Murad Vəlixanov, "Ədəbiyyat və İncəsənət"

Rejissoru Tural Əhmədov olan “Onu bağışlamaq olarmı” filmi barədə danışaq. O film kmi, orada vicdanın sərt və acı sınağı barədə danışılır.

Hər səhv bir yara buraxır

Hər addımın nəticəsi var. Hər qırılan ürək, hər yanlış addım bir qəlbin qanayan yarasına çevrilir. “Onu bağışlamaq olarmı” yalnız film deyil; bu, izləyicini vicdanın qaranlıq labirintinə atır, orada hər baxış, hər səssiz an bir psixoloji fırtınadır.

Bağışlamaq yalnız başqasına deyil, öz ruhunun ən qaranlıq, ən incə küncləri ilə üzləşməkdir. Səhvlərin ağırlığı, yanlış anlaşılmaların sərtliyi izləyicini sarsıdır, ruhunu silkələyir. Burada bağışlamaq təkcə seçim deyil, vicdanın sərt və əzici qanunları ilə üzləşməkdir.

Hekayə – Qəhrəmanlıq və vicdan əzabı

Film insan münasibətlərinin mürəkkəbliyini, xəyanət və qərəzin ruhda açdığı yaraları sarsıdıcı şəkildə ön plana çıxarır. Qəhrəmanlar yalnız başqalarının səhvləri ilə yox, öz daxili əzabları ilə də savaşıb sınanırlar.

Səhnələrdəki detallar izləyicini sanki ekranda deyil, qəhrəmanın yanında hiss etdirir:

Eldarın baxışları pəncərədən gələn zəyif işığa ilişir; sükut bütün otağı boğur, qəlbi titrəyir.

Titrək əl hərəkətləri və yavaş addımlar gərginliyi artırır, iztirabın və qarşıdurmanın ritmini saxlayır.

Hər səhnə bir emosional fırtına, hər dialoq vicdanın sərt sınağıdır. Burada sual aydın görünür: “Bağışlamaq olarmı?” Cavab isə sərt, qəti və düşündürücüdür.

Dialoqlar – Ruhun toqquşması

Eldar (Rövşən Məmmədov):

— Mən buna necə dözə bilərəm?

Rəşad (Kamran Həsənov):

— Bağışlamaq yalnız başqasına deyil, öz qəlbinin qanayan yarasına sığınacaq açmaqdır.

Nərmin (Ləman Quliyeva):

— Mən səndən üzr istəyirəm, amma sözlər yetərmi?

Rəşad:

— Sözlər yetməz. Amma niyyət və dəyişmək arzusu zamanın və əzabın sərt qanunlarını sındıra bilər.

Hər dialoq yalnız söz deyil; obrazların ruhunu, sarsıntılarını, qorxularını və vicdan əzabını daşıyır. Oxucu səhnədə özü də iştirak edir, hər baxış onu sarsıdır, düşündürür və nəfəsini kəsir.

Daxili monoloqlar və psixoloji gərginlik

Rəşad düşündü: “Əgər onu bağışlasam, mən kim olaram? Bağışlamasam… insan ola biləcək miyəm?”

Eldarın ürəyi titrədi: “Hər səhvimin ağırlığı boynuma düşdü… necə davam edəcəm?”

Nərmin susdu, göz yaşları titrədi; sükut onları boğdu.

Bu daxili monoloqlar hər səhnəni daha gərgin və oxucuya yaxın edir, onları filmin içindəymiş kimi hiss etdirir.

Səhnələrin psixoloji və vizual təsiri

Film yalnız dialoqlardan ibarət deyil; səssizlik də danışır.

Kamera qəhrəmanın üzünə fokuslanır

Pəncərədən düşən işıq titrəyir

Hər səssiz an vicdanın əzici sınağıdır

Hər səhv, hər yanlış anlaşılma insan ruhunda sarsıdıcı iz buraxır, sərt həqiqətləri ortaya çıxarır. Rejissor izləyicini sadəcə baxan kimi deyil, filmin içində iştirak edən bir şahid kimi qəbul etdirir.

Sosial və cəmiyyət təhlili –

“Onu bağışlamaq olarmı” yalnız ekran əsəri deyil; bu film cəmiyyətin aynasıdır, vicdanın sərt və acı sınağıdır. Hər səhnədə izləyici təkcə qəhrəmanların deyil, öz davranışlarının və sosial ölçülərinin əksini görür. Səhvlər yalnız fərdi deyil, cəmiyyətin vicdanına, əxlaqına və kollektiv yaddaşına toxunan dərsdir.

Bağışlamaq sadəcə şəxsi bir qərar deyil; o, cəmiyyətin özünü necə dərk etdiyi ilə bağlı sərt testdir. İnsanlar başqalarını bağışlayanda yalnız onları deyil, öz sosial və mənəvi ölçülərini də sınayır. Bağışlamamaq isə vicdanın və ədalətin səssiz sarsıntısını yaradır, hər kəs hiss edir, amma nadir hallarda sözə çevrilir.

Burada ahəng əsas rol oynayır: səssizlik və dramatik pauzalar, titrək baxışlar və dialoqlar ritmik bir axım yaradır, oxucu sanki film içindədir, hər səhvi, hər yanlış anlaşılmanı öz vicdanında yaşayır.

Film göstərir ki, bağışlamaq yalnız şəxsi vicdanın işi deyil, həm də cəmiyyətin ruhuna, kollektiv yaddaşına və sosial əlaqələrinə yönəlmiş sərt və çətin bir yoldur. Hər səhv, hər inciklik və bağışlanmayan hərəkət sakit bir sosial zəlzələ kimidir; görünməz, amma uzun müddət insan davranışlarını, münasibətləri və ədalətin möhkəmliyini sınayır.

Oxucu bu suallarla qarşı-qarşıya qalır:

“Cəmiyyətin vicdanı mənim vicdanımla eyni sürətlidirmi? İnsanlar bağışlamadan, qəzəb və qüsur toxumu cəmiyyətdə necə yayılır?”

Beləcə, film yalnız fərdi bir sınaq deyil, toplumun vicdan və əxlaqına toxunan bir publisistik çağırışa çevrilir.

Nəticə – Kulminasiya və vicdanın sərt sınağı

Film yalnız sual vermir; izləyicini sərt, əzici və gərgin bir düşüncə labirintinə atır.

“Bəs mən bağışlaya bilərəmmi?”

Hər səhnə, hər dialoq, hər titrək baxış vicdanın sərt sınağıdır.

“Onu bağışlamaq olarmı” sadəcə ekran əsəri deyil; bu, hər birimizi ruhumuzun sərt və acı həqiqətləri ilə üz-üzə qoyan, düşündürən və sarsıdan bir sınaqdır.

Bağışlamaq yalnız başqasına deyil, insanın öz daxili aləminə, ruhunun ən qaranlıq künclərinə və cəmiyyətin vicdanına yönəlmiş sərt, çətin və acı bir yoldur.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(07.01.2026)