Şəfa Vəli, “Ədəbiyyat və incəsənət”
Günay Müzəffər üçün
Yıxıla-dura gəlib çatmışdı külək. Çırpılmışdı pəncərənin çərçivələrinə, acığını şüşədən çıxmışdı; elə silkələmişdi ki, çilik-çilik olub tökülmüşdü döşəməyə. Hərçənd, özünün də böyür-başı sıyrıq-sıyrıq olmuşdu...
Çata bilmişdi amma içəriyə-yaydan buracan həsrətini çəkdiyi ətirşahın yanına. Ətirşahı susqun görmüşdü... Sıyrıqlarındakı acışığı, təngiyən nəfəsini dürtüşdürmüşdü sevdiyi üçün keçirdiyi nigaranlığın arxa cibinə. Dolam-dolam dolanmışdı ətirşahın başına. Bir həyəcan pırıltısı da yox idi sevdiyinin canında...
Axırda dilə gəlmişdi:
-Gedimmi?
Ətirşah cavab verməmişdi. Külək hiss etmişdi ki, ürəyinin lap dərinliyində cırnamağa başlayır. Tez də zehnindən asılan yelləncəyin ipləri tərpənmişdi: “Hövsələli ol... Sevilən nazlı olar...” Köksünü ötürüb demişdi:
-Bəlkə, gec gəldim deyə küsmüsən?
...Səssizlik...
-Bağışla desəm?
...Sükut...
Cırnamaq böyüyüb hikkəyə çevrilirdi anbaan...
-Bura bax! Səndən ötrü neçə aydır açılmayan pəncərənin o üzündə özümü döyürəm! Açılan kimi, özümü çatdırdım yanına! Bax-bax, sıyrıqlarıma bax! Hələ səndən ötrü şüşə qatili də oldum! Üzümə baxmağın o yana, dilucu bir söz də demirsən! Belə sevgili olar?!
Ətirşah azacıq yırğalandı, kinayə ilə gülümsədi:
-Dilə gələn edilənlər fədakarlıq deyil... Fədakarlıqsa, sevgi deyil...
...Ev sahibi əlində yeni şüşə və təmir alətləri pəncərəyə yaxınlaşanda küləyin ağlında bircə şey vardı: vaxtında özünü boş çərçivədən eşiyə atmaq...
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(17.02.2026)
