Nail Zeyniyev,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Ədəbiyyat şöbəsi

Bəzən insan gələcəyə qaçmaqdan yorulub ayaq saxlayır və dönüb öz köhnə cığırlarına baxmaq istəyir. Bu gün mən də elə etdim; tozlu rəflərdə qalan xatirələri vərəqləyərkən 'Mən qəribə adamam' kitabımdan bir şeirim yenə gəlib çıxdı qarşıma.

Bu sətirlər yazılarkən ümidlərim o qədər balaca idi ki, həqiqətən də onları bir cibimə sığdırıb bu şəhərin küçələrində itmək istəyirdim. O zamanlar ruhumun boz səmaya bu qədər yaraşacağını, hər küləyin əslində Tanrının bir sığalı olduğunu yeni-yeni dərk edirdim. İndi bu köhnə misraları yenidən oxuyanda anlayıram ki, qəriblik təkcə şəhərdə deyilmiş, qəriblik elə insanın öz içində, öz səssizliyində imiş. İstədim bu səmimiyyəti, bu qəribə adamın daxili pıçıltılarını sizinlə də bölüşüm. Bəlkə sizin də ruhunuzun bir küncündə hələ də o 'kiçik ümidlər' yaşayır, bəlkə sizin də gözləriniz gələn bahardan sonra hərdən o küləkli havalar üçün darıxır...

Ümidlərim o qədər balacadır,

Doldururam hamısını bir cibimə.

Çıxıb getmək asandırmı görəsən?

Şəhər kimi sükut çöküb içimə.

Yolüstü saçları çiyninə çatan,

Bir gözəl xanıma rast gəlsəm bu gün.

Deyərdim; saçların gözəldir inan

O qara tellərə asıla bilsəm.

Qəribəm, dizinə qısıla bilsəm.

Yox belə alınmaz, bacarmaram ki.

Özümü asımmı dar ağacından?

Gör necə tez keçir amansız zaman

Qorxuram qəlbimin duracağından.

Səmaya baxıram hər tək qalanda,

Ruhum boz səmaya çox yaraşardı.

Mən əgər dözməyib, bu gün ölsəydim

Çaylar məcrasından aşıb, daşardı.

Küləkli havanı sevirəm bir də.

Bu əsən hər külək, Tanrı sığalı

Hər günah gözümdə tövbədi hərdən

Çarəsiz bir adam, əlləri bağlı.

Küləksiz havada çiynimdə günah

Gözlərim dolubdu yenə qəhərdən.

Gəldi məni tapdı etdiyim hər ah,

Çıxıb getmək olmur, qərib şəhərdən.

“Ədəbiyyat və İncəsənət”

(18.03.2026)