Ülviyyə Əbülfəzqızı,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xüsusi Layihələr şöbəsi

"Saxsıdakı bir çiçək belə, yaşamaq üçün diqqət və sevgiyə ehtiyac duyduğu halda, bir uşağın sadəcə qarnının tox olması, isti bir evinin olması sağlam şəkildə böyüməsi üçün yetərlidirmi"?

                              Naşide Gökbudak

O uşaqların evi var idi, yatağı isti, qarınları da tox idi, amma gözlərində izah olunmayan bir ağrı, bir kədər vardı.

Bəlkə də, bu baxışlar bir cümlə söyləyirdi:

-Axı niyə?

Elə mən də o sualı öz qəlbimdə təkrarlayırdım: "Axı niyə?"

Özümə söz vermişdim Nur uşaqlar evini ziyarətə gedərkən ağlamayacağam, körpələrə xoş olmaya bilər, amma qəlbimlə gözlərim dərdləşərkən göz yaşlarının qarşısını ala bilmədim. Elə həmin  gün Bakıya güclü dolu da yağdı. Sanki göylər də mənim kimi çox Kövrəlmişdi, səmanın göz yaşları da qəlbli buz insanlar kimi buza dönüb doluya çevrilmişdi.

Uşaq evindəki "sakinlərin" özü bir hekayə idi, özləri bir təsirli poetizm idi.

Üzlərindən, gözlərindən daxili dünyalarının mənzərəsi duyulurdu.

Bəziləri körpə gülüşünə, körpə baxışına həsrət ikən, bəziləri özlərini bu gözəl hisslərdən məhrum etmişlər.

Mənə təsir edən bir məqam yol boyu daxilimdə ağrı yaradırdı. Bir körpəyə masadakı bütün qidalardan uzatdım, amma o heç birini istəmədi, hətta başı ilə - bədən dili ilə yox deyirdi.

Təsirlənib üzünə baxıb nə istədiyini soruşdum.

O, qollarını açıb boynumu qucaqladı, deməli, o sevgiyə ac imiş..

Gözlərim doldu, onu öz balam kimi sardım. Bəlkə də, az da olsa, analıq şəfqətini duya bilmişdi. 

Anladım ki, ən böyük aclıq sevgi aclığıdır.

Hansı yaşda olursan ol, sevgiyə ehtiyacın var. İstər uşaq, istər cavan, istərsə də yaşlı ol.

Həmin gün mərhəmətinə sığınan insanlardan da " Nur" uşaq evinə ziyarətə gələnlər də vardı.

Körpələrə sarılıb sevgi ilə bəsləyirdilər, özləri isə göz yaşları ilə boğazlarını yaşlayırdılar.

Xanımlardan biri Binəqədi Mərkəzi Mədəniyyət Evinin direktor vəzifəsini icra edən Aygün Mustafayeva digəri isə 276 nömrəli  tam orta məktəbin direktoru Xoşqədəm Məmmədova idi.

Bir gözləri az da olsa, kömək etdikləri üçün sevinirdi, bir gözləri isə kədərdən ağlayırdı.

Ülviyyə Əbülfəzqızını isə bu bir neçə saatlıq ziyarət hələ çox ağrıdacaqdı, çünki onun obrazlarının çoxu da sevgi aclığından əziyyət çəkir.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(29.05.2026)