“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının “Tələbə yaradıcılığı” rubrikasında bu gün Ağdam Dövlət Sosial- İqtisad Kollecinin 3-cü kurs tələbəsi Nuray Fərzəliyevanın “Sevgi nədir” adlı essesi təqdim edilir.

Sevgi nədir?

Bu sual, insanın öz içində ən səssiz, amma ən dərin cavabları axtardığı sualdır. Hər kəs bir dəfə də olsa dayanıb bunu düşünüb bəziləri bir dəfə, bəziləri isə hər gecə. Çünki sevgi izah ediləcək bir anlayışdan çox, yaşandıqca anlam qazanan bir haldır. Sevgi haqqında minlərlə cümlə yazılıb, yüzlərlə hekayə danışılıb. Amma heç biri sənin hiss etdiyin kimi olmayacaq. Çünki sevgi barmaq izləri kimidir bənzərsiz və təkrarsız.

Çoxları sevgini bir başqasında itmək sanır. Halbuki, sevgi bir insanı sevməkdən əvvəl, onun səndə oyatdığı “səni” sevməkdir.Çünki doğru insan gələndə sən dəyişmirsən, sən özünə daha çoxbənzəyirsən. Tozlanmış xəyallarını xatırlayır, illərdir susdurduğun o uşağın əlindən tutursan. Sevgi axtarılan bir şey deyil. Onu axtardığın anda sən artıq içindəki bir boşluğu doldurmağa çalışırsan. Amma sevgi boşluq doldurmaz, o səni bütöv hiss etdirər. Əsl möcüzə oandır ki, artıq “kimsə gəlsin məni tamamlasın” demirsən “gəlsə də, gəlməsə də mən varam” deyirsən… Məhz o anda, sən özünlə bütöv olanda biri çıxır qarşına.

O, bilinənin əksinə gurultulu, həyacanlı hiss etdirmir, sakitdir. Dünyanın səsindən, qaçhaqaçından yorulub bir cüt gözdə sakitləşməkdir. Sevgi qışqırmaz, pıçıldayar. Amma o pıçıltı insanın içində dünyanın ən yüksək səsinə çevrilər. Çünki sevgi “səni sevirəm” demək deyil, “hər şeydağılanda belə yanındayam” deyə bilmək cəsarətidir. Mükəmməli hamı sevər, əsl sevgi isə qırıq olanı belə tərk etməmək, o qırıqlardan yeni bir naxış yaratmaqdır.

Deyirlər sevgi acı verir. Xeyr, əgər acıdırsa, o sevgi deyil; o, alışqanlıqdır, qorxudur ya da tək qalmaqdan qaçışdır. Sevgi insanı yormaz, əksinə, insanın içində ən quraq fəsildə belə çiçək açar. O, heç kimə göstərmədiyin tərəflərini birinə etibar etməkdir. Və sən o etibarı qoruyanda sevgi gerçək olur.

Sevgi həm də bir qoxuda, bir mahnıda, bir küçə döngəsində səbəbsizcə birinin adının ürəyindən keçməsidir. Amma ən gözəli odur ki, “biz” olarkən “mən”i itirməyəsən. Bir güzəşt deyil, bir "yer açmaq" dır. Öz həyatından, öz ruhundan, öz sabahlarından bir parça ayırıb "burası sənindir" deməkdir. Amma bunu edərkən özünü əskiltmədən, əksinə, paylaşdıqca çoxaldığını görərək etməkdir. İki insanın bir-birində yox olması deyil, iki bütöv ruhun bir-birinə geniş yer açmasıdır.

Sevgi izah etdikcə kiçilən, hiss etdikcə böyüyən bir həqiqətdir.

 Bəlkə də heç vaxt tam anlaya bilməyəcəyimiz, amma onsuz da yaşamaq istəməyəcəyimiz yeganə hissdir...

Sizə bir hekayə danışım, bu, iki insanın yox, bir ruhun öz işığını tapma hekayəsidir.

Bir şəhərin unudulmuş bir küncündə, pəncərələri qalın pərdələrlə örtülmüş köhnə bir ev vardı. Bu evdə gənc bir adam yaşayırdı. O, illərdir özünü qaranlıq otaqlara həbs etmişdi. Otağın küncündə isə böyük, qara çərçivəli bir güzgü dururdu. Amma adam o güzgüyə baxmağa qorxurdu. Çünki qaranlıqda güzgü ona sadəcə qara bir boşluq və kədərli bir təklik göstərirdi. Adam elə bilirdi ki, o, elə həmin qaranlığın özüdür. Daxilindəki boşluğun heç vaxt dolmayacağına, qırıqlarının heç vaxtbütövləşməyəcəyinə inanmışdı.

Bir gün gözlənmədik bir hadisə baş verir. Otağın qapısı asta-asta açılır və içəri kimsə daxil olur. O, gəlib adamın yanında dayanmır, onu sorğu-suala tutmur. Sadəcə sakitcə pəncərəyə tərəfaddımlayır və illərdir toz basmış o qalın pərdələri bir kənara çəkir.

O anda otağa elə bir günəş nuru dolur ki, adam gözlərini qamaşdırdı. Günəşin işığı düz otağın küncündəki köhnə güzgünün üzərinə düşür. Güzgü bir anda parıldamağa başlayır. Adam qeyri-ixtiyari olaraq güzgüyə baxır və donub qalır.

Güzgüdə gördüyü o qaranlıq boşluqyox idi. Orada nurlu, gözlərində ümid qığılcımları olan birini görürdü. O, ilk dəfə özünü bu qədər aydın, bu qədər "özü" kimi görürdü.

Gənc adam heyrətlə pıçıldayır: "Mən elə bilirdim ki, mən o qaranlıqdan ibarətəm. Sən gəldin və məni dəyişdin..."

Pərdəni açan insan isə gülümsəyərək cavab verir: "Xeyr, mən səni dəyişmədim. Mən sadəcə pərdəni çəkdim. Sən həmişə o güzgü idin. Sadəcə, işıq olmayanda öz gözəlliyini görə bilmirdin."

Sevgi bir insanı sevməkdən əvvəl, onun səndə oyatdığı "səni" sevməkdir. O, artıq qarşısındakı insanı sevirdi və ona görə sevirdi ki, o insan ona öz işığını, öz bütövlüyünü xatırlatmışdı. “sevgi boşluğu doldurmaz, o səni bütöv hiss etdirər.”

Günəş otaqdan getsə belə, adam artıq bilirdi ki, o, qaranlıq deyil. O, işığı əks etdirməyə qadir olan, bütöv və dəyərli bir ruhdur. İndi o, güzgüdəki qırıqlara baxanda ağrı hiss etmirdi. Sevgi mükəmməli tapmaq deyil, qırıq olanı belə tərk etməmək cəsarətidir. Və o işıq altında həmin qırıqlar artıq yara yox, bir almaz kimi parıldayırdı.

Bu hekayə bizə göstərir ki, doğru sevgi səni sənə qaytaran sevgidir. Sən özünü o güzgü kimi hiss edəndə, günəşin gəlişi bir möcüzə yox, bir tamamlanma olur.

Bəzən bütün ömrümüzü o pərdəni kimsənin gəlib çəkməsi üçün gözləməklə keçiririk. Elə bilirik ki, kimsə gəlməsə, otağımız qaranlıq, güzgümüz isə həmişə kədərli qalacaq. Amma əsl möcüzə o pərdənin ipini öz əllərinlə tutduğun an başlayır.

Cəhd edin... Başqasının gəlib o pərdəni çəkməsini, sizə kim olduğunuzu xatırlatmasını gözləməyin. O pərdəni özünüz çəkin. Öz qaranlığınızla üzləşmək cəsarətini göstərib o işığı içəri özünüz buraxın. Çünki siz özün o işığa tərəf ilk addımı atanda, güzgüdəki o qırıqları özün qucaqlayanda, artıq bir "tamamlayıcı" axtarmırsınız.

Və ən qəribə, həm də ən gözəl həqiqət budur: Siz o pərdəni özünüz çəkib, öz daxili bütövlüyünüzlə o güzgüdə qarşılaşdığınız an, məhz o zaman o "bütöv ruh" qarşınıza çıxır. Çünki dünya öz işığını tapanları bir-birinə qovuşdurmağı sevir.

Siz özünüzə yetdiyiniz zaman, sevgi artıq bir ehtiyac deyil, bir bayram olur. İki bütöv ruhun, iki aydınlanmış güzgünün bir-birinə əks-səda verməsi olur.

Unutmayın, pərdəni çəkmək sizin əlinizdədir. Və o işıq içəri dolanda görəcəksiz ki, siz heç vaxt yarımçıq olmamısınız; sadəcə, öz gözəlliyinizi görmək üçün bir az cəsarətə və bir az da işığa ehtiyacınız varmış.

Özünüzü sevin ki, sevginin də nə olduğunu anlaya biləsiniz.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(13.05.2026)