Rəqsanə Babayeva,

"Ədəbiyyat və İncəsənət" portalının Beyləqan-İmişli təmsilçisi,

 

Şəhərin üzərinə axşam enirdi. Günəşin son işıqları pəncərələrdə titrəyir, sanki hər şüşədə başqa bir talenin kölgəsi yaşayırdı. Küçələr yorğun idi, insanlar tələsirdi, amma bu tələsik addımların altında çox zaman susdurulmuş hekayələr gizlənirdi.

Ən ağır hekayələr isə səssiz qalanlardır.

Ah kimi.

 

Gülnaz həyatın ona verdiyi imkanlarla yüksəlmişdi. Onun pulu vardı, mövqeyi vardı, çevrəsində hörməti — ya da daha doğrusu, çəkindiyi bir nüfuz vardı. İnsanlar onun yanında sözlərini seçir, onun baxışından çəkinirdi.

O isə buna öyrəşmişdi.

Hətta bundan zövq alırdı.

Zaman keçdikcə onun daxilində görünməz, amma sərt bir hiss böyüdü:

təkəbbür.

Artıq onun üçün istək ilə həqiqət arasında fərq qalmamışdı. O, nəyisə istəyirdisə, bu artıq kifayət idi. Onun dünyasında “olmamalıdır” deyilən bir şey yox idi.

Xüsusilə də… başqasına aid olan şeylər.

Aylin və Arman.

Onlar bir-birini sevirdi.

Bu sevgi nə səsli idi, nə də nümayişkaranə. Amma dərin idi. Onların baxışlarında bir inam, bir sakitlik vardı. Sanki həyatın bütün çətinliklərinə baxmayaraq, bir-birinə yetərli idilər.

Gülnaz bu sakitliyi görəndə içində narahatlıq oyandı.

Bu hiss sevgi deyildi.

Bu, sahib olmaq ehtirası idi.

O qərar verdi.

Bu sevgi bitəcək.

Bu dəfə o, incə oyunlarla kifayətlənmədi.

Armanın qarşısına başqa bir həyat qoydu — daha rahat, daha zəngin, daha parlaq. Onun indiyə qədər xəyal edə biləcəyi hər şey bir anda əlçatan oldu.

— “Hər insan daha yaxşı yaşamağa layiqdir,” — dedi Gülnaz sakit səslə.

— “Bəzən insan hisslərini yox, gələcəyini seçməlidir.”

Bu sözlər Armanın daxilində iz buraxdı.

Eyni zamanda Aylinin həyatı ağırlaşmağa başladı.

Qapılar üzünə bağlandı. İmkanlar azaldı. Həyat onu sıxmağa başladı.

Bu, təsadüf deyildi.

Bu, görünməyən bir müdaxilə idi.

Aylin müqavimət göstərdi.

Sevgisinə tutundu.

Amma həyat yalnız hisslərlə davam etmir.

Bir tərəfdə sevgi, digər tərəfdə yaşamaq mübarizəsi…

Bəzən insan seçim etmir.

Sadəcə məcbur qalır.

Arman isə iki yolun arasında qaldı.

Bir tərəfdə Aylin — sevgi, səmimiyyət, sadəlik.

Digər tərəfdə isə rahatlıq, imkan, “daha yaxşı gələcək”.

Günlərin birində o, tək oturarkən pıçıldadı:

— “Sevgi ilə yaşamaq çətindir… amma sevgisiz yaşamaq daha rahatdır…”

Bu cümlə onun dönüş nöqtəsi oldu.

O, Aylindən uzaqlaşdı.

Əvvəl sözlər azaldı.

Sonra görüşlər.

Sonra isə… bağ özü qırıldı.

Aylin getdi.

Səssizcə.

Arxasında qırılmış bir ürək qoyaraq… amma özünü itirmədən.

Gülnaz qalib gəldi.

Arman onunla evləndi.

Toy böyük idi. Parlaq idi. Hər şey yerli-yerində idi.

Kənardan baxanda bu, uğurun zirvəsi kimi görünürdü.

Amma o zirvədə nəfəs almaq çətin idi.

Çünki orada sevgi yox idi.

Evliliklərinin ilk günlərindən hiss olunurdu:

bu münasibət qurulmuşdu…

amma doğulmamışdı.

Arman dəyişmişdi.

O artıq əvvəlki kimi gülmürdü. Onun baxışlarında bir boşluq vardı. Bəzən saatlarla pəncərəyə baxır, sanki keçmişi ilə danışırdı.

Gülnaz bunu görürdü.

Amma qəbul etmirdi.

Bir gün o soruşdu:

— “Sən hər şeyə sahibsən. Niyə yenə narahatsan?”

Arman sakitcə cavab verdi:

— “Hər şeyə yox…”

— “Nəyə?”

Uzun bir sükutdan sonra dedi:

— “Ən vacib olana.”

Bu sözlər Gülnazın içində çat yaratdı.

Amma artıq gec idi.

Zaman keçdi.

Pul vardı.

Rahatlıq vardı.

Amma evdə istilik yox idi.

Bir gün Arman dedi:

— “Sən məni qazandın… amma qəlbimi yox.”

Bu cümlə hər şeyi bitirdi.

Və bir gün o getdi.

Səssizcə.

Necə gəlmişdisə, eləcə də.

Gülnaz tək qaldı.

Onun həyatı əvvəlki kimi görünürdü — parlaq, zəngin, dolu.

Amma içində böyük bir boşluq vardı.

O, aynaya baxdı.

Orada qalib yox idi.

Orada hər şeyi əldə edib… ən vacibini itirən biri vardı.

İllər sonra o, Aylini gördü.

Aylin sadə yaşayırdı. Həyat ona çətinliklər vermişdi, amma onu sındıra bilməmişdi.

Onun gözlərində sakitlik vardı.

Bu sakitlik — özünü itirməməyin mükafatı idi.

Gülnaz titrəyən səslə dedi:

— “Mən səndən hər şeyi aldım…”

Aylin sakitcə cavab verdi:

— “Yox. Sən məndən heç nə almadın… sadəcə özündən çox şey apardın.”

Bu sözlər sükutda ağır bir həqiqət kimi qaldı.

Gülnaz anladı:

İnsan başqasının yolunu dəyişə bilər.

Onun sevgisini əlindən ala bilər.

Onun həyatına müdaxilə edə bilər.

Amma bunun əvəzində həyat…

onun daxilini boşaldar.

Və o boşluq…

nə pulla dolur,

nə mövqe ilə,

nə də gecikmiş peşmançılıqla.

Şəhərin üzərində külək yenə əsirdi.

Sanki görünməyən bir səs pıçıldayırdı:

Ah yerdə qalmır…

Xüsusilə də…

sevgidən vaz keçəndə,

və ya başqasının sevgisini əlindən alanda.

 

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(25.03.2026)