Həyat Şəmi, İstanbuldan. “Ədəbiyyat və incəsənət” üçün
Yanvarın 4-də Türkiyənin bir çox bölgələrinə qar yağarkən, İstanbulda fırtına qopdu və yağış yağmağa başladı. Küçədəydim. Torpağın qoxusunu aldım, Vətən üçün burnumun ucu göynədi. Göyə baxdım, yağış yağanda dualar üçün açıq olur Mütləq varlığın qapıları... Göyün yaxasına tutduğum arzumu taxtım. Dua etdim və islanan təkcə İstanbul yox, həm də mən oldum.
Vətən həsrətiylə yağışa "Get başımdan, Su!" deyə sitəm etdim, sonra da bu şeirlə...
YAĞIŞ
Buludda gizlənən Su,
Damcılarda can buldu.
Yağa-yağa böyüdü,
İslanan İstanbuldu.
Sel-su olub axırdı,
Küçədən sual kimi:
Kim demiş yağış yağmaz?
Elə yağar, bal kimi!
Qarşıma su çıxırdı,
Girdiyim hər dalanda,
Sevincim üzə vurdu,
Dərdim yadda qalanda.
Torpaq qoxusu gəldi,
Vətən üçün susadım,
O qədər darıxdım ki,
“Get başımdan, Su!” dedim.
Göydən bərəkət yağdı -
Tut ucundan göyə çıx,
Arzunu tax, bənd elə,
Göyün yaxası açıq.
Susuz dodaqda şükür,
Suçlu əldə tövbəydi.
Allaha əl açırdım
Dua üçün, növbəydi.
Bu şeiri sonra da Türkiyə türkcəsinə
uyğunlaşdırdım.
YAĞMUR
Bulutta saklanan su,
Damlalarda can buldu.
Yağa yağa büyüdü,
Islanan İstanbul’du.
Sel olup akıyordu,
Caddede bir lal gibi:
Kim demiş yağmur yağmaz?
Öyle yağar, bal gibi!
Karşıma çıkıyordu,
Girdiğim her sokakta.
Sevincim yüze vurdu,
Dertler kaldı uzakta.
Toprak kokusu geldi,
Vatan için susadım.
O kadar özledim ki,
“Git başımdan, su!” dedim.
Gökten bereket yağdı,
Tut ucundan göğe çık!
Arzunu tak, bendele,
Göğün yakası açık.
Susuz dudakta şükür,
Suçlu elde tövbeydi.
Allah’a el açmıştım,
Dua için sıraydı.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(08.01.2026)
