Murad Vəlixanov, "Ədəbiyyat və İncəsənət"

31 dekabr gecəsi zaman sanki bir anlıq dayanır. Saatın əqrəbləri tələsmir, illər susur, insan isə öz içinə boylanır. Bu gecə adi bir ilin sonu deyil — yaddaşın, kimliyin və ümidin eyni masada əyləşdiyi müqəddəs bir axşamdır. Azərbaycan üçün isə bu tarix daha dərin, daha köklü və daha mənalıdır. 31 dekabr — Dünya Azərbaycanlılarının Həmrəylik Günüdür.

Bu gün dünyanın dörd bir yanında yaşayan azərbaycanlıların ürəyi eyni ritmlə döyünür. Müxtəlif dillərdə danışılan küçələrdə, fərqli iqlimlərdə, ayrı-ayrı talelərdə eyni ad yaşayır: azərbaycanlı. Bu ad təkcə pasportda yazılan söz deyil, yaddaşda daşıdığımız tarixdir, qürurdur, bəzən də həsrətdir.

Həmrəylik — səs-küylü şüar deyil. O, uzaqda olsa da Vətəni düşünməkdir. O, ana dilində dua etməkdir, bayram süfrəsində milli yeməklərin qoxusunu qorumaqdır, övladına haradan gəldiyini anlatmaqdır. Həmrəylik bəzən səssiz olur, amma həmişə güclüdür.

31 dekabr bu baxımdan bir güzgüdür. Hər bir azərbaycanlı bu güzgüdə özünü deyil, bütöv bir xalqı görür. Keçmişin ağrıları, qələbələrin sevinci, itkilərin sükutu bu gündə birləşir. Tarix bizi müxtəlif yollarla aparsa da, eyni kökdə saxlayır.

Bu günün Yeni illə eyni tarixə düşməsi isə dərin bir rəmzdir. Sanki zaman özü deyir: gələcəyə yalnız birliklə keçmək olar. Yeni il təkcə təzə təqvim deyil, yeni niyyətdir. Köhnə inciklikləri geridə qoymaq, parçalanmanı unutmaq, “mən”dən “biz”ə doğru addımlamaq fürsətidir.

31 dekabr axşamı işıqlar yanır, pəncərələrdən ümid süzülür. Süfrələrdə bolluq, sözlərdə arzu, baxışlarda isə səssiz bir dua var: gələn il daha ədalətli, daha sakit, daha insani olsun. Bu dualar Bakıda da eynidir, Berlində də, İstanbuldakı azərbaycanlının qəlbində də, uzaq qitələrdə yaşayan soydaşımızın içində də.

Zaman dəyişir, illər ötür. Amma dəyişməyən bir şey var — birlik ehtiyacı. Milləti millət edən məhz bu ehtiyacdır. Həmrəylik ruhu yaşadıqca, məsafələr əriyir, sərhədlər mənasını itirir. Çünki xalqı birləşdirən xəritə yox, yaddaşdır.

31 dekabr bizə bir daha xatırladır: biz yalnız bir gün deyil, hər gün bir olmalıyıq. Yalnız bayramlarda deyil, dar gündə də çiyin-çiyinə durmalıyıq. Yeni il isə bu niyyətin ilk səhifəsidir.

Bu gecə köhnə ilin qapısı sakitcə bağlanır. Yeni il isə qapını ümidlə döyür. Əgər qapını həmrəyliklə açsaq, içəri işıq girəcək. Çünki birlik varsa — yol var. Ümid varsa — sabah var.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(31.12.2025)