Murad Vəlixanov,

“Ədəbiyyat və İncəsənət” portalının İncəsənət şöbəsi

1996-cı ildə ekranlaşdırılan “Özgə vaxt” filmi, rejissor Hüseyn Mehdiyev tərəfindən çəkilmiş və Azərbaycan kinosunda psixoloji dərinliyi ilə seçilən ən ağır, ən düşündürücü ekran əsərlərindən biri hesab olunur. Film həm də yazıçı və şair Ramiz Rövşənin ssenari müəlliflərindən biri olması ilə diqqət çəkir.

Bu filmə baxanda anlayırsan ki, bəzən insanı məhv edən böyük faciələr yox, uzun sürən səssiz əzablardır.

Filmdə nədən söhbət gedir?

Filmin mərkəzində Leyla adlı gənc skripkaçı dayanır. Onun işi, gələcəyi, sevdiyi insan və normal həyatı var. Amma atasının ağır xəstəliyi hər şeyi dəyişir. Göyərçin həvəskarı olan atanın damdan yıxılması onu yatağa və əlil arabasına məhkum edir. Leyla isə atasına qulluq etmək üçün həyatını yavaş-yavaş qurban verməyə başlayır.

Əvvəl işindən uzaq düşür. Sonra dostlarından. Daha sonra sevgisindən.

Çünki hər kəs belə ağır yükün altında qala bilmir. Amma Leyla qalır. Və məhz bu qalmaq onu içəridən dəyişməyə başlayır.

Film çox ağır bir həqiqəti göstərir:

Bəzən insan başqasını yaşatmaq üçün öz həyatını yavaş-yavaş itirir.

“Özgə vaxt” nə deməkdir?

Filmin adı təsadüfi seçilməyib. Leyla artıq öz vaxtı ilə yaşamır.

O, atasının dərman saatı ilə yaşayır.

Atasının ehtiyacları ilə nəfəs alır.

Atasının ağrıları ilə gün keçirir.

Yəni Leylanın həyatı artıq “özgə vaxt”a çevrilir — başqasının zamanına.

Bu, filmin ən ağır və təsirli mənalarından biridir.

Fədakarlıq harada bitir?

Rejissor Hüseyn Mehdiyev film boyu çox çətin bir sual verir:

İnsan sevdiyi biri üçün özünü nə qədər qurban verməlidir?

Bir nöqtədən sonra fədakarlıq sevgi olaraq qalır, yoxsa insanın özünü məhv etməsinə çevrilir?

Leylanın faciəsi də bundadır. O, atasını tək qoymur, amma bunun müqabilində öz həyatından uzaq düşür.

Sakit, amma sarsıdıcı film

“Özgə vaxt” böyük dramatik səhnələrlə yox, gündəlik həyatın yorğunluğu ilə təsir edir.

Bir otaq.

Bir əlil arabası.

Bir pəncərə.

Bir yorulmuş insan.

Film tamaşaçını qışqırıqla yox, səssizliklə düşündürür. Elə buna görə də daha təsirli görünür.

Yekun

Bəzən insan özgələri üçün o qədər yaşayır ki, bir gün özünü itirdiyini anlayır.

“Özgə vaxt” bizə xatırladır:

Fədakarlıq müqəddəsdir, amma insan öz ömrünü tamamilə itirəcək qədər də tək qalmamalıdır.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(19.05.2026)