Rəqsanə Babayeva,

”Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Beyləqan və İmişli təmsilçisi

Bu gün evdə illərdir dibçəkdə saxladığım kaktus çiçək açdı. İllərdir eyni yerdə dayanırdı. Mən onun böyüdüyünü görmüşdüm, tikanlarını görmüşdüm, bəzən yeni pöhrələr verdiyini də görmüşdüm. Amma çiçək açmasını heç vaxt görməmişdim. Bəlkə də ona görə bu gün o balaca çiçək mənə çox böyük göründü. Sadəcə bir çiçək deyildi sanki... Uzun bir sükutun cavabı idi.

İllərdir çiçək açmayan bir kaktusun birdən-birə çiçək açması mənə qəribə bir şəkildə özümü xatırlatdı. Çünki insanın da həyatında elə dövrlər olur ki, zahirən hər şey yerindədir. Yaşayırsan, işləyirsən, danışırsan, insanlarla görüşürsən, gündəlik həyatını davam etdirirsən. Amma içində nəsə çoxdan susub. Heç kim bunu görmür. Heç kim bilmir ki, gülüşünün arxasında nə qədər yorğunluq var. Heç kim bilmir ki, bəzən insan sadəcə yaşadığı üçün güclü görünür.

Mən də bəzən özümə baxıb düşünmüşəm: Görəsən, mənim həyatımda nə vaxtsa başqa cür olacaqmı? Nə vaxtsa gözləməkdən yorulmadan bir şeyə çata biləcəyəmmi? Nə vaxtsa ürəyim “artıq rahatam” deyə biləcəkmi? Bəzən elə gəlir ki, həyat bəzi insanlara asanlıqla verdiyi şeyləri məndən həmişə bir az uzaqda saxlayır. Mən yaxınlaşdıqca məsafə artır. Ümid etdikcə zaman keçir. Gözlədikcə insanın içində başqa bir səs yaranır: “Bəlkə olmayacaq?”

Ən ağır sual da budur. Çünki insan hər şeydən əvvəl ümidini itirəndə yorulur.

Amma bu gün kaktusum çiçək açdı. Və mən düşündüm ki, bəlkə həyat mənə çox kiçik bir şeylə böyük bir həqiqəti xatırladır: Bəlkə hər şeyin vaxtı var. Bəlkə illərdir baş verməyən şeylər heç vaxt olmayacaq demək deyil. Bəlkə mən sadəcə öz çiçəklənmə vaxtımı başqalarının vaxtı ilə müqayisə etmişəm.

Kiminsə həyatı iyirmi yaşında açılıb, kiminsə otuzunda. Kiminsə yolu çox erkən aydınlaşıb, kiminsə isə uzun illər qaranlıqda qalıb. Bəs bunun nə fərqi var? Çiçəyin gözəlliyini onun nə vaxt açması müəyyən etmir. Əsas odur ki, açdığı gün hələ də həyat var.

Kaktusum illərlə çiçək açmadı. Amma o illərdə ölməmişdi. Sadəcə mən onun içində gedənləri görə bilmirdim. Bəlkə insan da belədir. Bəzən həyatımızda heç nə baş vermirmiş kimi görünür. Əslində isə içimizdə görünməyən bir hazırlıq gedir. Biz dəyişirik, böyüyürük, ağrılardan keçirik, insanları tanıyırıq, bəzi şeyləri itiririk, bəzi həqiqətləri anlayırıq.

Sonra bir gün çiçək açırıq.

Və geriyə baxanda anlayırıq ki, o uzun illər boşuna deyilmiş.

Bəlkə mənim də keçdiyim yolların hamısının bir mənası var. Bəlkə itirdiklərim məni daha həssas etmək üçün idi. Bəlkə aldığım yaralar məni başqasının ağrısını daha yaxşı anlamağa öyrətdi. Bəlkə gözlədiklərim məni səbrə hazırladı. Bəlkə tək qaldığım vaxtlar özümlə danışmağı öyrətdi. Bəlkə bütün “niyə?”lərimin cavabı hələ qarşıdadır.

Bunu bilmirəm. Amma bu gün ilk dəfə uzun müddətdən sonra bir şeyə baxıb “bəlkə” sözünü ümidsizliklə yox, ümidlə dedim.

Bəlkə mənim də vaxtım çatır.

Bəlkə mənim həyatımda da çoxdan bağlı qalan bir qapı açılacaq. Bəlkə illərdir ürəyimdə saxladığım hansısa arzu öz yolunu tapacaq. Bəlkə bir gün mən də arxaya baxıb deyəcəyəm: “Deməli, bütün bunlar bunun üçün imiş.”

İnsan bəzən möcüzəni böyük hadisələrdə axtarır. Göydən gələn bir işarə, həyatını bir anda dəyişdirəcək xəbər, gözlənilməz bir dönüş... Amma bəzən möcüzə pəncərənin qarşısındakı balaca bir dibçəkdə açır. Səssizcə. Heç kimə xəbər vermədən. Heç kimin alqışını gözləmədən.

Bu gün mənim evimdə bir kaktus çiçək açdı. Bəlkə onun bundan xəbəri belə yoxdur ki, mən bu çiçəkdə öz həyatımı gördüm.

Tikanların arasında açan bir çiçək... Məncə, bunun özündə böyük bir həyat hekayəsi var. Çünki mən də həyatda həmişə yumşaq yerlərdən keçməmişəm. Mənim də tikanlarım olub. Məni qoruyan, amma bəzən özümü də insanlardan uzaqlaşdıran tikanlarım... Amma bütün tikanların arasında insanın içində bir yer həmişə çiçək olaraq qalır. O yeri qorumaq lazımdır. Çünki həyat nə qədər sərt olsa da, insanın içində ümid öldüsə, ən gözəl çiçək belə mənasını itirir.

Bu gün kaktusuma baxıb öz-özümə bir söz verdim: Daha heç nə üçün “mənim üçün gecdir” deməyəcəyəm. Çünki gecikmək başqa şeydir, bitmək başqa. Bəzən həyat bizi sadəcə gözlədir. Bizi hazırlayır. Səbrimizi yoxlayır. Sonra bir səhər, heç gözləmədiyimiz anda, tikanların arasından bir çiçək çıxır.

Və biz anlayırıq: Bəlkə də həyat məni unutmayıb. Bəlkə mən sadəcə öz vaxtımı gözləyirmişəm.

Bu gün evimdə bir kaktus çiçək açdı. Mən isə içimdə çoxdan susan bir ümidə yenidən baxdım. Və ilk dəfə ona “gecikmisən” demədim. Sadəcə pıçıldadım: “Gəl. Mən hələ buradayam.”

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(14.09.2026)