Rəqsanə Babayeva, “Ədəbiyyat və incəsənət”

Bəzən insan elə bir nöqtəyə gəlib çatır ki, nə geri dönə bilir, nə də irəli gedə. Dayanır zamanın ortasında, xatirələrin kölgəsində, susqunluğun içində. Mən də indi o nöqtədəyəm. Üzü küləyə durmuşam. Üzümə vuran təkcə hava deyil, keçmişin nəfəsidir, sənin yoxluğundur, yarımçıq qalan sözlərimizin səsidir.

Gedək üzü küləyə…

Bu cümlə bir çağırışdır. Qaçmaq deyil, unutmaq deyil. Bu, itirdiklərimizə baxa-baxa yolumuza davam etmək cəsarətidir. Bu, qovuşa bilməyən iki qəlbin öz taleyinə boyun əymədən yaşamaq istəyidir.

Səni sevdiyim gün həyatımın istiqaməti dəyişdi. Mən bunu dərhal anlamadım. Elə bildim, sadəcə ürəyim bir az daha sürətlə döyünür, bir az daha həssas olur. Amma sən zamanla mənim nəfəsimə çevrildin. Mən sənsiz boğulurdum, sənsiz daralırdım, sənsiz özüm olmurdum.

Səni düşünmədiyim bir günüm olmadı. Hər səhər adınla oyanırdım, hər gecə səninlə yuxuya gedirdim. Sən yanımda olmayanda belə, mənim içimdə yaşayırdın.

Bəzən özümə sual verirdim: — İnsan birini bu qədər sevməyə haqqı varmı?

Cavab tapmırdım. Çünki sevgi heç vaxt icazə almır.

Bizim sevgimiz sakit başlamadı. Sanki əvvəldən bilirdi ki, sonu çətin olacaq. Baxışlarımızda ehtiyat vardı, sözlərimizdə qorxu, sükutumuzda tərəddüd.

Bir-birimizə yaxınlaşdıqca, dünya bizdən uzaqlaşırdı. İnsanlar anlamırdı bizi. Şərtlər imkan vermirdi. Zaman bizim tərəfimizdə deyildi.

Amma biz yenə də sevdik. İnadla. Səssizcə. Dərindən.

Sevgi bəzən üsyandır. Bizim sevgimiz də üsyan idi — taleyə, qaydalara, sərhədlərə qarşı.

Ayrılıq bizə qəfil gəlmədi. O, yavaş-yavaş yaxınlaşdı. Əvvəl gecikən zənglər oldu. Sonra azalan mesajlar. Daha sonra uzun susqunluqlar.

Mən hiss edirdim: biz əlimizdən sürüşürük. Amma qorxudan dillənmirdim.

Sən də susurdun. Bəlkə qoruyurdun məni. Bəlkə özünü.

Bir gün anladıq ki, artıq eyni yolda addımlamırıq. Yan-yana gedirik, amma bir-birimizdən uzaq.

Ayrılıq bəzən qapını çırpmır. Sadəcə səssizcə çıxıb gedir.

Səni itirdiyim gündən sonra şəhər dəyişdi. Küçələr başqa cür səslənməyə başladı. İnsanların gülüşü mənə yad gəldi. Musiqilər məni ağlatdı. Filmlər yarımçıq qaldı. Kitablar susdu.

Hər yerdə səni axtarırdım. Avtobus dayanacaqlarında. Kafelərdə. Köhnə mesajlarımızda. Yarımçıq xatirələrdə.

Ən çox da gecələr tapırdım səni. Yuxularımda.

Sən orada həmişə mənim idin. Reallıqda olmadığı kimi.

Həsrət insanı içindən yeyir. Səssiz, görünməz, amansız. Heç kim bilməz, amma sən hər gün bir az daha azalasan.

Mən sənin yoxluğunla yaşamağı öyrəndim. Amma alışa bilmədim.

Alışmaq unutmaq deyil. Mən unutmadım.

Sənin adını eşidəndə hələ də ürəyim sıxılır. Sənin sevdiyin mahnı çalanda gözlərim dolur. Sənin güldüyün yerlərdən keçəndə addımlarım yavaşlayır.

Çünki sevgi getmir. Sadəcə susur.

Bəzən düşünürəm: bəlkə başqa zamanda tanış olsaydıq, hər şey fərqli olardı? Bəlkə başqa şəhərdə, başqa şəraitdə, başqa həyatlarda biz bir-birimizi itirməzdik?

Amma həyat “bəlkə”lərlə yaşamır. Həyat olanı yazır. Biz də o yazının içində bir cümlə olduq. Yarımçıq cümlə.

Sən indi kiminsə yanında ola bilərsən. Kiminsə səni sevdiyini deyə bilər. Kiminsə sənə toxunmağa haqqı var.

Mən bunu düşünəndə ürəyim ağrıyır. Amma susuram.

Çünki sevgi sahiblik deyil. Sevgi azad buraxmaqdır.

Mən səni azad buraxdım. Özüm parçalanaraq.

Gedək üzü küləyə…

Bu, bizim son yolumuzdur. Birlikdə getmədiyimiz, amma eyni istiqamətə baxdığımız yol.

Mən küləyə baxanda səni görürəm. Sən də bəlkə haradasa eyni küləyi hiss edirsən.

Külək bizim aramızdakı məktubdur. Sözsüz. Səssiz. Amma səmimi.

Mən səndən sonra dəyişdim. Daha az gülürəm. Daha çox düşünürəm. Daha dərin sevirəm, amma daha az inanıram.

Sən mənə sevginin ən gözəl üzünü göstərdin. Sonra ən ağrılı tərəfini.

Buna baxmayaraq, sənə qəzəbim yoxdur. Çünki biz bacardığımız qədər sevdik.

Bəzən bu kifayət etmir.

Əgər bir gün yolun məni xatırlasa, bil ki, mən səni heç vaxt unutmadım. Sadəcə adını ürəyimin ən sakit yerinə qoydum.

Orada sən hələ də gülümsəyirsən. Hələ də mənimlə danışırsan. Hələ də “qal” deyirsən.

Amma mən artıq getməyi öyrənmişəm.

Biz qovuşmadıq. Bu, bizim hekayəmizin ən ağrılı cümləsidir.

Amma biz sevdik. Dürüst. Dərindən. Həqiqi.

Bu isə ən qiymətli həqiqətdir.

Hər sevgi toyla bitmir. Bəziləri xatirə olur. Bəziləri dua. Bəziləri ömürlük yara.

Sən mənim yaramsan. Amma həm də ən gözəl xatirəmsən.

Gəl, gedək üzü küləyə… Ayrı-ayrı. Səssiz. Amma eyni sevgi ilə.

Çünki bəzi insanlar bir-birinə qismət olmur. Amma bir-birindən heç vaxt getmir.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(09.02.2026)