Kubra Quliyeva,

"Ədəbiyyat və İncəsənət" portalının Yaradıcılığ şöbəsi

Deyirlər, insan böyüdükcə uşaqlığını geridə qoyur. Mən isə bununla heç vaxt tam razılaşa bilməmişəm. Çünki hər birimizin içində illər keçsə də böyüməyən bir uşaq yaşayır. Bəzən yağışdan sonra yaranan göy qurşağında, bəzən köhnə bir oyuncağın xatirəsində, bəzən də səbəbsiz yerə üzümüzdə yaranan təbəssümdə özünü göstərir o uşaq.

1 İyun – Uşaqların Beynəlxalq Müdafiəsi Günü haqqında düşünəndə ağlıma ilk olaraq bayramlar, rəngli şarlar və şən mahnılar gəlmir. Ağlıma böyük gözlərlə dünyaya baxan, hər şeyə inanmağa hazır olan uşaqlar gəlir. Elə uşaqlar ki, onların dünyası böyüklərin qurduğu dünyadan daha sadə, daha rəngli və daha mərhəmətlidir. Bir uşaq üçün xoş söz bəzən ən bahalı hədiyyədən daha qiymətlidir. Onun üçün yanında olmaq, onu dinləmək və anlamaq dünyaları vermək qədər dəyərlidir.

Uşaqlıq insan ömrünün ən qısa, amma ən uzun xatırlanan fəslidir. İllər keçdikcə yaşadığımız şəhərləri, getdiyimiz yolları, hətta bəzi insanları unuda bilərik. Amma uşaqlığımızın qoxusunu, hisslərini və izlərini heç vaxt tam unutmuruq. Çünki insanın xarakterinin ilk cizgiləri məhz həmin illərdə çəkilir. Sevgiyə, həyata və insanlara olan inamımızın təməli də elə o zaman qoyulur.

Bu gün yalnız uşaqları təbrik etmək üçün deyil, həm də onların üzərində düşünmək üçün bir gündür. Dünyanın harasındasa müharibədən qorxan, aclıqla mübarizə aparan, təhsil ala bilməyən uşaqlar var. Onların hər biri təhlükəsiz bir evə, isti bir qucağa və xoşbəxt bir gələcəyə layiqdir. Uşağı qorumaq sadəcə onu təhlükədən uzaq tutmaq deyil; onun xəyal qurmaq haqqını da qorumaqdır. Çünki xəyal qura bilməyən uşaq gələcəyi dəyişə biləcək böyüyə çevrilə bilməz.

Bəzən düşünürəm ki, böyüklərin ən böyük səhvi uşaqlara daim gələcək kimi baxmalarıdır. Halbuki onlar yalnız gələcək deyil, həm də bu günün özüdürlər. Onların sevinci də, kədəri də, qorxuları da gerçəkdir. Bir uşağın qəlbini qırmaq asandır, amma o qırığın izini silmək bəzən bir ömür çəkir.

1 İyun mənə bir həqiqəti xatırladır: uşaqları qorumaq yalnız qanunlarla mümkün deyil. Onları sevgi, anlayış və mərhəmətlə qorumaq lazımdır. Çünki hər bir xoşbəxt uşağın arxasında onu sevən bir insan, hər bir güclü insanın keçmişində isə sevilmiş bir uşaq dayanır.

Bəlkə də bu gün uşaqlara veriləcək ən gözəl hədiyyə oyuncaq deyil. Bəlkə ən gözəl hədiyyə onların əlindən tutub "sən dəyərlisən", "sənin arzuların önəmlidir", "səni eşidirəm" deməkdir. Çünki uşaqlar dünyanın gələcəyi deyil, dünyanın öz ümididir. Və ümid qorunduqca dünya da gözəlləşməyə davam edəcək.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(01.06.2026)