Murad Vəlixanov,

"Ədəbiyyat və incəsənət" portalının İncəsənət şöbəsi

1973-cü ildə ekranlaşdırılan və rejissoru Tofiq İsmayılov olan “Bizim küçənin oğlanları” Azərbaycan kinosunda yeniyetməlik dövrünü səmimi və isti boyalarla təqdim edən filmlərdən biridir. Bu ekran əsəri həm uşaq, həm də böyüklər üçün nəzərdə tutulmuş, məhəllə həyatını canlı və realist şəkildə əks etdirmişdir.

Süjet xətti

Film bir məhəllədə böyüyən oğlanların gündəlik həyatından bəhs edir. Onların oyunları, xəyalları, kiçik mübahisələri və dostluqları süjetin əsasını təşkil edir. Hadisələr böyük dramatik qarşıdurmalar üzərində qurulmur; əksinə, uşaqların dünyası öz təbii axarında təqdim olunur.

Burada əsas xətt dostluq, birlik və böyümə prosesidir. Hər bir obraz öz xarakteri ilə seçilir – biri liderdir, biri xəyalpərəstdir, biri zarafatcıl, digəri daha ciddi. Bu müxtəliflik küçə həyatının canlı panoramasını yaradır.

Məhəllə – bir məktəb kimi

Film göstərir ki, küçə təkcə oyun məkanı deyil. O, uşaqlar üçün həyat məktəbidir. Burada onlar ilk məsuliyyət hissini, dostluğun dəyərini, haqsızlıqla mübarizəni öyrənirlər.

1970-ci illərin Bakı həyəti, eyvanlı evləri, dar küçələri filmdə xüsusi kolorit yaradır. Bu mühit nostalji ab-hava ilə təqdim olunur və tamaşaçıya tanışlıq hissi bəxş edir.

Rejissor üslubu

Tofiq İsmayılov uşaqların dünyasına yuxarıdan baxmır. O, hadisələri onların baxış bucağından göstərir. Kamera dinamikdir, səhnələr canlıdır və təbii aktyor oyunu ön plandadır. Süni pafos yoxdur; emosiyalar səmimidir.

Rejissor uşaqlığı romantikləşdirmir, amma onu saf və təmiz bir mərhələ kimi göstərir. Film həm şən, həm də düşündürücü məqamlarla zəngindir.

Sosial və mənəvi qat

“Bizim küçənin oğlanları” kollektivlik anlayışını ön plana çəkir. Oğlanlar bir-birinə dayaqdırlar. Onların arasında yaranan konfliktlər belə sonda dostluq və anlayışla həll olunur.

Film həm də valideyn-övlad münasibətlərinə toxunur. Böyüklərlə uşaqlar arasında bəzən anlaşılmazlıq olsa da, ümumi dəyər sistemi qorunur.

Son söz

“Bizim küçənin oğlanları” təkcə bir uşaq filmi deyil. O, bir nəslin uşaqlıq xatirəsidir. Küçə, dostluq, ilk mübarizə və ilk məsuliyyət hissi – bütün bunlar filmdə səmimi şəkildə əks olunur.

İllər keçsə də, bu filmə baxan hər kəs öz uşaqlığını xatırlayır. Çünki hər kəsin bir vaxtlar “bir küçəsi” və o küçənin oğlanları olub.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(13.03.2026)