Duyğuların gecəyə sığmadığı bir sevgi haqqında
”Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Beyləqan və İmişli təmsilçisi
Gecə səni düşünərkən darıxmaq nə qəribə şeydir, nə qədər susursan, bir o qədər içindən danışmaq... Adını çəkmədən adını anmaq, heç kimin bilmədiyi bir yerdə sənin yoxluğuna sarılıb ağlamaq... Və bütün bunlara baxmayaraq, sanki bir gün gələcəksənmiş kimi ürəyinin qapısını açıq saxlamaq...
Bilirsənmi, bəzən insan kiməsə qovuşmaq üçün deyil, ona doğru gedən yolları düşünmək üçün də darıxır. Mən də gecələr səni düşünərkən bir yol çəkirəm içimdə, nə başlanğıcı bəllidir, nə sonu... Yolun bir tərəfində sən varsan, o biri tərəfində mənim bütün imkansızlıqlarım. Aramızda deyilməmiş sözlər, yarımçıq qalmış xəyallar, bəlkə də heç vaxt gerçəkləşməyəcək bir gələcək dayanır. Amma qəribədir, ürəyim yenə də sənə tərəf gedir. Ağlım hər dəfə geri çağırır məni, ürəyim isə bircə dəfə də olsun o yoldan dönməyə razı olmur...
Kaş biləydin, bəzən insanın bütün istəyi nə böyük bir evdir, nə də sonsuz xoşbəxtlik. Bəzən bir cüt gözün içində dincəlməkdir, bir səsin sükutuna qarışmaq, bir çiyinə başını qoyub dünyanın səndən istədiyi hər şeyə bir neçə saatlıq da olsa, yox deməkdir. Heç nəyi izah etmədən anlaşılmaq, güclü görünmək məcburiyyətindən qurtulmaq, hər kəsə çatmağa çalışdığın bu həyatda bir nəfərin yanında özünə çatmaqdır...
Mən bəzən hər şeyi buraxıb sənə gəlməyi düşünürəm. Nə arxamda qalanları hesablayıram, nə də qarşıma çıxacaq maneələri. Sadəcə gəlirəm xəyalımda... Bir küçəni keçirəm, bir gecəni adlayıram, bütün qorxularımı arxada qoyuram. Qapını açdığını düşünürəm, mənə baxırsan... Və o an dünyada heç nə baş vermir, amma mənim içimdə illərdir baş verməyən nə qədər gözəl şeylər oyanır. Bir kəlmə demirsən, mən də heç nə soruşmuram. Sadəcə sənə sarılıram... Sanki bu qucaqlaşmada bütün gecikmiş ömrümü yaşayıram.
Sonra gözlərimi açıram. Otaq yenə eyni otaqdır, gecə yenə eyni gecə... Pəncərənin arxasında külək, ürəyimin içində sən... Və mən anlayıram ki, bəzi yollar ayaqlarınla gedilmir, bəzi qapılar əllərinlə açılmır. İnsan bəzən birinə çatmaq üçün əvvəlcə öz taleyinin bütün divarlarını aşmalıdır. Mən isə hələ də səninlə mənim aramıza çəkilmiş görünməz divarların qarşısında dayanmışam.
Sanki hüzurun özüsən...
Bu sözü özümə dəfələrlə deyirəm, amma heç cür izah edə bilmirəm. Necə olur ki, bir insan həm bu qədər uzaq, həm bu qədər doğma olur? Necə olur ki, toxunmadığın bir əl ən yorğun gecəndə sənə təsəlli verir? Necə olur ki, yanında olmadığın birinin varlığını bütün varlığınla hiss edirsən? Və necə olur ki, dünyanın heç bir yerində tapmadığın rahatlığı heç vaxt tam sahib ola bilmədiyin bir insanda axtarırsan?
Bəlkə sən bilmirsən, mən səni yalnız darıxanda düşünmürəm. Bəzən yaxşı bir xəbər eşidəndə ilk sənə danışmaq istəyirəm. Bəzən ürəyimə bir kədər çökəndə sənin susmağın belə mənə yaxşı gələr deyə düşünürəm. Bəzən elə yoruluram ki, heç kimə heç nə anlatmaq istəmirəm, amma sənin yanında saatlarla susmağa razı oluram. Çünki mənim üçün sən sadəcə seviləcək biri deyilsən. Sən həm də içimdəki səs-küyün dayandığı, düşüncələrimin bir-birindən əl çəkdiyi, ruhumun özünü müdafiə etmədiyi yersən.
Mən səndə bir insanın üzünü deyil, bəlkə də illərdir axtardığım dincliyi sevirəm. Sənə baxanda yalnız səni görmürəm, sənin yanında ola biləcəyim özümü də görürəm. Hər kəsə qarşı möhkəm dayanmaqdan yorulmuş, hər şeyi içində həll etməyə alışmış, bəzən bircə dəfə də olsun kimsənin onu düşünməsini istəyən özümü... Mən sənin yanında həyatın bütün suallarına cavab tapmaq istəmirəm. Sadəcə bəzi sualları verməkdən yorulmaq, bəzi ağrıları izah etməmək, bəzi gecələri tək keçirməmək istəyirəm.
Amma həyat həmişə ürəyimizin dilində danışmır. Bəzən iki insanın bir-birinə yaxınlığı bütün məsafələrdən güclü olur, yenə də onları bir araya gətirməyə bir ömür belə kifayət etmir. Bəzən istəmək çatmır, sevmək yetmir, darıxmaq yolları qısaltmır. Bəzən insanın ürəyi bir yerə aid olur, həyatı isə onu tamam başqa istiqamətə aparır.
Mənim qorxum da elə budur... Sənə gəlmək istəyib gələ bilməmək, sənə sarılmaq istəyib uzaq qalmaq, səninlə yaşana biləcək gözəl günləri yalnız xəyalımda yaşamaq... Bir gün zamanın hər şeyi dəyişdirdiyini görmək, amma içimdəki o bircə istəyin heç dəyişmədiyini anlamaq. Bəlkə də illər sonra bir mahnının içində yenə səni tapacağam, bir küçədən keçərkən səni xatırlayacağam, gecənin ən səssiz saatında yenə ürəyim sənə tərəf dönəcək. Və mən özümə deyəcəyəm: Bəzi insanlar həyatımızdan keçmir, onlar gəlib içimizdə bir yerə çevrilirlər. Sonra nə qədər uzaqlaşsaq da, özümüzdən uzaqlaşa bilmədiyimiz kimi onlardan da tam uzaqlaşa bilmirik.
Sənə bir gün qovuşsam, bəlkə də sənə danışacağım çox şey olmayacaq. Çünki bu gecələrin hamısını sözlərimlə deyil, susmağımla yaşamışam. Sənə hansı gecə nə qədər darıxdığımı, hansı anda sənə gəlmək üçün bütün dünyanı arxada qoymaq istədiyimi, hansı xəyaldan sonra gözlərimi açıb yenidən yoxluğunla üzləşdiyimi necə anlatmaq olar ki? Bəzi duyğular danışıldıqca kiçilər, bəzi sevgilər isə sözlərə sığmadığı üçün insanın içində böyüyər, böyüyər, axırda ürəyinə dar gələr...
Ona görə bəlkə də bir gün qarşında dayananda sadəcə gözlərinə baxacağam. Sən o baxışda nə görərsən, bilmirəm. Bəlkə bir az yorğunluq, bəlkə illərin yığdığı həsrət, bəlkə də heç kimə söyləmədiyim o böyük, səssiz sevgini... Amma mən sənin gözlərində bir az da olsa dinclik tapa bilsəm, elə biləcəyəm ki, bütün yollar boşuna getməyib.
Çünki mən səni hər şeyin asan olduğu bir dünyada sevmədim. Səni bütün qapıların açıq olduğu, bütün yolların bizə çıxdığı, hər istəyin gerçəyə çevrildiyi bir həyatda sevmədim. Mən səni imkansızlıqların içində sevdim. Gələ bilmədiyim yolların, deyə bilmədiyim sözlərin, əlimin çatmadığı arzuların içində... Bəlkə də buna görə sənə olan hissim bir istəyin sərhədini aşdı. Artıq səni yalnız yanımda istəmirəm, sənin varlığının mənə yaşatdığı o qəribə dincliyi də itirməkdən qorxuram.
Bəzən özümə sual verirəm: Əgər bir gün hər şeyi buraxıb sənə gəlsəm, məni həqiqətən gözləyən bir qucaq olacaqmı? Yoxsa mən öz həsrətimin qapısını döyəcəyəm? Bəs əgər gəlməsəm, bir ömür boyu içimdə «Kaş ki...» deyə başlayan cümlələrlə yaşayacağam? Hansı ağrı daha ağırdır, bilmirəm: Gedib istədiyin yerdə olmamaq, yoxsa heç getməyib ömrünün sonuna qədər orada ola biləcəyini düşünmək?
Cavab tapa bilmirəm. Bəlkə də sevgi elə budur: İnsan bəzən bir cavab üçün deyil, bir hissin içində qalmaq üçün yaşayır. Bütün məntiqini qarşısına qoyur, bütün səbəbləri bir-bir sadalayır, özünə dönməyin daha doğru olduğunu deyir, amma gecə düşəndə ürəyinin yenə eyni adı pıçıldadığını eşidir.
Sən mənim gecələrimin ən gözəl ağrısısan. Həm gəlmək istədiyim yol, həm də məni olduğum yerdə saxlayan səbəb... Həm qəlbimin sığınacağı, həm də qovuşa bilməmək qorxum. Səni düşünəndə içim isinir, sənə çata bilməyəcəyimi düşünəndə elə bil dünyanın bütün qapıları bağlanır. Və mən o qapıların qarşısında nə qədər güclü görünməyə çalışsam da, içimdə bir qadın var ki, o, sadəcə sevdiyi adama sarılmaq istəyir. Heç nə istəmir ondan... Nə söz, nə vəd, nə də gələcək haqqında min dəfə verilmiş qərarlar. Sadəcə bir qucaq, bir az sükut, bir az da «mən buradayam» deyən nəfəs...
Kaş bir gecə zaman bizdən heç nə tələb etməsəydi. Keçmiş qapımızı döyməsəydi, gələcək bizi qorxutmasaydı, dünya öz qayğılarını bir kənara qoyub bizə bircə gecəlik yer versəydi. Mən də başımı çiyninə qoyub içimdə illərdir gəzdirdiyim bütün yorğunluğu sənin nəfəsinə qarışdıra bilsəydim. Səhərə qədər heç nəyi düşünmədən, heç nədən qorxmadan, sabahın bizi ayıracağını bilmədən sadəcə həmin anın içində qala bilsəydim...
Bəlkə də onda anlayardım niyə bütün yolların sonunda səni görürəm, niyə gecələr adınla sakitləşirəm, niyə sənə çatmaq fikri bəzən bütün imkansızlıqlardan güclü gəlir. Bəlkə onda anlayardım ki, mənim axtardığım təkcə sən deyilmişsən, sənin yanında hiss edəcəyim o unudulmuş rahatlıq, o qorxusuzluq, o özüm ola bilmək azadlığı imiş...
İndi isə gecədir. Mən yenə səni düşünürəm. Bəlkə sən başqa bir yerdə, başqa bir düşüncənin içindəsən. Bəlkə bu saatlarda heç ağlına da gəlmirəm. Bunu bilmirəm. Amma bilirəm ki, mənim gecəmdə sənin üçün ayrılmış bir yer var. Nə zamanla dolur, nə başqa bir səslə, nə də özümə verdiyim sözlərlə bağlanır. Mən o yeri qoruyuram, sanki bir gün gələcəksən deyə yox, sənə olan hissimin mənim üçün nə qədər gerçək olduğunu özümə xatırlatmaq üçün...
Və əgər bir gün gəlsən, mən sənə bütün bunları danışmayacağam. Bəlkə sadəcə əlindən tutacağam. Barmaqlarının istiliyində bu qədər gecikmiş bir yaxınlığı duyacağam. Sonra başımı qaldırıb üzünə baxacağam və içimdən sakitcə keçirəcəyəm: Demək, insan bəzən bir ömür boyu bir qucağın yolunu gözləyə bilərmiş. Demək, bəzən bir nəfərin yanında olmaq dünyanın bütün ağırlığını unutdurarmış. Demək, mənim bütün bu gecələrdə axtardığım elə bu imiş...
Sənə çatmaqmı, yoxsa səndə dincəlməkmi — artıq özüm də bilmirəm. Bildiyim yalnız budur ki, bu gecə də ürəyim sənə gəlmək istəyir. Bütün yolların bağlı olduğunu bilə-bilə, bütün səbəbləri anlaya-anlaya, həyatın bəzən insanın ən çox istədiyini ona vermədiyini qəbul edə-edə...
Yenə də sənə gəlmək istəyirəm.
Çünki bəzi insanlar sevilmir sadəcə, onlara doğru çəkilir insanın bütün varlığı. Sanki ruhu çoxdan tanıyır onları, sanki qəlbi onların yanında öz doğma evini tapıb. Və nə qədər uzaq düşsə də, nə qədər geciksə də, nə qədər imkansızlıq yığışsa da araya, bir hiss var ki, susmur, bir həsrət var ki, bitmir, bir yol var ki, ürəkdə davam edir...
Sən mənim o yolumsan.
Gecələr düşüncələrimin dönüb-dolaşıb gəldiyi, bütün yorğunluğumun adını çəkdiyi, hər şeydən qaçmaq istəyəndə sığınacaq kimi xəyal etdiyim yersən.
Bəlkə sən heç vaxt bilməyəcəksən sənə nə qədər gəlmək istədiyimi. Bəlkə də bu şeir sənin heç vaxt oxumayacağın bir gecənin səssiz şahidi olaraq qalacaq. Amma mən yenə də yazıram... Çünki içimdə sənə doğru uzanan bu qədər uzun bir yol var ikən susmaq özümə xəyanət kimi gəlir.
Və gecənin ən dərin yerində gözlərimi yumub səni düşünərkən bütün dünyaya demək istədiyim bircə cümlə var:
Mən səndən qaçmaq istəmirəm, mən sənin yanında özümdən, həyatdan, bütün yorğunluqlarımdan bir az uzaqlaşıb dincəlmək istəyirəm.
Çünki sən...
Sən bəlkə də mənim üçün qovuşmaqdan da böyük bir duyğusan.
Sanki hüzurun özüsən.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(03.11.2026)
