Aynur İsmayılova.

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Yaradıcılıq şöbəsi

Balaca qızcığaz güzgünün qarşısında özünə baxaraq gülümsəyirdi. Axı valideynləri onu çox sevirdi. Bu sevgi onun sahib olduğu ən dərin duyğu idi. Onların yanında həyatın qollarına cəsarətlə, qorxmadan atılırdı. Bilirdi ki, tutunacaq bir dayağı var.

Bilirdi ki, yıxılsa belə onu qaldıracaq əllər var. Bir uşaq üçün bundan böyük xoşbəxtlik ola bilməzdi.

Güzgüdəki gülümsəmə də buna işarət idi. O, təkcə sevmirdi — sevildiyini bilirdi.

Balaca qızcığazın anası gülümsəyərək onun saçlarını hörürdü. Otların arasından dərdiyi çiçəkləri hörüyün ucuna bağladı. Güzgüdə bunu görən qızcığaz sevincək saçlarını yellədi.

Elə o an atası qapının kənarından onlara baxırdı. Yaxınlaşıb qızcığazın yanağından öpdü.

— Mənim ən gözəl çiçəyim, — dedi asta səslə.

Hər üçü bir-birinə baxıb gülümsəyirdi. Birlikdə sanki dünya daha işıqlı, daha təhlükəsiz görünürdü.

Və o anda… oyandı.

Gözlərini açanda qarşısında o güzgü yox idi. O anlar da yox idi. Hər tərəf səssiz idi. Amma bu səssizlik sakitlik deyil, içini sıxan bir boşluq idi.

Çünki heç nə əvvəlki kimi deyildi.

O an anladı — hamısı sadəcə bir yuxu imiş.

Güzgü qarşısında gülümsəyən o qızcığaz…

əslində heç vaxt o qədər xoşbəxt olmamışdı.

Çünki o, heç vaxt sevildiyini hiss etməmişdi.

O aynanın qarşısında isə…

sadəcə buna inanmaq istəyən biri vardı.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(03.06.2026)