“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının “Redaksiyanın poçtundan” rubrikasında bu gün sizlərə SevilÜlvinin essesi təqdim ediləcək. Esse belə adlanır: “Analar da yorulur”.

 Analar da yorulur

(gerçəkhəyatdan)

Uşaqlığımı xatırlayıram...

Dünyakirlərininqəlbimədəymədiyigünləri...

Yaşadıgımız binada su saatla gəldiyinə görə anam hər gün tezdən "bir azdan su kəsiləcək, durun,vedrələridoldurun"-deyəbizioyatmağaçalışardı.

Yuxudan oyanandaisəbütünvedrələrindolduğunu,qazın üstündəisəartıq nahar yeməyininətininqaynadığınıgörərdik.

Bizüçbacıidik.AtamSumqayıtdazavoddaişləyirdi.

Mənatamıheçxatırlamıram.Çünküatamdünyasınıdəyişəndəböyükbacımınüç, mənimiki yaşımız vardı,balacabacımisəsəkkizaylıqidi.

Anamın bizə anlatdıqlarından bilirəm ki, atamıişlədiyi zavodda əlinin içindən elektrik vurmuşdu. Sol əli olduğundan elektrikin şiddəti ürəyini partladaraq, parça-parça etmişdi. Atamıitirəndəanamıniyirmibiryaşıvaridi.

Atamıdəfnetməküçündoğulduğusəhərə - Naxçıvanaapardılar. Anam gənc yaşında üç qızuşağı ilə dul qalmışdı.

ÇətingünlərimizatamıNaxçıvandatorpağatapşırıb,Sumqayıtaqayıtdıqdansonrabaşladı. Bir neçə ildən sonra anam bizi uşaq baxçasına qoyub, işləməyə başladı.

Bizevimizidədəyişməliolduq.Atamdanqalanevisatıb,anambizimbaxçamızavə işyerinəyaxınərazidəikiotaqlıevaldı.

Ən çox yadımda qalan isə buydu - atamın iki köynəyini anam həmişə paltar yuyarkən  təmizsudaişladıb,sıxardı.

Birinci zivədən həmişə atamın qolu uzun köynəkləri sallanardı. O vaxtlar anamın nə üçün belə etdiyini başa düşməmişdim. Çox sonralar anladım ki, anam atamın o köynəkləriniətrafaguyaevdəkişivargörüntüsüyaratmaqüçünasırmış.

Anamın istirahət günlərində ev işlərindən başqa heç birməşğuliyyəti olmurdu. Hətta onun rəfiqəsibeləyoxidi.

Nədənsə uşaqkən Anamın ən yaxın rəfiqəsinin Allah olduğunu düşünərdim. Çünki Anamın Ondan başqa kiminləsə dərdini bölüşdüyünü görməmişdim. VəAllahındaənyaxınrəfiqəsininanamolduğunusanardım.

Nəzamananamondansıxıntılarınınazalmasınıdiləsəydi,səhərisigünAllaha"məni eşitdiyinibilirdim",deyibşüküredərdi.

Ümidsiz insanlar ağır xəstələrə bənzərlər, həyata hər zaman daha qüvvətlə sarılırlar. AnambütünümidiniAllahatəslimetmişdi.

Çünkünəolurolsun,Allahınonudardaqoymayacağındanəminidi.

Bilmirəm nədənsə uşaqkən həmişə düşünürdim ki, anamın sehr gücü var. Vəeləbilirdimki,obunubizdəngizlədir.

Nə çətinliklərlə qarşılaşırdıqsa qarşılaşaq, o hər zaman çıxış yolu tapırdı. Anamın sehirli gücü var idi. Və onun gücü adında idi.

Hər dəfə yeməyimizi yeyib süfrədən qalxarkən, anamın "doydunuzmu?" sualı, bizim isə "doyduq" cavabımız anamın ürəyindəki bütün dərdlərinə su səpirdi.

Sankiqarnımıztoxoluncabizimbaşqadərdimizolmayacaq.

Birgünbabagilbizəgəldi.Gözlərindəkədər vardı,sankigözlərimizəbaxsalarbubaxışlar şimşəkolubbizizədələyəbilərdideyəgözlərinibizdəngizlədirdilər.Əslində, gizlətdiklərigözyaşlarıidi,biziqorumaqdeyildi.

Həmingün...anamınöləcəyinibildiyimizgündü...

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(19.03.2026)