Rəqsanə Babayeva, “Ədəbiyyat və incəsənət”

Bəzən insanın içində bir sual olur. Heç kimə demir, ucadan səsləndirmir, amma hər gecə yastığa başını qoyanda o sual yenidən canlanır:

“Bir gün hər şey düzələcəkmi?..”

Bu sual yorğunluğun səsidir. Ümidlə ümidsizliyin arasında qalmış bir ruhun pıçıltısıdır. Həyatla mübarizədən yorulmuş insanların gizli etirafıdır.

Biz çox vaxt güclü görünməyə çalışırıq. Gülümsəyirik, “yaxşıyam” deyirik, halbuki içimizdə fırtınalar qopur. Heç kim bilməsin deyə dərdimizi susqunluğun arxasında gizlədirik. Çünki bu dünyada zəif görünmək təhlükəli sayılır.

Uşaqlıqda inanırdıq ki, böyüyəndə hər şey asan olacaq. Öz evimiz, öz işimiz, öz xoşbəxtliyimiz olacaq. Həyat bizə borcludur sanırdıq. Amma böyüdükcə anladıq ki, həyat heç kimə borclu deyil.

Bəzən nə qədər çalışsaq da, istədiyimiz yerə çata bilmirik. Nə qədər səbr etsək də, bəzi yaralar sağalmır. Nə qədər dua etsək də, bəzi arzular cavabsız qalır. Onda insan özündən soruşur: “Mən harda səhv etdim?”

Bəlkə də heç yerdə.

Bəlkə də həyat sadəcə belədir.

Bəzən yıxılmaq üçün səbəb lazım olmur. Sadəcə yorulursan. Sadəcə tükənirsən. Sadəcə davam etmək ağır gəlir.

Gecələr uzanıb tavana baxanda, beynində min fikir dolaşır. Keçmiş səhvlər, yarımçıq qalan xəyallar, deyilməmiş sözlər… Hamısı bir-birinə qarışır. Yuxu gəlmir. Çünki ürək hələ də oyanıqdır.

Amma yenə də…

İnsan qəribə varlıqdır.

Nə qədər sarsılsa da, içində kiçik bir ümid saxlayır. Nə qədər ağlasa da, sabaha inanmaqdan vaz keçmir. Nə qədər “bəsdir” desə də, yenə davam edir.

Çünki ümid insanın son sığınağıdır.

Bəlkə hər şey birdən-birə düzəlməyəcək. Bəlkə sabah möcüzə olmayacaq. Bəlkə problemlər bir gecədə yoxa çıxmayacaq.

Amma bəlkə…

Bir az yüngülləşəcək. Bir az sakitləşəcək. Bir az aydınlaşacaq.

Bəlkə bir gün ağrı azalar. Bəlkə bir gün ürək rahat nəfəs alar. Bəlkə bir gün gülmək yenə asan olar.

Və biz o gün anlayarıq ki, hər şey düzəlməkdən çox, bizi dəyişdirirmiş.

Biz güclənmişik. Səbirli olmuşuq. Daha dərindən hiss etməyi öyrənmişik.

Bəlkə “düzəlmək” dediyimiz şey — həyatın mükəmməl olması deyil.

Bəlkə “düzəlmək” — bizim ona alışmağımızdır. Onunla barışmağımızdır. Onun içində öz yolumuzu tapmağımızdır.

Ona görə də bu gün özündən soruşanda: “Bir gün hər şey düzələcəkmi?”

Mən cavab verirəm:

Bəli.

Bəlkə istədiyin kimi yox. Bəlkə düşündüyün vaxtda yox.

Amma bir gün…

Ürəyin daha az ağrıyacaq. Ruhun daha az yorulacaq. Və sən yenə özünə inanacaqsan.

Bu da ən böyük düzəlişdir.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(17.02.2026)