"Ədəbiyyat və İncəsənət" portalının Beyləqan və İmişli təmsilçisi
Dünəndən bəri dayanmadan yağan yağış şəhərin üzərinə yalnız su deyil, bir ağırlıq, bir düşüncə, bir səssiz etiraf kimi çökürdü. Sanki göy özünü illərlə saxlamış, heç kimə açmadığı dərdlərini birdən-birə dilə gətirmişdi. Bu etirafın dili söz deyildi — damla idi. Hər damla isə bir cümlə, bir hiss, bir xatirə idi.
Şəhər bu yağışa öyrəşmiş kimi görünürdü. Küçələr yaş, asfalt parlaq, ağaclar yuyulmuş, sanki yenidən doğulmuş kimi… Amma bu zahiri sakitliyin arxasında hər kəs öz içində başqa bir yağış yaşayırdı. Hər kəsin içində bir bulud vardı və o bulud da bəzən belə — xəbərsiz, səbəbsiz — boşalmaq istəyirdi.
Aylin pəncərənin qarşısında dayanmışdı. Dünəndən bəri eyni yerdə, eyni düşüncələr içində… Yağış damcılarının şüşəyə toxunub süzülməsini izləyirdi. Hər damla ona nəyisə xatırladırdı. Bəzən bir gülüşü, bəzən bir ayrılığı, bəzən də heç vaxt yaşanmamış, amma ürəyində həmişə var olan bir ehtimalı.
Onun üçün yağış həmişə sadəcə təbiət hadisəsi olmamışdı. Yağış onun üçün danışan bir varlıq idi. O, yağışın səsini anlayırdı. Hər damlanın içində bir söz, bir hiss, bir sirr olduğunu hiss edirdi.
— Bu gün də dayanmır… — deyə pıçıldadı Aylin.
Səsi elə incə idi ki, sanki otağın içində belə itə bilərdi. Amma yağış onu eşitdi. Çünki bu, iki sükutun dialoqu idi — biri göydən, biri insanın içindən gələn.
Dünən axşamdan başlayan yağış gecə boyu davam etmişdi. Şəhərin işıqları damcıların arasında bulanıq görünür, hər şey sanki bir xatirənin içində baş verirmiş kimi hiss olunurdu. Aylin gecə yatmamışdı. O, bu yağışı qaçırmaq istəməmişdi. Çünki belə yağışlar tez-tez olmur. Bu, sadəcə hava deyil — bir haldır, bir duyğudur, bir çağırışdır.
Onun yaddaşında belə bir yağış daha vardı.
İllər əvvəl… Yenə belə aramsız yağış yağırdı. O zaman Aylin daha gənc idi, daha saf, daha inanan… O yağışlı gündə o, ilk dəfə sevmişdi. Ya da elə bilmişdi ki, sevib.
Elcan…
Bu ad onun yaddaşında yağış kimi yaşayırdı — sakit, amma dərin. O, Elcanı bir yağış günündə tanımışdı. Onlar təsadüfən eyni sığınacaqda dayanmışdılar. Küçənin ortasında, ani başlayan yağışdan qorunmaq üçün eyni kölgəyə sığınmış iki yad insan…
— Görünür, bu gün göy danışmaq istəyir, — demişdi Elcan.
Aylin o zaman bu cümlənin mənasını tam anlamamışdı. Amma səs tonu, baxışları, o anın özü… hər şey yaddaşına yazılmışdı.
Onlar həmin gün çox danışmamışdılar. Amma bəzən sözlər lazım olmur. Bəzən iki insanın arasında bir baxış, bir sükut kifayət edir.
Sonra yağış dayanmışdı.
Və sanki onunla birlikdə o an da bitmişdi.
Amma bəzi anlar bitmir. Onlar sadəcə zamanın içində gizlənir. Lazım olan anda yenidən üzə çıxmaq üçün…
Aylin bu gün həmin hissi yenidən yaşayırdı. Bu yağış ona yalnız keçmişi xatırlatmırdı. Bu yağış sanki onu çağırırdı.
O, pəncərəni açdı. Soyuq hava içəri doldu. Yağışın səsi daha aydın eşidildi. Hər damla artıq uzaqdan gələn bir səs deyil, birbaşa onunla danışan bir varlıq kimi idi.
— Nə demək istəyirsən? — deyə pıçıldadı.
Cavab sözlə gəlmədi.
Amma hisslə gəldi.
Bir çağırış…
Aylin palto götürüb evdən çıxdı. Yağışın altında addımlamaq istəyirdi. Bu yağışdan qaçmaq yox, onunla birlikdə olmaq istəyirdi.
Küçələr demək olar ki, boş idi. İnsanlar sığınacaqlara çəkilmiş, bu uzun yağışdan qorunmağa çalışırdı. Amma Aylin üçün bu yağışdan qorunmaq yox, onun içində itmək daha doğru idi.
Hər addımında ayaqları suya batırdı. Amma bu, ona narahatlıq vermirdi. Əksinə, sanki hər damla onun içindəki ağırlığı yuyurdu.
O, fərqinə varmadan eyni küçəyə gəlib çıxmışdı.
O küçə…
O sığınacaq…
Hər şey dəyişmişdi, amma eyni zamanda heç nə dəyişməmişdi. Sığınacaq hələ də orada idi. Sadə, köhnə, amma yaddaş yüklü.
Aylin dayanıb baxdı.
Və birdən…
— Görünür, bu gün göy yenə danışmaq istəyir.
Bu səs…
Aylin donub qaldı. Yavaş-yavaş başını çevirdi.
Elcan.
İllər sonra, eyni yağışda, eyni yerdə…
Sanki zaman bir dövrə vurmuş, hər şeyi yenidən bir araya gətirmişdi.
Onlar bir neçə saniyə sadəcə baxdılar. Bu baxışda illərin sükutu, deyilməmiş sözlər, yaşanmamış anlar vardı.
— Sən… — dedi Aylin.
— Mən… — dedi Elcan və gülümsədi.
Yağış onların ətrafında daha da sıxlaşdı. Sanki göy bu görüşü gizlətmək, onu yalnız onlara aid etmək istəyirdi.
— Maraqlıdır, — dedi Elcan, — bəzi insanlar həyatımızdan gedir, amma yaddaşımızdan heç vaxt çıxmır.
— Bəlkə də onlar heç getmir, — dedi Aylin. — Sadəcə doğru zamanı gözləyir.
Bu dəfə onlar susmadılar.
Onlar danışdılar. Keçmişdən, indidən, həyatdan, itkilərdən, qazanclardan… Amma ən çox da hisslərdən.
Yağış isə onları dinləyirdi.
Göy artıq ağlamırdı.
O, danışırdı.
Və bu dəfə onun sözləri yerə yox, iki insanın qəlbinə düşürdü.
Saatlar keçdi, amma heç kim fərqinə varmadı. Yağış yavaş-yavaş səngiməyə başladı.
Bu, bir son deyildi.
Bu, bir başlanğıc idi.
Çünki bəzi yağışlar yalnız torpağı yox, insanın taleyini də dəyişir.
Aylin başını qaldırıb göyə baxdı.
— Sağ ol, — dedi sakitcə.
Çünki o artıq anlayırdı…
Yağış sadəcə göydən düşən su deyil.
Yağış — danışa bilməyənlərin dilidir.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(14.04.2026)
