İstedadlı gənc şair Nicat Hunalpın bu gün 30 yaşı tamam olur. Ad günündə şair oxucularımıza ən yeni şeir çələngini təqdim edir.
Söykən çomağına, eloğlu
Taleyin yazılıb bu çölə, düzə,
Bəxtin dəyənəyə, çomağa düşüb
Hay- haray salmısan köçü Arana,
Gah yolun yaylağa, gah dağa düşüb
Söykən çomağına, söykən eloğlu,
Quşgözü seyr elə bu çölü - düzü
Görən kim ağladıb bu buludları,
Göyün ayağını yerdən kim üzüb
Səni də sabaha tez çıxaracaq,
Qoyunlu yuxular,yunlu yuxular
Hələki üyüdür dərdimizidə,
Dəyirman yuxular, unlu yuxular
Bu qaşqa təkələr, bu azman qoçlar,
Hələ ac saxlamaz tox saxlar bizi
Birdən göy otlara yuxu satarıq,
Çəpişlər, quzular sorağlar bizi
Uzat ayağını bu çöl düzündə,
Birazca ayağın dinc qalsın belə
Çomağ qorxusu var qoynun canında,
Ölmək qorxusu var gözündə hələ
Söykən çomağına,söykən eloğlu,
Dərdini qoyuna - quzuya denən
Dişinin dibində sıx - saxla hələ,
Dərdini Tanrılı yazıya denən
Ovut kədərini çöllərdə ovut,
Qurut köynəyini buludun üstə
Açıb qollarını göylərə sarı,
Uzan bu Tanrılı göy otun üstə,
Söykən çomağına, söykən eloğlu
Dayan bu qarğıdan boz atın üstə,
Söykən çomağına, söykən eloğlu
Qara çadır dastanı
Bu qara çadır mənə borc olsun dedi Alp Aruz
Gəlmişəm sözümü dinlə ay dədə,
Min ildir ruhumda gör nələr yatır
Oğuzun başına bəla gətirdi ,
O qara qovurma ,o qara çadır
Buyruğu beləydi Bayandur xanın,
Üç çadır qurulsun ağ , qızıl, qara
Ağrısı getməyib həmin yurtanın,
O çadır Oğuzun qəlbində yara
Küsəndə obadan,eldən Alp Aruz,
Dış Oğuz, İç Oğuz oldular düşman
Alma tək içindən oyuldu Oğuz,
Axırda Oğuzu tutdu həmin qan
Həmin qan Oğuzu yuxuya verdi,
Həmin qan Oğuzu daşa çevirdi
Tanrı qara yazdı bəxtin Oğuzun ,
Tanrı baharını qışa çevirdi
İndi haqqı deyim, mən haqqı Dədə,
Tutalım kökümüz lap qurddan gəlir
Bizim başımıza gələn bəlalar,
Elə sən Dədəmiz Qorquddan gəlir
Tanrı yazmayırmı taleyi ,bəxti?
Tanrı vermir məgər oğulu- qızı?
Bəs niyə sındırdı bəy qürurunu,
Ulu xan babamız o Alp Aruzun
Tutdu gözümüzü o qarğış, o ah,
Babamız etdiyi səhv tutdu bizi
Neçə il ulu xalq, bəy xalq , sultan xalq,
Deyə - deyə babam ovutdun bizi
Züryətsiz olmağı günahı deyil,
Tanrının Aruza yazan yazıydı
O vaxtdan bu yurdda bütün sonsuzlar,
Talecə, qismətcə Alp Aruzuydu
Olarda qınandı eldə, obada,
Oğulsuz dedilər qızsız dedilər
Toya çağırmayın uğursuzluqdu,
Sən Allah yan elə, sonsuz dedilər
İçində göynədi yarası Dədəm,
Kimsə nə çəkirdi Aruz ,bilmədi
Uçmağa vardıda , qəbridə itdi,
Qara çadırdakı Aruz ölmədi
Daşıdı içində sonsuzluq dərdin,
Min ildir yerində daşlaşıb qalır
Baybican, Bəybura, Qılbaş , Alp Aruz,
O qara qovurma, o qara çadır
Bayquş kədəri
Həmin yay gecəsi dərd üstəmiydi?
Dərdini danışsın deyə gəlmişdi
İlahi, gilənar budağı üstə,
Oturan, o bayquş nəyə gəlmişdi?
Taleyin əlində başı qovğada,
Nə yeri verdilər, nə göyü ona
Xaraba yerlərə yazıldı bəxti,
Tanrıda qıymadı bir öyü ona
O gün nə düşmüşdü yadına görən,
Yarasın beləcə nə tərpətmişdi?
Gecənin yarısı dərdin bölməyə,
Qapımı bayquşa kim göstərmişdi?
Tanrı qonağıydı, Tanrı qonağı,
O bayquş görəsən nəyə gəlmişdi,
Bir kəlmə demədi, heç danışmadı,
Bəlkə də, Tanrıydı hələ kim bilir?
Öldümmü, sağammı?, - deyə gəlmişdi
Tısbağa çanağı çıxmaz yuxumdan
Hələ də yadıma düşəndə hərdən,
Sızlayır vicdanım, göynəyir içim
Bəlkə də , Allahda keçdi suçumdan,
Mən özüm suçumdan nə haqla keçim?
Çıxarmı yadımdan o yay axşamı,
Uşaqlıq günahım durar üzümə
İndi də yaddaşım güzgü misalı,
Həmin günahımı vurur üzümə
Kəndin tirəsində qalıb xəyalım,
Sızladır qəlbimi o daş,o kəsək
Dolaşır beynimdə düz otuz ildir,
Həmin yay axşamı qara -basma tək
Beynim onda hələ qan çanğıydı,
Qanmırdım dünyanı bilə bilmirdim
Dünyanı qananda xəcalətimdən,
Utanıb ölürdüm, ölə bilmirdim
Mənim qırx yaşımdı amma o vaxtı,
O həmin tısbağa , yazıq tısbağa
Daşla çanağını iki böldüyüm,
O bəxtiz tısbağa, tıs- tıs tısbağa
Ağrısı - acısı Tanrıya tanıq,
Evinin divarı çatlamış naçar
Gecə yağış yağdı,göy guruldadı,
Çanaqsız binəva haraya qaçar
Düşündüm bir anlıq sızladı ruhum,
Görən su sızdımı çanaqdan ,Allah
Çanağı çatlamış tısbağa kimi,
Sanıram özümü o vaxtdan , Allah
Məni bu dünyada məhşərə çəkdi,
Əl çəkməz yaxamdan o çanaq, o qan,
Yuxumu qatıram düz otuz ildi,
Tısbağa çanağı çıxmır yuxumdan,
Ölüm kədərliydi o axşam çağı
Ölüm kədərliydi o axşam çağı,
Ölüm qoxuyurdu evin hər yanı
Atamın saatı,banamın şalı,
Babam tüstülədən son siqarıda,
Nənəm düyünçəyə yığıb aparıb
Ölüm kədərliydi o axşam çağı,
Gecənin ən yalqız, ən kürən vaxtı
Nənəm hazırlaşır burdan köçməyə
Xalam gözlərini divara dikmiş,
Anam qayçı gəzir kəfən biçməyə
Ölüm kədərliydi o axşam çağı,
Hələ onda bildim otuz yaşımda,
Adam nənədən də yetim qalarmış
Hələ də gözümün önündən getmir,
Taleyin üzünə çəkdiyi qırış
Ölüm kədərliydi o axşam çağı
Sən getdin saçından düşən bircə tel,
Yorğanın üstündə evsiz üşüyür,
Sən getdin bir yolluq pəncərəndə gül,
Otağın darıxıb sənsiz üşüyür
Ölüm kədərliydi o axşam çağı,
Boynuma asdığım kərgədan dişi,
Fikrimdə yas tutub sənə bir şaman,
Diksindim gördüm ki, papaqlı kişi,
Məzarın üstündə oxuyur Quran
Ölüm kədərliydi o axşam çağı,
Tənha məzarlığın ən axırında ,
Özümlə danışdım başdaşın üstə
Sənə gətirdiyim nərgizgülünün,
Solan çiçəkləri məzarın üstə
Ruhumu bürüyüb qaranlıq kölgə,
Yorğun addımlarım yol alır öyə
Gecələr ölülər danışır bəlkə,
Şəkillər daşlardan baxırlar göyə.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(17.02.2026)
