Rəqsanə Babayeva,

"Ədəbiyyat və İncəsənət" portalının Beyləqan və İmişli təmsilçisi,Beyləqan rayon Mədəniyyət Mərkəzinin rejissoru, "Gənclik" xalq teatrının rəhbəri, "Haberdili.com"un Azərbaycan nümayəndəsi.

Bir yaz günündə günəş sanki yer üzünə daha yaxın idi. Səhərin ilk işıqları pəncərədən süzülərək otağın künclərinə yayılır, hər şeyi yumşaq bir istiliklə qucaqlayırdı. Həmin an insanın içində qəribə bir sakitlik yaranır—sanki həyatın bütün tələskənliyi bir anlıq dayanır və zaman nəfəsini dərir.

Küçəyə çıxanda torpağın qoxusu duyulurdu. Gecə düşən şeh hələ qurumamışdı, ağacların yarpaqları isə yüngül meh ilə pıçıldaşırdı. Quşların səsi şəhərin səs-küyündən daha əvvəl oyanmışdı; onlar sanki günün ilk hekayəsini danışırdılar. Hər yaz günü bu hekayə yenidən başlayır, amma heç vaxt eyni olmur.

Yaz günlərinin ən gözəl tərəfi sadəliyində gizlidir. Bahalı planlara, mürəkkəb düşüncələrə ehtiyac yoxdur. Bir kölgəlikdə oturmaq, bir stəkan çay içmək, uzaqlara baxmaq kifayətdir. İnsan həmin an anlayır ki, xoşbəxtlik bəzən ən sadə anların içində gizlənir.

Günorta saatlarında istilik artdıqca həyat da sürətlənir. Uşaqların gülüşü, küçədə oynayanların səsi, uzaqdan gələn bir musiqi—hamısı bir ahəng yaradır. Bu ahəngin içində insan özünü tək hiss etmir; əksinə, böyük bir həyatın parçası olduğunu dərk edir.

Axşam isə yaz gününün ən düşüncəli vaxtıdır. Günəş yavaş-yavaş üfüqə çəkilərkən səma narıncı və çəhrayı rənglərə boyanır. Bu mənzərə insanı düşünməyə vadar edir: keçən gün, yaşanan anlar, deyilən sözlər... Hər şey bir filmin səhnələri kimi göz önündən keçir.

Bir yaz günündə insan həm özü ilə, həm də dünya ilə barışır. Çünki yaz yalnız bir mövsüm deyil—o, yenilənmənin, ümidin və sadə gözəlliklərin xatırladılmasıdır. Və bəlkə də ən önəmlisi, yaz bizə xatırladır ki, həyat bütün çətinliklərinə baxmayaraq, hələ də yaşamağa dəyər.

Hər yaz günü bir başlanğıcdır. Və hər başlanğıc, içimizdə gizlənən hekayələrin yenidən yazılması üçün bir fürsətdir.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(27.04.2026)