi və tez unudulan bir forma salır.

 

Rəqəmsal dövr və səsin parçalanması

Rəqəmsal texnologiyaların inkişafı sənətin yayılma imkanlarını artırmaqla yanaşı, onun qəbul edilmə formasını da köklü şəkildə dəyişdirmişdir. İnformasiya bolluğu şəraitində hər bir səs digər səslər arasında itib gedir. Bu, sənətin susması deyil, əksinə, onun səsinin parçalanması və zəifləməsidir.

Bugünkü tamaşaçı və ya oxucu uzun və dərin mətnlərə diqqət ayırmaqda çətinlik çəkir. Vizual və qısa formatlı məzmun üstünlük təşkil edir. Bu isə sənətin mürəkkəb və çoxqatlı strukturlarının qəbulunu çətinləşdirir.

Beləliklə, problem yalnız sənətin özündə deyil, həm də onu qəbul edən auditoriyanın dəyişməsindədir. Sənət danışır, lakin onu dinləyən varmı?

 

Senzura, özünü senzura və qorxu faktoru

Sənətin susmasının digər mühüm səbəblərindən biri açıq və ya gizli senzura mexanizmləridir. Müasir dünyada senzura yalnız dövlət səviyyəsində deyil, həm də sosial və mədəni təzyiq formalarında özünü göstərir.

Sosial mediada “linç mədəniyyəti” adlandırılan fenomen sənətçilərin öz fikirlərini açıq şəkildə ifadə etməsinə mane ola bilər. Nəticədə sənətçi özünü senzura etməyə başlayır. Bu isə sənətin səsinin zəifləməsinə gətirib çıxarır.

Bununla yanaşı, sənətçinin daxili qorxuları da mühüm rol oynayır: qəbul olunmamaq, yanlış başa düşülmək, ya da sadəcə diqqətsiz qalmaq qorxusu. Bu qorxular sənətin daha təhlükəsiz, lakin daha səthi formalar almasına səbəb olur.

 

Sənətin yeni dili: sükutun özü bir ifadədirmi?

Bütün bu faktorları nəzərə alaraq belə bir sual yaranır: bəlkə sənət həqiqətən susmur, sadəcə onun dili dəyişir?

Minimalizm, abstrakt sənət və eksperimental formalar çox zaman açıq mesajdan imtina edərək tamaşaçını düşünməyə məcbur edir. Bu baxımdan sükut özü də bir ifadə formasına çevrilə bilər. Sənət artıq birbaşa danışmaq əvəzinə, suallar yaradır, boşluqlar buraxır və tamaşaçını bu boşluqları doldurmağa dəvət edir.

Bu isə daha aktiv və düşünən auditoriya tələb edir. Yəni sənətin “susması” bəlkə də onun daha mürəkkəb və incə bir dilə keçməsinin nəticəsidir.

 

Çıxış yolu: Səsi yenidən eşitmək

Sənətin səsini yenidən eşitmək üçün həm sənətçilər, həm də auditoriya məsuliyyət daşıyır. Sənətçi cəsarətli olmalı, öz sözünü deməkdən çəkinməməlidir. Auditoriya isə daha diqqətli və seçici olmalı, dərinlik axtarışından imtina etməməlidir.

Eyni zamanda mədəniyyət siyasəti və təhsil sistemi də bu prosesdə mühüm rol oynayır. Sənətə yalnız əyləncə vasitəsi kimi deyil, həm də düşüncə və inkişaf aləti kimi yanaşmaq zəruridir.

 

Sükutun içində gizlənən səs

“Sənət niyə susur?” sualına verilə biləcək ən doğru cavab bəlkə də budur: sənət susmur, biz onu əvvəlki kimi eşidə bilmirik. Onun dili dəyişmiş, forması mürəkkəbləşmiş və bəzən də kommersiya və qorxu təbəqələri altında gizlənmişdir.

Lakin bütün bunlara baxmayaraq, sənət hələ də mövcuddur və danışmağa davam edir. Sadəcə onu eşitmək üçün daha çox diqqət, daha çox səbr və daha çox istək tələb olunur.

Sənətin səsi bəzən qışqırıq, bəzən pıçıltı, bəzən isə tam sükut şəklində ortaya çıxır. Əsas məsələ isə bu səsi tanımaq və onu dinləməyi bacarmaqdır.

 

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(05.05.2026)

 

 

Murad Vəlixanov,

"Ədəbiyyat və İncəsənət" portalının İncəsənət şöbəsi

 

Tarixdə elə anlar var ki, nə top səsi eşidilir, nə də qılınc cingiltisi…

Amma yenə də bir dövr bitir.

1481-ci ilin 3 mayında Fateh Sultan Mehmed öldü.

Və qəribədir… nə bir şəhər yıxıldı, nə bir qala alındı.

Amma dünya dəyişdi.

Çünki bəzi ölümlər səssiz gəlir…

amma çox şeyi aparır.

 

Bir zamanlar o, xəritəyə baxırdı.

Xəritə isə ona yox.

O, sadəcə torpaqları görmürdü — yolları görürdü.

Sadəcə divarları yox, o divarların arxasındakı qorxunu anlayırdı.

1453…

Konstantinopolun fəthi

Bu tarix bir şəhərin fəthi kimi yazıldı.

Amma əslində bir zehniyyətin məğlubiyyəti idi.

Min il “alınmaz” deyilən Bizans İmperiyası

bir səhər açıldı… və artıq yox idi.

O gün təkcə qapılar açılmadı.

O gün dünyanın düşüncə sərhədləri dəyişdi.

Fateh fərqli idi.

O, qılıncını çəkəndə qorxudurdu —

amma kitab açanda düşündürürdü.

Onun sarayı yalnız əsgərlərlə dolu deyildi.

Orada alimlər, şairlər, filosoflar vardı.

O, şəhərləri alırdı…

amma dağıtmırdı.

O, hakim olurdu…

amma qururdu.

Bəlkə də buna görə onun adı “Fateh” oldu.

Çünki o, təkcə torpaq yox, anlayış fəth etdi.

Amma tarix amansızdır.

1481…

Bir çadır.

Bir səfər.

Və qəfil gələn son.

Deyirlər, o yenə yürüşə hazırlaşırdı.

Yenə xəritələr önündə idi.

Bəlkə də yeni bir fəth…

Bəlkə də yeni bir tarix yazılacaqdı.

Amma bu dəfə tarix onu yazdı.

Onun ölümündən sonra Osmanlı İmperiyası sanki bir anlıq dayandı.

Saray susdu.

Qılınclar qınında qaldı.

Sonra…

insanlar danışmağa başladı.

Taxt davaları başladı.

Qardaşlar bir-birinə düşmən oldu.

Çünki böyük liderlər gedəndə boşluq yaranır.

Və o boşluğu hər adam doldura bilmir.

Taxta çıxan II Bayezid fərqli idi. Daha sakit. Daha ehtiyatlı.

Bəlkə də dövlət üçün lazım olan buydu.

Amma Fatehin yerini doldurmaq… bu, başqa məsələ idi.

Bu gün biz onun ölümünü xatırlayırıq.

Amma əslində sual başqadır:

Bir insan necə olur ki, ölümündən sonra belə tarixə təsir edir?

Necə olur ki, bir şəhərin divarlarını yıxmaqla kifayətlənmir, insanların beynindəki divarları da dağıdır?

Necə olur ki, əsrlər keçir…

amma onun adı hələ də “fəth” sözünün sinonimi kimi qalır?

Bəlkə cavab sadədir.

Bəzi insanlar yaşayır…

Bəzi insanlar isə tarix yaradır.

Fateh Sultan Mehmed isə

tarixi dəyişənlərdən idi.

 

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(05.05.2026)

Murad Vəlixanov,

"Ədəbiyyat və İncəsənət" portalının İncəsənət şöbəsi

 

1987-ci ildə ekranlaşdırılan "Kölgədə 40 dərəcə isti" filmi rejissor Leyla Səfərova tərəfindən çəkilmiş, insan münasibətlərini, gündəlik həyatın gərginliyini və görünməyən daxili qarşıdurmaları ustalıqla əks etdirən ekran əsərlərindən biridir.

 

Filmin adı ilk baxışda sadəcə hava haqqında məlumat kimi səslənir. Lakin burada istilik yalnız təbiətin yox, insanların daxilində yığılan gərginliyin, susqun narazılığın və emosional təzyiqin rəmzidir.

 

Kölgə var, rahatlıq yoxdur

Adətən insan kölgəyə çəkilərək istidən qorunur. Amma filmdə kölgə belə xilas etmir. Hətta kölgədə belə 40 dərəcə istidir.

Bu fikir filmin əsas məğzini açır:

bəzən insan zahirən rahat görünən həyatın içində belə sıxılır, nəfəs ala bilmir.

Ev var, iş var, insanlar var… amma rahatlıq yoxdur.

 

İnsan münasibətlərinin istiliyi

Filmdə personajlar gündəlik həyatın içində yaşayırlar. Kənardan hər şey adi görünür. Amma adi görünən münasibətlərin içində yorğunluq, anlaşılmazlıq, gözlənti və qırılmış ümidlər var.

Kimsə danışmaq istəyir, amma susur.

Kimsə getmək istəyir, amma qalır.

Kimsə xoşbəxt görünür, amma daxilən tükənib.

Bu “isti” hava yox, həyatın özüdür.

 

Leyla Səfərovanın baxışı

Leyla Səfərova filmdə böyük hadisələr axtarmır. O, kiçik detallarla böyük hisslər yaradır. Baxışlar, sükut, gündəlik dialoqlar və sadə səhnələr vasitəsilə tamaşaçıya insanın içindəki yorğunluğu hiss etdirir.

Film qışqırmır, amma təsir edir.

 

İstilik metaforası

“Kölgədə 40 dərəcə isti” sadəcə iqlim göstəricisi deyil. Bu, insanın psixoloji vəziyyətidir.

Bəzən insanın daxilində elə istilik olur ki:

vicdan narahat edir,

keçmiş yandırır,

bugün sıxır,

gələcək qorxudur.

Onda heç bir kölgə onu xilas etmir.

 

Azərbaycan kinosunda yeri

"Kölgədə 40 dərəcə isti" məişət dramı və psixoloji çalarları ilə yadda qalan filmlərdəndir. O, gündəlik həyatın içində gizlənən ağır emosional yükü göstərməyi bacarır.

 

Bəzən insan günəş altında yox, kölgədə yanır.

Çünki bəzi istiliklər havadan gəlmir.

“Kölgədə 40 dərəcə isti” bizə xatırladır:

Ən ağır hava şəraiti insanın daxilində yaranan gərginlikdir.

 

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(05.05.2026)